Dutch
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Farydak (panobinostat lactate anhydrous) – Samenvatting van de productkenmerken - L01XX42

Updated on site: 06-Oct-2017

Naam van geneesmiddelFarydak
ATC codeL01XX42
Werkzame stofpanobinostat lactate anhydrous
ProducentNovartis Europharm Ltd

Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg worden verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden. Zie rubriek 4.8 voor het rapporteren van bijwerkingen.

1.NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Farydak 10 mg harde capsules

Farydak 15 mg harde capsules

Farydak 20 mg harde capsules

2.KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Farydak 10 mg harde capsules

Elke harde capsule bevat watervrij panobinostatlactaat gelijk aan 10 mg panobinostat.

Farydak 15 mg harde capsules

Elke harde capsule bevat watervrij panobinostatlactaat gelijk aan 15 mg panobinostat.

Farydak 20 mg harde capsules

Elke harde capsule bevat watervrij panobinostatlactaat gelijk aan 20 mg panobinostat.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3.FARMACEUTISCHE VORM

Harde capsule (capsule).

Farydak 10 mg harde capsules

Lichtgroene ondoorzichtige harde gelatine capsule (15,6–16,2 mm) die een wit tot bijna wit poeder bevat, met radiale opdruk “LBH 10 mg” in zwarte inkt op de bovenste capsulehelft en twee radiale ringen in zwarte inkt op de onderste capsulehelft.

Farydak 15 mg harde capsules

Oranje ondoorzichtige harde gelatine capsule (19,1–19,7 mm) die een wit tot bijna wit poeder bevat, met radiale opdruk “LBH 15 mg” in zwarte inkt op de bovenste capsulehelft en twee radiale ringen in zwarte inkt op de onderste capsulehelft.

Farydak 20 mg harde capsules

Rode ondoorzichtige harde gelatine capsule (19,1–19,7 mm) die een wit tot bijna wit poeder bevat, met radiale opdruk “LBH 20 mg” in zwarte inkt op de bovenste capsulehelft en twee radiale ringen in zwarte inkt op de onderste capsulehelft.

4.KLINISCHE GEGEVENS

4.1Therapeutische indicaties

Farydak is in combinatie met bortezomib en dexamethason geïndiceerd voor de behandeling van volwassen patiënten met recidief en/of refractair multipel myeloom (ziekte van Kahler) die minimaal twee eerdere behandellijnen hebben gekregen, waaronder bortezomib en een immuunmodulerend middel.

4.2Dosering en wijze van toediening

Behandeling met Farydak moet worden gestart door een arts die ervaring heeft met het gebruik van behandelingen tegen kanker.

Dosering

De aanbevolen startdosering van panobinostat is 20 mg, eenmaal daags oraal ingenomen, op dag 1, 3, 5, 8, 10 en 12 van een cyclus van 21 dagen. Patiënten moeten aanvankelijk gedurende acht cycli behandeld worden. Het wordt aanbevolen om patiënten die een klinisch voordeel van de behandeling ervaren gedurende acht aanvullende cycli te behandelen. De totale behandelingsduur is maximaal

16 cycli (48 weken).

Panobinostat wordt in combinatie met bortezomib en dexamethason toegediend zoals weergegeven in tabel 1 en 2. De voorschrijfinformatie van bortezomib en dexamethason moet geraadpleegd worden voor het starten met de combinatiebehandeling om te bepalen of een dosisverlaging nodig is.

De aanbevolen dosering van bortezomib is 1,3 mg/m2 gegeven als een injectie. De aanbevolen dosering van dexamethason is 20 mg oraal ingenomen op een volle maag.

Tabel 1 Aanbevolen doseerschema van panobinostat in combinatie met bortezomib en dexamethason (cyclus 1-8)

 

 

Week 1

 

 

 

Week 2

Week 3

(cycli van 3 weken)

 

 

 

Dag

 

 

 

 

 

 

 

Dag

 

 

 

 

Farydak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rustperiode

Bortezomib

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rustperiode

Dexamethason

 

 

 

 

 

 

 

 

Rustperiode

Tabel 2 Aanbevolen doseerschema van panobinostat in combinatie met bortezomib en dexamethason (cyclus 9-16)

Cyclus 9-16

 

 

Week

 

 

 

 

 

Week

 

 

Week 3

(cycli van 3 weken)

 

 

 

Dag

 

 

 

 

 

 

 

Dag

 

 

 

 

Farydak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rustperiode

Bortezomib

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rustperiode

Dexamethason

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rustperiode

Aanbevelingen voor controle

Bepaling van bloedcellen

Een volledige bloedbeeldbepaling moet worden uitgevoerd voordat de behandeling met panobinostat wordt gestart. De uitgangswaarde van het aantal bloedplaatjes moet ≥100 x 109/l zijn en de uitgangswaarde van het absolute aantal neutrofielen (absolute neutrophil count, ANC) moet

≥1,0 x 109/l zijn. Het volledige bloedbeeld moet vaak gecontroleerd worden gedurende de behandeling (in het bijzonder voorafgaand aan iedere bortezomib-injectie, d.w.z. op dag 1, 4, 8 en 11 van cyclus 1 tot en met 8 en op dag 1 en 8 van cyclus 9 tot en met 16), met name voor trombocytopenie (zie rubriek 4.4). Voor het starten van iedere behandelingscyclus met panobinostat, in combinatie met bortezomib en dexamethason, moet de bloedplaatjeswaarde ten minste ≥100 x 109/l zijn (zie

rubriek 4.4). Aanvullende bloedbeeldbepalingen dienen overwogen te worden tijdens de ‘rustperiode’, d.w.z. op dag 15 en/of 18, met name bij patiënten ≥65 jaar en bij patiënten met een uitgangswaarde van het aantal bloedplaatjes van minder dan 150 x 109/l.

ECG

Panobinostat kan het QTc-interval verlengen (zie rubriek 4.4). Daarom moet een ecg gemaakt worden voor het starten van de behandeling en moet deze periodiek herhaald worden voor iedere behandelingscyclus. De QTcF-waarde moet <480 msec zijn voor het starten van de behandeling met panobinostat (zie onderstaande rubriek voor dosisaanpassingen en rubriek 4.4).

Elektrolyten in het bloed

Elektrolyten in het bloed, vooral kalium, magnesium en fosfaat, moeten bij het starten van de behandeling worden bepaald en ze moeten periodiek worden gecontroleerd indien klinisch geïndiceerd, vooral bij patiënten met diarree. Afwijkende waarden moeten gecorrigeerd worden indien klinisch geïndiceerd (zie rubriek 4.4).

Leverfunctietesten

De leverfunctie moet gecontroleerd worden voor het starten van de behandeling en regelmatig tijdens de behandeling indien klinisch geïndiceerd, vooral bij patiënten met een leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.4).

Schildklierfunctietesten

Bij onderzoek D2308 werd bij patiënten die werden behandeld met panobinostat + bortezomib + dexamethason milde hypothyreoïdie gemeld, waarvoor sommige patiënten moesten worden behandeld (zie rubriek 4.4). De schildklier- en hypofysefunctie dienen te worden gecontroleerd door meting van de hormoonspiegels (d.w.z. vrij T4 en TSH), zoals klinisch geïndiceerd.

Dosisaanpassingen

Aanpassing van de behandelingsdosis en/of het doseerschema kan noodzakelijk zijn op basis van individuele verdraagbaarheid. Hoe de behandeling moet worden voortgezet als een patiënt last heeft van een bijwerking, moet gebaseerd worden op een klinische beoordeling.

Als een dosisvermindering noodzakelijk is dan moet de dosis panobinostat in stappen van 5 mg verlaagd worden (d.w.z. van 20 mg naar 15 mg of van 15 mg naar 10 mg). De dosis moet niet verlaagd worden beneden 10 mg en het doseerschema (3-wekelijkse behandelingscyclus) moet gehandhaafd blijven.

Trombocytopenie

Het aantal bloedplaatjes moet vóór iedere dosis bortezomib worden gecontroleerd (d.w.z. op dag 1, 4, 8 en 11 van cyclus 1-8, zie tabel 1, en op dag 1 en 8 van cyclus 9-16, zie tabel 2). Als patiënten trombocytopenie ontwikkelen dan kan het nodig zijn om tijdelijk met panobinostat te stoppen en kan het nodig zijn de volgende dosis te verlagen (zie tabel 3). Bij patiënten met een bloedplaatjesaantal <50 x 109/l (gecompliceerd door bloedingen) of <25 x 109/l, moet de behandeling met Farydak worden onderbroken en moet opnieuw worden gestart met een verlaagde dosis na herstel tot een bloedplaatjesaantal ≥50 x 109/l. Het aantal bloedplaatjes moet minstens tweemaal per week worden gecontroleerd tot ≥50 x 109/l. Bloedplaatjestransfusies kunnen noodzakelijk zijn als dit klinisch geïndiceerd is (zie rubriek 4.4). Het kan overwogen worden de behandeling te staken als trombocytopenie niet verbetert ondanks behandelingsaanpassingen die hieronder worden beschreven en/of als de patiënt herhaalde bloedplaatjestransfusies nodig heeft. Daarnaast kunnen dosisaanpassingen van bortezomib overwogen worden (zie SPC van bortezomib en tabel 3).

Tabel 3 Aanbevolen dosisaanpassingen bij trombocytopenie

Graad van

Aanpassing

Dosis

Aanpassing

Dosis bortezomib bij

trombocytopenie

startdosis

panobinostat bij

startdosis

herstel tot graad 2 van

op de behandeldag

panobinostat

herstel tot graad 2

bortezomib

trombocytopenie

 

 

van

 

(≥50 x 109/l)

 

 

 

trombocytopenie

 

1 dosis

 

Meer dan

 

 

(≥50 x 109/l)

 

over-

 

1 dosis

 

 

 

 

geslagen

 

over-

 

 

 

 

 

 

geslagen

Graad 3

Sla dosis

Hervat met een

Sla dosis

Hervat

 

Hervat met

Bloedplaatjes

over

verlaagde dosis

over

met

 

een

<50 x 109/l met

 

 

 

dezelfde

 

verlaagde

bloedingen

 

 

 

dosis

 

dosis

Graad 4

Sla dosis

Hervat met een

Sla dosis

Hervat

 

Hervat met

Bloedplaatjes

over

verlaagde dosis

over

met

 

een

<25 x 109/l

 

 

 

dezelfde

 

verlaagde

 

 

 

 

dosis

 

dosis

Gastro-intestinale toxiciteit

Gastro-intestinale toxiciteit komt zeer vaak voor bij patiënten die behandeld worden met panobinostat. Patiënten die last hebben van diarree en misselijkheid of braken kunnen een tijdelijke dosisonderbreking of dosisverlaging nodig hebben zoals beschreven in tabel 4.

Tabel 4 Aanbevolen dosisaanpassingen bij gastro-intestinale toxiciteit

Bijwerking

Graad op de

Aanpassing

Dosis

Aanpassing

Dosis

 

behandeldag

startdosis

panobinostat

startdosis

bortezomib

 

 

panobinostat

bij herstel tot

bortezomib

bij herstel

 

 

 

≤ graad 1

 

tot ≤ graad 1

Diarree

Graad 2 ondanks

Sla dosis over

Hervat met

Sla dosis

Hervat met

 

geneesmiddel

 

dezelfde dosis

over

een

 

tegen diarree

 

 

 

verlaagde

 

 

 

 

 

dosis of stap

 

 

 

 

 

over op

 

 

 

 

 

eenmaal per

 

 

 

 

 

week

 

Graad 3 ondanks

Sla dosis over

Hervat met

Sla dosis

Hervat met

 

geneesmiddel

 

een verlaagde

over

een

 

tegen diarree

 

dosis

 

verlaagde

 

 

 

 

 

dosis of met

 

 

 

 

 

dezelfde

 

 

 

 

 

dosis, maar

 

 

 

 

 

met een

 

 

 

 

 

schema van

 

 

 

 

 

één keer per

 

 

 

 

 

week

 

Graad 4 ondanks

Staak definitief

 

Staak

 

 

geneesmiddel

 

 

definitief

 

 

tegen diarree

 

 

 

 

Bij het eerste teken van maagkrampen, een dunner wordende ontlasting of het begin van diarree wordt aanbevolen de patiënt te behandelen met een geneesmiddel tegen diarree (bijv. loperamide).

In het geval van misselijkheid van graad 3 of braken van graad 3 of 4, ondanks de toediening van een middel tegen misselijkheid, dient panobinostat tijdelijk te worden gestaakt en dient opnieuw gestart te worden met een verlaagde dosis na herstel tot graad 1.

Profylactische anti-emetica dienen toegediend te worden naar het inzicht van de arts en in overeenstemming met de lokale medische praktijk (zie rubriek 4.4).

Neutropenie

In het geval van neutropenie kan een tijdelijke of definitieve dosisverlaging nodig zijn. Instructies voor dosisonderbrekingen en -verlagingen staan beschreven in tabel 5.

Tabel 5 Aanbevolen dosisaanpassingen bij neutropenie

Graad van

Aanpassing

Dosis panobinostat

Aanpassing

Dosis

neutropenie op de

startdosis

bij herstel tot

startdosis

bortezomib bij

behandeldag

panobinostat

neutropenie graad 2

bortezomib

herstel tot

 

 

(<1,5-1,0 x 109/l)

 

neutropenie

 

 

 

 

graad 2

 

 

 

 

(<1,5-1,0 x 109/l)

Neutropenie graad 3

Sla dosis over

Hervat met dezelfde

Sla dosis over

Hervat met

(<1,0-0,5 x 109/l)

 

dosis

 

dezelfde dosis

Neutropenie graad 4

Sla dosis over

Hervat met een

Sla dosis over

Hervat met

(<0,5 x 109/l) of

 

verlaagde dosis

 

dezelfde dosis

febriele neutropenie

 

 

 

 

(<1,0 x 109/l en

 

 

 

 

koorts ≥38,5°C)

 

 

 

 

In het geval van neutropenie graad 3 of 4 dienen artsen het gebruik van groeifactoren (bijv. G-CSF) te overwegen overeenkomstig lokale richtlijnen. Staken van de behandeling kan worden overwogen als de neutropenie niet verbetert, ondanks de dosisaanpassingen en/of ondanks de toevoeging van een therapie met granulocytkoloniestimulerende factor overeenkomstig lokale medische praktijk en behandelrichtlijnen en/of in het geval van ernstige secundaire infecties.

Verlengde QTc-tijd

In het geval van een lang QT-interval voorafgaand aan de start van panobinostat (QTcF ≥480 msec bij aanvang), dient het begin van de behandeling te worden uitgesteld totdat de gemiddelde QTcF voor toediening weer <480 msec is. Daarnaast dienen afwijkende serumwaarden van kalium, magnesium en fosfaat te zijn gecorrigeerd voor de behandeling met Farydak (zie rubriek 4.4). In het geval van verlengde QTc-tijd tijdens de behandeling:

dient de dosis te worden overgeslagen als de QTcF ≥480 msec is of meer dan 60 msec boven de uitgangswaarde ligt;

dient, als verlengde QTc-tijd binnen 7 dagen over is, de behandeling te worden hervat met de eerdere dosis bij het eerste optreden, of een verlaagde dosis als het een recidief verlengde QTc- tijd betreft;

dient de behandeling te worden gestaakt als verlengde QTc-tijd niet binnen 7 dagen over is;

dient de Farydak-behandeling permanent te worden gestaakt als een QTcF-waarde hoger is dan 500 msec.

Overige bijwerkingen

Voor patiënten met andere ernstige bijwerkingen dan trombocytopenie, gastro-intestinale toxiciteit, neutropenie of verlengde QTc-tijd, wordt het volgende aanbevolen:

Terugkeer van toxiciteit van CTC graad 2 of toxiciteit van CTC graad 3 en 4: sla de dosis over tot herstel tot CTC graad ≤1 en hervat de behandeling met een verlaagde dosis.

Terugkeer van toxiciteit van CTC graad 3 of 4: een verdere dosisverlaging kan overwogen worden wanneer de bijwerking is afgenomen tot CTC graad ≤1.

Speciale patiëntengroepen

Patiënten met een verminderde nierfunctie

De plasmablootstelling aan panobinostat is niet gewijzigd bij kankerpatiënten met een licht tot ernstig verminderde nierfunctie. Daarom zijn er geen aanpassingen van de startdosis nodig. Panobinostat is niet onderzocht bij patiënten met terminale nierinsufficiëntie (end-stage renal disease, ESRD) of patiënten die gedialyseerd worden (zie rubriek 5.2).

Patiënten met een verminderde leverfunctie

Een klinisch onderzoek bij kankerpatiënten met een verminderde leverfunctie toonde aan dat de plasmablootstelling aan panobinostat toenam met 43% (1,4-voud) en 105% (2-voud) bij patiënten met een respectievelijk licht en matig verminderde leverfunctie. Bij patiënten met een licht verminderde leverfunctie moet tijdens de eerste behandelcyclus met panobinostat worden gestart met een verlaagde dosis van 15 mg. Een dosisverhoging van 15 mg tot 20 mg kan overwogen worden op basis van de verdraagbaarheid door de patiënt. Bij patiënten met een matig verminderde leverfunctie moet worden gestart met een verlaagde dosis panobinostat van 10 mg tijdens de eerste behandelcyclus. Een dosisverhoging van 10 mg tot 15 mg kan overwogen worden op basis van de verdraagbaarheid door de patiënt. De controlefrequentie bij deze patiënten dient verhoogd te worden tijdens de behandeling met panobinostat, met name tijdens de dosisescalatiefase. Panobinostat dient niet te worden toegediend aan patiënten met een ernstig verminderde leverfunctie, vanwege een gebrek aan ervaring met en veiligheidsgegevens over deze patiëntengroep. Een aanpassing van de dosis bortezomib dient ook overwogen te worden (zie SPC van bortezomib en tabel 6).

Tabel 6 Aanbevolen wijziging van de startdosis bij patiënten met een verminderde leverfunctie

Graad van

Bilirubineniveau

SGOT-

Aanpassing startdosis

Aanpassing startdosis

verminderde

 

(ASAT-

panobinostat

bortezomib

leverfunctie*

 

)niveaus

 

 

Licht

≤1,0 x ULN

>ULN

Verlaag de dosis

Geen

 

>1,0 x ULN en

Elk

panobinostat tot 15 mg in

 

 

≤1,5 x ULN

 

de eerste behandelcyclus.

 

 

 

 

Overweeg een

 

 

 

 

dosisescalatie tot 20 mg in

 

 

 

 

volgende cycli op basis

 

 

 

 

van de verdraagbaarheid

 

 

 

 

door de patiënt.

 

Matig

>1,5 x ULN en

Elk

Verlaag de dosis

Verlaag de dosis

 

≤3,0 x ULN

 

panobinostat tot 10 mg in

bortezomib tot 0,7 mg/m2

 

 

 

de eerste behandelcyclus.

in de eerste

 

 

 

Overweeg een

behandelcyclus.

 

 

 

dosisescalatie tot 15 mg in

Overweeg een

 

 

 

volgende cycli op basis

dosisescalatie tot

 

 

 

van de verdraagbaarheid

1,0 mg/m2 of een verdere

 

 

 

door de patiënt.

dosisverlaging tot

 

 

 

 

0,5 mg/m2 in volgende

 

 

 

 

cycli op basis van de

 

 

 

 

verdraagbaarheid door de

 

 

 

 

patiënt.

SGOT = serumglutamaatoxaalacetaattransaminase

 

 

ASAT = aspartaataminotransferase

 

 

 

ULN = bovengrens van normaal

 

 

 

* Gebaseerd op NCI-CTEP-classificatie

 

 

Ouderen

Patiënten ouder dan 65 jaar hadden een hogere frequentie van bepaalde bijwerkingen en staken van de behandeling vanwege bijwerkingen. Het wordt aanbevolen patiënten ouder dan 65 jaar vaker te controleren, met name op trombocytopenie en gastro-intestinale toxiciteit (zie rubriek 4.4 en 4.8).

Voor patiënten van >75 jaar oud kan, afhankelijk van de algehele gezondheid en comorbiditeit, een aanpassing van de startdosis of het doseerschema van de bestanddelen van de combinatiebehandeling overwogen worden. Er kan gestart worden met een dosis van panobinostat van 15 mg; deze kan worden verhoogd tot 20 mg in de tweede cyclus indien de eerste cyclus goed wordt verdragen. Bij bortezomib kan gestart worden met 1,3 mg/m2 eenmaal per week op dag 1 en 8 en bij dexamethason met 20 mg op dag 1 en 8.

Pediatrische patiënten

Er is geen relevante toepassing van panobinostat bij pediatrische patiënten jonger dan 18 jaar voor de indicatie multipel myeloom (zie rubriek 5.2).

Sterke CYP3A4-remmers

Bij patiënten die gelijktijdig geneesmiddelen gebruiken die sterke CYP3A- en/of Pgp-remmers zijn, inclusief, maar niet beperkt tot, ketoconazol, itraconazol, voriconazol, ritonavir, saquinavir, telitromycine, posaconazol en nefazodon, dient de dosis panobinostat verlaagd te worden tot 10 mg (zie rubriek 4.5). Indien voortzetting van de behandeling met een sterke CYP3A4-remmer noodzakelijk is, kan verhoging van de dosis panobinostat van 10 mg tot 15 mg worden overwogen, op basis van de verdraagbaarheid door de patiënt.

Bij patiënten met een verminderde leverfunctie die gelijktijdig geneesmiddelen krijgen die sterke CYP3A4-remmers zijn, dient de behandeling met panobinostat te worden vermeden vanwege een gebrek aan ervaring met en veiligheidsgegevens over deze patiëntengroep.

Behandelingen met sterke CYP3A-remmers mogen niet worden gestart bij patiënten die al een verlaagde dosis panobinostat kregen vanwege bijwerkingen. Indien dit onontkoombaar is, dienen patiënten nauwlettend te worden gecontroleerd en moet verdere verlaging van de dosis of staken van het gebruik worden overwogen, zoals klinisch geïndiceerd (zie rubriek 4.5).

Wijze van toediening

Farydak dient eenmaal per dag oraal te worden toegediend alleen op geplande dagen, elke dag op hetzelfde tijdstip. De capsules dienen in hun geheel te worden doorgeslikt met water, met of zonder voedsel (zie rubriek 5.2) en ze mogen niet worden geopend, fijngemaakt of gekauwd. Als een dosis wordt gemist, kan het tot 12 uur na de vastgestelde doseringstijd worden ingenomen. Als braken optreedt, dient de patiënt geen extra dosis te nemen, maar dient de volgende voorgeschreven dosis te worden ingenomen zoals gebruikelijk.

4.3Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen. Borstvoeding (zie rubriek 4.6).

4.4Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Panobinostat wordt gebruikt in een combinatiebehandeling, daarom dient de voorschrijfinformatie van bortezomib en dexamethason geraadpleegd te worden voor de start van de behandeling met panobinostat.

Afname van aantallen bloedcellen

Hematologische bijwerkingen, waaronder ernstige trombocytopenie, neutropenie en anemie (CTC graad 3 tot 4) werden gemeld bij patiënten die zijn behandeld met panobinostat. Daarom moet een volledige bloedbeeldbepaling worden uitgevoerd voordat de behandeling met panobinostat wordt gestart, met regelmatige controle tijdens de behandeling (met name voorafgaand aan elke injectie bortezomib volgens de SPC van bortezomib).

Het trombocytenaantal dient ≥100 x 109/l en het absolute aantal neutrofielen dient ≥1,0 x 109/l te zijn voorafgaand aan de start van de behandeling. Voor het starten van iedere behandelcyclus dient het trombocytenaantal ≥100 x 109/l te zijn (zie rubriek 4.2).

In het fase III-onderzoek herstelde trombocytopenie doorgaans tot de uitgangswaarde voor de start van de volgende cyclus van 21 dagen (zie figuur 1). De mediane tijd tot optreden van graad 3 en 4 trombocytopenie was één maand en de mediane tijd tot herstel was 12 dagen.

Figuur 1 Mediane aantal bloedplaatjes in de loop van de tijd (onderzoek D2308, veiligheidsgegevens, cycli 1-8)

Bloedplaatjes 10 x 109/l

(BL) 1:4 1:8 1:11 2:1 2:4 2:8 2:11 3:1 3:4 3:8 3:11 4:1 4:4 4:8 4:11 5:1 5:4 5:8 5:11 6:1 6:4 6:8 6:11 7:1 7:4 7:8 7:11 8:1 8:4 8:8 8:11

PAN+BTZ+Dex

PBO+BTZ+Dex

Cyclus: dag

PAN+BTZ+Dex n=

206 199

PBO+BTZ+Dex n=

242 203

PAN=panobinostat

BTZ=bortezomib

Dex=dexamethason

Bij patiënten met trombocytopenie van CTC graad 3 (trombocytenaantal <50 x 109/l met bloeding) kan het nodig zijn om panobinostat tijdelijk te staken en/of kan het nodig zijn de volgende dosis te verlagen. Bloedplaatjestransfusies kunnen noodzakelijk zijn als dit klinisch geïndiceerd is (zie rubriek 4.2 en 4.8).

Hemorragie

Hemorragie is gemeld bij patiënten tijdens de behandeling met panobinostat. Hemorragie van CTC graad 3 of 4 werd gemeld bij 4,2% van de patiënten, waaronder gevallen van gastro-intestinale bloeding en longbloeding met dodelijke afloop. Daarom dienen artsen en patiënten zich bewust te zijn van het verhoogde risico van trombocytopenie en de mogelijkheid van hemorragie, met name bij patiënten met coagulatiestoornissen of bij patiënten die chronisch behandeld worden met antistollingsmiddelen.

Infectie

Gelokaliseerde en systemische infecties, waaronder pneumonie, andere bacteriële infecties, invasieve schimmelinfecties, zoals aspergillose of candidiasis, en virusinfecties, waaronder hepatitis B en herpes simplex, zijn gemeld bij patiënten die panobinostat innamen. Een aantal van deze infecties (bijv. pneumonie) waren ernstig (ze leidden bijvoorbeeld tot sepsis of respiratoir falen of het falen van meerdere organen) en hadden een dodelijke afloop (zie rubriek 4.8). NB: waar graad 3 en graad 4 neutropenie werd waargenomen bij respectievelijk 28% en 7% van de patiënten, werd febriele neutropenie waargenomen bij 1% van de patiënten (zie rubriek 4.8). Artsen en patiënten dienen zich bewust te zijn van het verhoogde risico op infectie met panobinostat.

Behandeling met Farydak mag niet worden gestart bij actieve infecties. Reeds bestaande infecties dienen te worden behandeld voor het starten van de behandeling. Patiënten moeten gecontroleerd worden op klachten en verschijnselen van infecties tijdens de behandeling met panobinostat; als een infectie wordt gediagnosticeerd moet een passende behandeling tegen infecties direct worden gestart en moet onderbreking of staken van Farydak overwogen worden.

Als een invasieve systemische schimmelinfectie wordt gediagnosticeerd, dient panobinostat gestaakt te worden en een passende anti-schimmelbehandeling te worden gestart.

Gastro-intestinale aandoeningen

Ernstige misselijkheid, diarree, obstipatie en braken waarvoor soms het gebruik van een geneesmiddel tegen misselijkheid of diarree nodig is, zijn gemeld bij met Farydak behandelde patiënten (zie

rubriek 4.8). Vocht- en elektrolytenniveaus in het bloed, met name kalium, magnesium en fosfaat, dienen periodiek te worden gecontroleerd tijdens de behandeling en te worden gecorrigeerd zoals klinisch geïndiceerd om mogelijke dehydratie en elektrolytstoornissen te voorkomen (zie rubriek 4.2).

Profylactische anti-emetica (bijv. prochloorperazine) kunnen naar het inzicht van de arts en in overeenstemming met de lokale medische praktijk overwogen worden. Anti-emetische geneesmiddelen met een bekend risico op QT-verlenging, zoals dolasetron, granisetron, ondansetron en tropisetron dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt (zie rubriek 4.5).

Bij het eerste teken van maagkrampen, een dunner wordende ontlasting of het begin van diarree wordt aanbevolen dat de patiënt wordt behandeld met een geneesmiddel tegen diarree (bijv. loperamide) of een aanvullende behandeling overeenkomstig de lokale behandelrichtlijnen. Intraveneuze substitutievloeistoffen en -elektrolyten kunnen zo nodig worden gebruikt. Geneesmiddelen met laxerende eigenschappen dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt, vanwege mogelijke verergering van diarree. Patiënten moet worden aangeraden contact op te nemen met hun arts om het gebruik van een laxerend product te bespreken.

Veranderingen in het elektrocardiogram

Panobinostat kan de cardiale ventriculaire repolarisatie (QT-interval) verlengen.

Er werden geen gevallen van QTcF-verlenging >500 msec gemeld bij de dosis van 20 mg Farydak in het klinische fase III-onderzoek, in combinatie met bortezomib en dexamethason. Gepoolde klinische gegevens van meer dan 500 patiënten die alleen werden behandeld met panobinostat bij meerdere indicaties en op verschillende dosisniveaus hebben aangetoond dat de incidentie van CTC graad 3 QTc-verlenging (QTcF >500 msec) in het totaal ongeveer 1% was en 5% of meer bij een dosis van 60 mg of hoger; er werden geen gevallen van torsade de pointes waargenomen.

Aanvullende analyse doet vermoeden dat het risico op verlengde QTc-tijd niet toeneemt met de tijd (zie rubriek 4.2).

De QTcF-waarde moet <480 msec zijn voor start van de behandeling met Farydak.

Passende controle van elektrolyten (bijv. kalium, magnesium en fosfaat) en een ecg dienen uitgevoerd te worden bij aanvang en periodiek tijdens de behandeling, met name bij patiënten met een ernstige gastro-intestinale bijwerking (zie rubriek 4.2).

Bij patiënten die al een verlengde QTc-tijd hebben of die een significant risico hebben op het ontwikkelen hiervan, moet voorzichtig met het gebruik van Farydak worden omgegaan. Dit zijn onder andere patiënten:

met lange-QT-syndroom;

met ongecontroleerde of significante hartaandoeningen, waaronder recent myocardinfarct, congestief hartfalen, instabiele angina of klinisch significante bradycardie.

Gelijktijdige toediening van geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze verlengde QTc-tijd veroorzaken moet voorzichtig gebeuren (zie rubriek 4.5).

Bij gelijktijdig gebruik van middelen die de plasmaconcentraties van panobinostat kunnen verhogen, zoals sterke CYP3A4-remmers, is aanpassing van de dosis noodzakelijk (zie rubriek 4.5 en 4.2).

Hepatotoxiciteit

Een leverfunctiestoornis, met name lichte, tijdelijke verhogingen van aminotransferasen en totaal bilirubine, is gemeld bij patiënten tijdens de behandeling met panobinostat.

De leverfunctie moet voorafgaand aan en regelmatig tijdens behandeling gecontroleerd worden. Als de resultaten van leverfunctieonderzoeken afwijkingen aantonen volgens de NCI-CTEP-classificatie, worden dosisaanpassingen voor patiënten met een licht en matig verminderde leverfunctie aanbevolen en dient de patiënt vervolgd te worden tot de waarden weer het normale niveau of het niveau van voor de behandeling bereiken. Panobinostat dient niet te worden toegediend aan patiënten met een ernstig verminderde leverfunctie, vanwege een gebrek aan ervaring met en veiligheidsgegevens over deze patiëntengroep. Een aanpassing van de dosis bortezomib dient ook overwogen te worden (zie SPC van bortezomib en tabel 6).

Ouderen

Het wordt aanbevolen patiënten ouder dan 65 jaar vaker te controleren, met name op trombocytopenie en gastro-intestinale toxiciteit (zie rubriek 4.8 en rubriek 4.2).

Voor patiënten van >75 jaar oud kan, afhankelijk van de algehele gezondheid en comorbiditeit, een aanpassing van de startdosis of het doseerschema van de bestanddelen van de combinatiebehandeling overwogen worden (zie rubriek 4.2).

Sterke CYP3A4-inductoren

Sterke inductoren kunnen de werkzaamheid van panobinostat verminderen. Gelijktijdig gebruik van sterke CYP3A4-inductoren, inclusief maar niet beperkt tot carbamazepine, fenobarbital, fenytoïne, rifabutine, rifampicine en sint-janskruid (Hypericum perforatum) dient daarom te worden vermeden (zie rubriek 4.5).

Vrouwen die zwanger kunnen worden

Vrouwen die zwanger kunnen worden en die panobinostat gebruiken in combinatie met bortezomib en dexamethason moeten zeer effectieve anticonceptie gebruiken tot drie maanden nadat de behandeling is gestaakt (zie rubriek 4.5 en 4.6 en de SPC van bortezomib en dexamethason). Vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruiken, dienen daarnaast ook een barrièremethode te gebruiken.

Hypothyreoïdie

Bij onderzoek D2308 werden bij 8 van de 381 patiënten die werden behandeld met panobinostat + bortezomib + dexamethason voorvallen van hypothyreoïdie gemeld, waarvoor sommige patiënten moesten worden behandeld. De schildklier- en hypofysefunctie dienen te worden gecontroleerd door meting van de hormoonspiegels (d.w.z. vrij T4 en TSH), zoals klinisch geïndiceerd (zie rubriek 4.2).

4.5Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

De metabolisering van Farydak vindt zowel via non-CYP- als via CYP-gemedieerde routes plaats. Ongeveer 40% van panobinostat wordt via CYP3A4 gemetaboliseerd. Metabolisering via CYP2D6 en 2C19 was minder belangrijk. Daarom kunnen geneesmiddelen die de werking van het CYP3A4- enzym kunnen beïnvloeden de farmacokinetiek van panobinostat veranderen. Panobinostat is een Pgp- substraat.

Middelen die de plasmaconcentraties van panobinostat kunnen verhogen

Gelijktijdige toediening van een enkele dosis panobinostat van 20 mg met ketoconazol, een sterke CYP3A-remmer, verhoogde de Cmax en AUC van panobinostat respectievelijk 1,6-voudig en 1,8- voudig, in vergelijking met wanneer panobinostat alleen werd gegeven.

Bij patiënten die gelijktijdig geneesmiddelen gebruiken die sterke CYP3A- en/of Pgp-remmers zijn, inclusief maar niet beperkt tot ketoconazol, itraconazol, voriconazol, ritonavir, saquinavir, telitromycine, posaconazol en nefazodon, dient de dosis panobinostat verlaagd te worden (zie rubriek 4.2).

Patiënten moeten worden geïnstrueerd om sterfruit, grapefruit, grapefruitsap, granaatappel en granaatappelsap te vermijden, omdat daarvan bekend is dat ze cytochroom-P450-3A-enzymen remmen en de biologische beschikbaarheid van panobinostat kunnen verhogen.

Middelen waarvan wordt voorspeld dat ze de concentraties panobinostat verlagen

De fractie panobinostat die via CYP3A4 wordt gemetaboliseerd is ongeveer 40%. Tijdens klinische onderzoeken bij multipel myeloom was de blootstelling aan panobinostat verminderd met ongeveer 20% door de gelijktijdige toediening van dexamethason, een dosisafhankelijke lichte/matige CYP3A4- inductor. Er wordt verwacht dat sterke inductoren grotere effecten hebben en de werkzaamheid van panobinostat kunnen verminderen; daarom dient het gelijktijdig gebruik van sterke CYP3A- inductoren, inclusief maar niet beperkt tot carbamazepine, fenobarbital, fenytoïne, rifabutine, rifampicine en sint-janskruid (hypericum perforatum), te worden vermeden.

Middelen waarvan de plasmaconcentraties kunnen worden verhoogd door panobinostat

Panobinostat verhoogde de Cmax en AUC van dextromethorfan (een CYP2D6-substraat) respectievelijk 1,8-voudig en 1,6-voudig en het kan niet worden uitgesloten dat het effect mogelijk groter is op een gevoeliger CYP2D6-substraat. Vermijd het gebruik van panobinostat bij patiënten die CYP2D6- substraten met een smalle therapeutische index krijgen (inclusief maar niet beperkt tot pimozide). Bij gelijktijdige toediening van Farydak met gevoelige CYP2D6-substraten (bijv. atomoxetine, dextromethorfan, metoprolol, nebivolol, perfenazine en pimozide) moeten de doses van afzonderlijke CYP2D6-substraten worden getitreerd op basis van verdraagbaarheid en moeten patiënten regelmatig gecontroleerd worden op bijwerkingen.

Middelen waarvan de plasmablootstelling kan worden verlaagd door panobinostat

Hormonale anticonceptiva

Het is op dit moment niet bekend of panobinostat de effectiviteit van hormonale anticonceptiemiddelen kan verminderen. Wanneer panobinostat wordt gebruikt in combinatie met dexamethason, waarvan bekend is dat het een zwakke tot matige inductor van CYP3A4 en andere enzymen en transporteiwitten is, dient het risico van een verminderde werkzaamheid van orale anticonceptiva overwogen te worden. Vrouwen die hormonale anticonceptiemiddelen gebruiken dienen daarom ook een barrièremethode te gebruiken.

Er zijn geen gegevens beschikbaar om het risico uit te sluiten dat panobinostat een zwakke inductor van het CYP3A4-enzym in het maag-darmkanaal zou zijn. Dit zou potentieel kunnen leiden tot een enigszins verhoogde blootstelling aan gevoelige CYP3A4-substraten.

Verwachte farmacodynamische interacties

Verlenging van het QT-interval

Gebaseerd op preklinische en klinische gegevens kan panobinostat het QT-interval verlengen. Gelijktijdig gebruik van antiaritmica (inclusief maar niet beperkt tot amiodaron, disopyramide, procaïnamide, kinidine en sotalol) en andere stoffen waarvan bekend is dat ze het QT-interval verlengen (inclusief maar niet beperkt tot chloroquine, halofantrine, claritromycine, methadon, moxifloxacine, bepridil en pimozide) wordt niet aanbevolen. Anti-emetische geneesmiddelen met een bekend risico op verlengde QT-tijd, zoals dolasetron, granisetron, ondansetron en tropisetron dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt (zie rubriek 4.4).

4.6Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden / anticonceptie bij mannen en vrouwen

Afgaande op bevindingen bij dieren wordt voorspeld dat de kans groot is, dat panobinostat bij toediening aan zwangere vrouwen het risico verhoogt op zowel foetale sterfte als het ontwikkelen van skeletafwijkingen. Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten voor het starten van de behandeling met Farydak eerst een zwangerschapstest doen en ze moeten zeer effectieve anticonceptie gebruiken tijdens de behandeling en gedurende drie maanden na de laatste dosis Farydak. Vrouwen die hormonale anticonceptiemiddelen gebruiken, dienen ook een barrièremethode te gebruiken.

Vanwege het cytostatische/cytotoxische werkingsmechanisme kan panobinostat de kwaliteit beïnvloeden van sperma dat tijdens de behandeling wordt gevormd. Seksueel actieve mannen die Farydak gebruiken en hun vrouwelijke partners moeten een zeer effectieve anticonceptie gebruiken tijdens de behandeling van de man en gedurende zes maanden na zijn laatste dosis Farydak.

Wanneer panobinostat wordt gebruikt in combinatie met dexamethason, waarvan bekend is dat het een zwakke tot matige inductor van CYP3A4 en andere enzymen en transporteiwitten is, dient het risico van een verminderde werkzaamheid van hormonale anticonceptiva overwogen te worden. Daarnaast is het op dit moment niet bekend of panobinostat de effectiviteit van hormonale anticonceptiemiddelen kan verminderen. Daarom dienen vrouwen die hormonale anticonceptiemiddelen gebruiken ook een barrièremethode te gebruiken.

Zwangerschap

Er zijn geen klinische onderzoeken uitgevoerd naar het gebruik van Farydak bij zwangere patiënten. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit, embryonale en foetale toxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Gezien het cytostatische/cytotoxische werkingsmechanisme van panobinostat is het mogelijke risico voor de foetus hoog. Farydak mag alleen tijdens de zwangerschap worden gebruikt als de verwachte voordelen het mogelijke risico voor de foetus rechtvaardigen. Indien het tijdens de zwangerschap gebruikt zou worden of als de patiënte zwanger raakt tijdens het gebruik ervan, moet de patiënte ingelicht worden over het potentiële risico voor de foetus.

Borstvoeding

Het is niet bekend of panobinostat in de moedermelk wordt uitgescheiden. Gezien het cytostatische/cytotoxische werkingsmechanisme is borstvoeding gecontra-indiceerd tijdens de behandeling met Farydak (zie rubriek 4.3).

Vruchtbaarheid

Volgens niet-klinische bevindingen kan de mannelijke vruchtbaarheid worden aangetast door behandeling met Farydak (zie rubriek 5.3).

4.7Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Farydak kan een geringe invloed hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Na toediening van Farydak kan duizeligheid optreden (zie rubriek 4.8).

4.8Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De veiligheidsgegevens van panobinostat zijn beoordeeld op basis van een totaal van 451 patiënten met multipel myeloom behandeld met panobinostat in combinatie met bortezomib en dexamethason en op basis van een totaal van 278 patiënten behandeld met panobinostat als enkelvoudig middel.

De hieronder vermelde veiligheidsgegevens zijn gebaseerd op het klinische fase III-onderzoek (Panorama 1) bij 381 patiënten met multipel myeloom die zijn behandeld met 20 mg panobinostat eenmaal per dag drie keer per week, in een doseerschema van 2 weken wel en 1 week niet, in combinatie met bortezomib en dexamethason.

De mediane blootstellingsduur bedroeg tijdens het onderzoek 5,0 maanden. 15,7% van de patiënten werd blootgesteld aan de onderzoeksbehandeling gedurende ≥48 weken.

De meest voorkomende niet-hematologische bijwerkingen waren diarree, vermoeidheid, misselijkheid en braken.

Tijdens de behandeling optredende hematologische toxiciteiten waren onder meer trombocytopenie, anemie, neutropenie en lymfopenie.

Een QTcF >480 en <500 msec werd gemeten bij 1,3% van de patiënten en een verandering ten opzichte van de uitgangswaarde van >60 msec werd gezien bij 0,8% van de patiënten. Geen enkele patiënt had een absolute QTcF van >500 msec.

Cardiale voorvallen (met name atriumfibrilleren, tachycardie, hartkloppingen en sinustachycardie) zijn gemeld bij 17,6% van de patiënten die werden behandeld met panobinostat + bortezomib + dexamethason versus 9,8% van de patiënten die werden behandeld met placebo + bortezomib + dexamethason. Voorvallen van syncope zijn gemeld bij respectievelijk 6,0% versus 2,4%.

Staken wegens bijwerkingen, onafhankelijk van een oorzakelijk verband, werd gezien bij 36,2% van de patiënten. De meest voorkomende bijwerkingen die leidden tot staken van de behandeling waren diarree (4,5%), asthenie en vermoeidheid (beide 2,9%) en pneumonie (1,3%).

Sterfgevallen tijdens de behandeling die niet veroorzaakt werden door de onderzoeksindicatie (multipel myeloom) werden gemeld bij 6,8% van de patiënten die werden behandeld met panobinostat + bortezomib + dexamethason versus 3,2% van de patiënten die werden behandeld met placebo + bortezomib + dexamethason.

Lijst van de bijwerkingen uit klinische onderzoeken in tabelvorm

Bijwerkingen uit het fase III-onderzoek (Panorama 1) worden weergegeven in tabel 7. Bijwerkingen zijn gerangschikt volgens de MedDRA-systeem/orgaanklassen. Binnen elk(e) systeem/orgaanklasse worden bijwerkingen gerangschikt volgens frequentie, met de meest voorkomende bijwerkingen eerst. Binnen elke frequentiegroep worden de bijwerkingen gerangschikt in volgorde van afnemende ernst. Daarnaast is de overeenkomende frequentiecategorie voor elke bijwerking gebaseerd op de volgende afspraak (CIOMS III): zeer vaak (≥1/10); vaak (≥1/100, <1/10); soms (≥1/1.000, <1/100); zelden (≥1/10.000, <1/1.000); zeer zelden (<1/10.000); en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 7 geeft onder meer bijwerkingen weer die optreden als gevolg van de toevoeging van panobinostat aan de combinatie van bortezomib en dexamethason. De frequentiecategorie slaat op de combinatie van alle geneesmiddelen, d.w.z. panobinostat + bortezomib + dexamethason. Raadpleeg voor bijwerkingen die gerelateerd zijn aan bortezomib- of dexamethasonbehandeling de desbetreffende SmPC.

Tabel 7 Bijwerkingen van panobinostat, waargenomen bij patiënten met multipel myeloom tijdens het fase III-onderzoek

Systeem/orgaanklasse

Frequentie

Bijwerking

Infecties en parasitaire

Zeer vaak

Bovensteluchtweginfectie, pneumonie

aandoeningen

Vaak

Septische shock, urineweginfectie, virale

 

 

infectie, orale herpes, Clostridium difficile-

 

 

colitis, otitis media, cellulitis, sepsis, gastro-

 

 

enteritis, ondersteluchtweginfectie, candidiasis

 

Soms

Pneumonie door schimmels, hepatitis B,

 

 

aspergillose

Bloed- en

Zeer vaak

Pancytopenie, trombocytopenie, anemie,

lymfestelselaandoeningen a

 

leukopenie, neutropenie, lymfopenie

Endocriene aandoeningen

Vaak

Hypothyreoïdie

Voedings- en

Zeer vaak

Verminderde eetlust, hypofosfatemie a,

stofwisselingsstoornissen

 

hyponatriëmie a, hypokaliëmie a

 

Vaak

Hyperglykemie, dehydratie, hypoalbuminemie,

 

 

vochtretentie, hyperurikemie, hypocalciëmie,

 

 

hypomagnesiëmie

Psychische stoornissen

Zeer vaak

Slapeloosheid

Zenuwstelselaandoeningen

Zeer vaak

Duizeligheid, hoofdpijn

 

Vaak

Intracraniële bloeding, syncope, tremor,

 

 

dysgeusie

Oogaandoeningen

Vaak

Conjunctivabloeding

Hartaandoeningen

Vaak

Bradycardie, atriumfibrilleren, sinustachycardie,

 

 

tachycardie, hartkloppingen

 

Soms

Myocardinfarct

Bloedvataandoeningen

Zeer vaak

Hypotensie

 

Vaak

Hypertensie, hematoom, orthostatische

 

 

hypotensie

 

Soms

Hemorragische shock

Ademhalingsstelsel-, borstkas-

Zeer vaak

Hoesten, dyspneu

en mediastinumaandoeningen

Vaak

Respiratoir falen, ratelgeluiden, piepen,

 

 

bloedneus

 

Soms

Longbloeding, haemoptysis

Maagdarmstelselaandoeningen

Zeer vaak

Diarree, nausea, braken, abdominale pijn,

 

 

dyspepsie

 

Vaak

Gastro-intestinale bloeding, bloederige feces,

 

 

gastritis, cheilitis, abdominale distensie, droge

 

 

mond, flatulentie

 

Soms

Colitis, bloedbraken, gastro-intestinale pijn

Lever- en galaandoeningen

Vaak

Afwijkende leverfunctie, hyperbilirubinemie a

Huid- en

Vaak

Huidlaesies, huiduitslag, erytheem

onderhuidaandoeningen

Soms

Petechiën

Skeletspierstelsel- en

Vaak

Gewrichtszwelling

bindweefselaandoeningen

 

 

Nier- en

Vaak

Nierfalen, hematurie, urine-incontinentie

urinewegaandoeningen

 

 

Algemene aandoeningen en

Zeer vaak

Vermoeidheid, perifeer oedeem, pyrexie,

toedieningsplaatsstoornissen

 

asthenie

 

Vaak

Koude rillingen, malaise

 

 

 

Onderzoeken

Zeer vaak

Gewicht verlaagd

 

Vaak

Bloedureum verhoogd, glomerulaire

 

 

filtratiesnelheid verlaagd, bloedalkalinefosfatase

 

 

verhoogd, elektrocardiogram QT verlengd,

 

 

bloedcreatinine verhoogd a, SGPT

 

 

alanineaminotransferase (ALAT) verhoogd a,

 

 

SGOT aspartaataminotransferase (ASAT)

 

 

verhoogd a

a Frequentie op basis van laboratoriumwaarden

 

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Gastro-intestinaal

Gastro-intestinale toxiciteit, met name diarree, misselijkheid en braken, is een van de meest gemelde bijwerkingen. Staken van de behandeling vanwege deze bijwerking werd echter bij een relatief klein deel van de patiënten gemeld, met diarree bij 4,5% en misselijkheid en braken beide bij 0,5%.

Patiënten moeten het advies krijgen contact op te nemen met hun arts als ernstige gastro-intestinale toxiciteit optreedt en een dosisaanpassing of staken nodig zou kunnen zijn (zie rubriek 4.4).

Trombocytopenie

Vanwege de aard van multipel myeloom en de bekende hematotoxiciteit van panobinostat en het combinatiemiddel bortezomib, werd (doorgaans ernstige) trombocytopenie vaak waargenomen. Trombocytopenie van CTC graad 3 of 4 trad op bij 256 patiënten, met een mediane tijd tot optreden van één maand. Trombocytopenie is echter reversibel (mediane tijd tot herstel van 12 dagen) en kan doorgaans worden behandeld met een dosisaanpassing en onderbreking met of zonder plaatjestransfusie (zie rubriek 4.4). 33,3% van de patiënten in de groep met panobinostat + bortezomib + dexamethason en 10,3% van de patiënten in de groep met placebo + bortezomib + dexamethason kregen tijdens de behandeling een plaatjestransfusie.

Trombocytopenie leidt zelden tot staken van de behandeling (1,6% van de patiënten). De meeste patiënten met trombocytopenie kregen geen hemorragie. 20,7% van de patiënten kreeg een hemorragie, meestal een bloedneus (4,7%), hematoom (2,6%) en conjunctiva hemorragie (2,1%). Hemorragie van CTC graad 3 of 4 werd gemeld bij 4,2% van de patiënten, met in de meeste gevallen een gastro-intestinale bloeding. Vijf patiënten (1,3%) overleden als gevolg van voorvallen die verband houden met hemorragie. Van de patiënten die overleden vanwege hemorragie had één patiënt trombocytopenie graad 4, hadden drie patiënten trombocytopenie graad 3 en had één patiënt trombocytopenie graad 1.

Neutropenie

Neutropenie werd vaak gemeld op basis van laboratoriumbevindingen die tijdens het onderzoek werden bepaald (alle graden: 75%). De meeste nieuw optredende gevallen van ernstige neutropenie waren graad 3 (28%), met aanzienlijk minder gevallen van graad 4 (6,6%). Hoewel veel patiënten neutropenie ontwikkelden, trad febriele neutropenie slechts op in een fractie van de behandelde patiënten (1,0%, zowel voor CTC alle graden als voor graad 3 en 4). Patiënten met neutropenie zijn gevoelig voor infecties, met name bovensteluchtweginfectie of pneumonie. Bij slechts 0,3% van de patiënten werd de behandeling gestaakt vanwege neutropenie.

Vermoeidheid en asthenie

Vermoeidheid en asthenie werden gemeld bij respectievelijk 41,2% en 22,0% van de patiënten. Vermoeidheid van CTC graad 3 werd gemeld bij 15,7% van de patiënten en van graad 4 bij 1,3%. Asthenie van graad 3 werd gemeld bij 9,4% van de patiënten en geen van de patiënten had last van asthenie van CTC graad 4. Bij 2,9% van de patiënten werd de behandeling gestaakt vanwege vermoeidheid en asthenie.

Infecties

Patiënten met recidief of refractair multipel myeloom lopen risico op infecties. Mogelijke factoren die een rol spelen, zijn onder andere een voorgeschiedenis van chemotherapie, stamceltransplantatie, de aard van de ziekte en neutropenie of lymfopenie die verband houdt met de behandeling met Farydak. De meest gemelde infecties zijn onder andere bovensteluchtweginfectie, pneumonie en nasofaryngitis. Sterfgevallen waarbij pneumonie of sepsis een rol speelde, zijn gemeld. Staken van de behandeling vanwege infecties werd gemeld bij 5% van de patiënten.

Verlengde QTc-tijd en ecg-afwijkingen

Verlengde QTc-tijd werd waargenomen en was over het algemeen licht van aard: Een QTcF-interval >450 msec en ≤480 msec werd gemeld bij 10,8% van de patiënten, met een maximale toename ten opzichte van de uitgangswaarde van >30 msec en ≤60 msec bij 14,5% van de patiënten. QTcF

>500 msec werd bij geen enkele patiënt gemeld.

Afwijkingen in het ecg (elektrocardiogram) zijn gemeld bij patiënten die werden behandeld met panobinostat + bortezomib + dexamethason, en betroffen voornamelijk ST-T-depressie (21,7%) en veranderingen in de T-golf (39,6%). Ongeacht de chronologie van de voorvallen werd syncope gemeld bij 9% van de patiënten met ST-T-depressie en bij 7,2% van de patiënten met veranderingen in de T- golf en bij 4,9% van de patiënten met geen van deze ecg-afwijkingen. Ischemische hartaandoeningen (inclusief myocardinfarct en ischemie) werden gemeld bij 4,5% van de patiënten met ST-T-depressie en bij 4,8% van de patiënten met veranderingen in de T-golf en bij 2,7% van de patiënten met geen van deze ecg-afwijkingen.

Speciale patiëntengroepen

Ouderen

De incidentie van sterfgevallen die geen verband hielden met de onderzoeksindicatie bij patiënten ≥65 jaar was 8,8% in vergelijking met 5,4% bij patiënten <65 jaar.

Bijwerkingen die leidden tot permanent staken van de behandeling traden op bij 30%, 44% en 47% van de patiënten van respectievelijk <65 jaar, 65-75 jaar en ≥75 jaar. Bijwerkingen van graad 3-4 die vaker werden waargenomen bij patiënten waren onder andere de volgende (percentages worden gegeven voor patiënten van respectievelijk <65 jaar, 65-75 jaar en ≥75 jaar): trombocytopenie (60%, 74% en 91%), anemie (16%, 17% en 29%), diarree (21%, 27% en 47%) en vermoeidheid (18%, 28% en 47%).

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9Overdosering

Beperkte ervaring met overdosering is gemeld tijdens klinische onderzoeken. De waargenomen bijwerkingen kwamen overeen met het veiligheidsprofiel, voorvallen die met name te maken hadden met hematologische en gastro-intestinale aandoeningen, zoals trombocytopenie, pancytopenie, diarree, misselijkheid, braken en anorexie. Cardiale controle en beoordeling van elektrolyten en het aantal bloedplaatjes dienen uitgevoerd te worden en indien nodig dient ondersteunende zorg gegeven te worden in geval van een overdosis. Het is niet bekend of panobinostat dialyseerbaar is.

5.FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: overige antineoplastische middelen, ATC-code: L01XX42

Werkingsmechanisme

Farydak is een histondeacetylase(HDAC)-remmer die de enzymatische activiteit van HDAC’s bij nanomolaire concentraties onderdrukt. HDAC’s katalyseren de verwijdering van acetylgroepen van lysineresiduen van histonen en bepaalde niet-histoneiwitten. Onderdrukking van de HDAC-activiteit leidt tot een verhoogde acetylering van histoneiwitten, een epigenetische verandering die leidt tot een afname van chromatine, wat transcriptionele activatie tot gevolg heeft. In vitro veroorzaakte panobinostat de accumulatie van geacetyleerde histonen en andere eiwitten, wat stilstand van de celcyclus en /of apoptose van sommige getransformeerde cellen veroorzaakte. Verhoogde spiegels van geacetyleerde histonen zijn waargenomen bij xenotransplantaten van muizen die met panobinostat werden behandeld. Panobinostat vertoont een grotere cytotoxiciteit ten opzichte van tumorcellen dan van normale cellen.

Farmacodynamische effecten

Behandeling van tumorcellen met panobinostat leidde tot een dosisafhankelijke toename van de acetylatie van de histonen H3 en H4 zowel bij in vitro-onderzoek als in preklinische xenotransplantaatmodellen bij dieren, waarin remming van het ‘target’ werd aangetoond. Daarnaast werd een verhoogde expressie van het tumorsuppressorgen p21CDKNIA (cyclineafhankelijke kinaseremmer 1/p21), een belangrijke mediator van G1-stilstand en -differentiatie, getriggerd door blootstelling aan panobinostat.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

Klinische werkzaamheid bij patiënten met recidief, en recidief en refractair multipel myeloom (onderzoek D2308 – Panorama 1)

De werkzaamheid en veiligheid van panobinostat in combinatie met bortezomib en dexamethason werden beoordeeld in een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd multicenter fase III- onderzoek bij patiënten met recidief of recidief en refractair multipel myeloom die 1-3 voorafgaande behandellijnen hadden gehad.

Patiënten kregen panobinostat (20 mg eenmaal per dag oraal ingenomen, drie keer per week, in een doseerschema van 2 weken wel en 1 week niet) in combinatie met bortezomib (1,3 mg/m2 intraveneus geïnjecteerd) en dexamethason (20 mg). De behandeling werd gedurende maximaal 16 cycli toegediend (zie tabel 1 en 2).

In totaal werden 768 patiënten in een verhouding 1:1 gerandomiseerd naar de groep met panobinostat + bortezomib + dexamethason (n=387) of de groep met placebo + bortezomib + dexamethason (n=381), gestratificeerd op eerder gebruik van bortezomib [Ja (n=336 (43,8%)), Nee (n=432 (56,3%))] en het aantal voorafgaande behandellijnen tegen multipel myeloom [1 voorafgaande behandellijn (n=352 (45,8%), 2 tot 3 voorafgaande behandellijnen (n=416 (54,2%))]. Demografische gegevens en ziektekenmerken waren bij aanvang evenwichtig verdeeld over en vergelijkbaar tussen de onderzoeksgroepen.

De mediane leeftijd was 63 jaar, spreiding 28-84; 42,1% van de patiënten was ouder dan 65 jaar. In totaal waren 53,0% van de patiënten mannen. De onderzoekspopulatie bestond voor 65,0% uit blanken, voor 30,2% uit Aziaten en voor 2,9% uit negroïden. De functionele status (ECOG) was 0-1 bij 93% van de patiënten. Het mediane aantal eerdere behandelingen was 1,0. Meer dan de helft (57,2%) van de patiënten had een eerdere stamceltransplantatie ondergaan en 62,8% van de patiënten had een recidief na voorafgaande antineoplastische therapieën (bijv. melfalan 79,6%, dexamethason 81,1%, thalidomide 51,2%, cyclofosfamide 45,3%, bortezomib 43,0%, bortezomib en dexamethason gecombineerd 37,8%, lenalidomide 20,4%). Meer dan een derde (35,8%) van de patiënten had een recidief en was refractair na eerdere behandeling.

De mediane follow-upduur bedroeg 28,75 maanden in de groep met panobinostat + bortezomib + dexamethason en 29,04 maanden in de groep met placebo + bortezomib + dexamethason.

Het primaire eindpunt was progressievrije overleving (progression free survival, PFS), volgens de aangepaste criteria van de European Bone Marrow Transplant Group (mEBMT-criteria) en zoals beoordeeld door de onderzoeker. In de totale patiëntenpopulatie was de PFS, gebaseerd op de volledige analyseset (full analysis set, FAS), statisch significant verschillend tussen de behandelgroepen (gestratificeerde log-ranktest p<0,0001, met een geschatte risicoreductie van 37% in de groep met panobinostat + bortezomib + dexamethason in vergelijking met de groep met placebo + bortezomib + dexamethason (hazardratio: 0,63 (95%-BI: 0,52-0,76)). De mediane PFS (95%-BI) was respectievelijk 12,0 maanden (10,3; 12,9) en 8,1 maanden (7,6; 9,2).

Algehele overleving (overall survival, OS) was het belangrijkste secundaire eindpunt. OS was niet statistisch significant verschillend tussen de twee behandelingsgroepen. De mediane OS was

40,3 maanden in de groep met panobinostat + bortezomib + dexamethason en 35,8 maanden in de groep met placebo + bortezomib + dexamethason (hazard ratio: 0,94 (95% BI; 0,78; 1,14)).

Van de vooraf gespecificeerde subgroep van patiënten, met voorafgaande behandeling met bortezomib en een immuunmodulerend middel, (N=193) had 76% van de patiënten minimaal twee eerdere behandellijnen gekregen. In deze subgroep van patiënten (N=147) bedroeg de mediane behandelingsduur 4,5 maanden in de groep met panobinostat + bortezomib + dexamethason en

4,8 maanden in de groep met placebo + bortezomib + dexamethason. De mediane PFS (95%-BI) bedroeg 12,5 maanden (7,26; 14,03) in de groep met panobinostat + bortezomib + dexamethason en 4,7 maanden (3,71; 6,05) in de groep met placebo + bortezomib + dexamethason [HR: 0,47 (0,31; 0,72)]. Deze patiënten hadden een mediaan van drie eerdere therapieën. Resultaten van de werkzaamheid zijn samengevat in tabel 8, de Kaplan-Meier-curven voor PFS zijn gegeven in figuur 2.

Tabel 8: Progressievrije overleving bij patiënten die minimaal twee eerdere behandellijnen kregen, waaronder bortezomib en een immuunmodulerend middel

 

Farydak

 

Placebo

 

bortezomib en dexamethason

bortezomib en dexamethason

 

N=73

 

N=74

Progressievrije overleving

 

 

 

Mediaan, maanden [95%-

12,5 [7,26; 14,03]

 

4,7 [3,71; 6,05]

BI]

 

 

 

Hazardratio [95%-BI]1

 

0,47 (0,31; 0,72)

1 Hazardratio afgeleid uit gestratificeerd Cox-model

Figuur 2: Kaplan-Meiergrafiek van progressievrije overleving van patiënten met multipel myeloom die minimaal twee eerdere behandellijnen kregen, waaronder bortezomib en een immuunmodulerend middel

Waarschijnlijkheid progressievrije

overleving (%)

 

 

 

 

 

 

Censuurtijdstippen

PAN+BTZ+Dex (n/N=44/73)

PBO+BTZ+Dex (n/N=54/74)

 

Hazardratio= 0,47

95%-BI [0,31; 0,72] Logrank p-value=0,0003 Kaplan Meier-medianen

PAN+BTZ+Dex: 12,48 maanden PBO+BTZ+Dex: 4,70 maanden

0 2 4 6 8 10 12 14 16 18 20 22 24 26 28 30

Tijd (in maanden)

Aantal patiënten at risk

Tijd (in maanden)

 

PAN+BTZ+Dex

PBO+BTZ+Dex

PAN= panobinostat

PBO= placebo

BTZ= bortezomib

Dex = dexamethason

In de subgroep van patiënten die minimaal twee eerdere behandellijnen hadden gekregen, waaronder bortezomib en een immuunmodulerend middel (n=147), bedroeg het algehele responspercentage volgens de aangepaste EBMT-criteria, 59% in de groep met panobinostat + bortezomib + dexamethason en 39% in de groep met placebo + bortezomib + dexamethason. De responspercentages zijn samengevat in tabel 9.

Tabel 9: Responspercentages van patiënten met multipel myeloom die minimaal twee eerdere behandellijnen gekregen, waaronder bortezomib en een immuunmodulerend middel

 

Farydak

Placebo

 

bortezomib en dexamethason

bortezomib en dexamethason

 

N=73

N=74

Algehele respons

(59%)

(39%)

[95%-BI]

(46,8; 70,3)

(28; 51,2)

Volledige respons

(8%)

 

Nagenoeg volledige respons

(14%)

(8%)

Gedeeltelijke respons

(37%)

(31%)

Klinische werkzaamheid bij patiënten met bortezomib-refractair multipel myeloom (onderzoek DUS71

– Panorama 2)

Onderzoek DUS71 was een tweedelig, open-label, multicenter fase II-onderzoek met één arm met oraal panobinostat (20 mg) in combinatie met bortezomib (1,3 mg/m2) en dexamethason (20 mg) bij 55 patiënten met recidief en refractair multipel myeloom die bortezomib-refractair waren en ten minste twee voorafgaande behandellijnen hadden gehad. Patiënten moesten blootgesteld zijn aan een IMiD (lenalidomide of thalidomide). Refractair zijn aan bortezomib werd gedefinieerd als ziekteprogressie op of binnen 60 dagen na de laatste behandellijn met bortezomib.

Het primaire eindpunt van het onderzoek was beoordeling van het algehele responspercentage (overall response rate, ORR) na 8 behandelcycli volgens de mEBMT-criteria.

Patiënten hadden eerder een zware behandeling ondergaan met meerdere voorgaande behandellijnen (mediaan: 4; bereik: 2-11). Alle 55 patiënten waren eerder behandeld met bortezomib en ten minste één IMiD (lenalidomide: 98,2%, thalidomide: 69,1%). De meerderheid van de patiënten had eerder een transplantatie ondergaan (63,6%).

De mediane blootstellingsduur aan de onderzoeksbehandeling bedroeg 4,6 maanden (bereik: 0,1-24,1 maanden). Patiënten bereikten een ORR (≥PR (partiële respons)) van 34,5% en 52,7% (≥ MR

(minimale respons)). De mediane tijd tot respons bedroeg 1,4 maanden en de mediane responsduur bedroeg 6,0 maanden. De mediane OS bedroeg 17,5 maanden.

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten af te zien van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek in alle subgroepen van pediatrische patiënten met multipel myeloom (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

5.2Farmacokinetische eigenschappen

Absorptie

Panobinostat wordt snel en bijna volledig geabsorbeerd waarbij de Tmax wordt bereikt binnen 2 uur na orale toediening bij patiënten met vergevorderde kanker. De absolute orale biologische beschikbaarheid van panobinostat was ongeveer 21%. Na orale toediening lijkt de farmacokinetiek van panobinostat lineair te zijn in het dosisbereik van 10-30 mg, maar bij hogere doses neemt de AUC minder dan proportioneel toe met de dosis.

De algehele blootstelling aan panobinostat en de interpatiëntvariabiliteit bleef onveranderd met of zonder voedsel, waarbij de Cmax werd verminderd met <45% en de Tmax werd verlengd met 1 tot

2,5 uur met voedsel (d.w.z. zowel normale ontbijt als ontbijt met veel vet). Omdat voedsel de algehele biologische beschikbaarheid (AUC) niet veranderde, kan panobinostat onafhankelijk van voedsel worden toegediend bij kankerpatiënten.

Distributie

Panobinostat wordt matig gebonden (ongeveer 90%) aan humane plasma-eiwitten. De fractie in de erytrocyt is 0,60 in vitro, onafhankelijk van de concentratie. Het verdelingsvolume van panobinostat in ‘steady state’ (Vss) is ongeveer 1.000 liter, gebaseerd op definitieve parameterschattingen uit de farmacokinetische populatieanalyse.

Biotransformatie

Panobinostat wordt in hoge mate gemetaboliseerd en een groot deel van de dosis wordt gemetaboliseerd voor het de systemische circulatie bereikt. De relevante metabole routes die betrokken zijn bij de biotransformatie van panobinostat zijn reductie-, hydrolyse-, oxidatie- en glucuronidatieprocessen. Het oxidatieve metabolisme van panobinostat speelde een minder prominente rol; ongeveer 40% van de dosis werd via deze route geëlimineerd. Cytochroom-P450-3A4 (CYP3A4) is het belangrijkste oxidatie-enzym, met een mogelijk minder belangrijke betrokkenheid van CYP2D6 en 2C19.

Panobinostat vertegenwoordigde 6 tot 9% van de geneesmiddelgerelateerde blootstelling in plasma. De oorspronkelijke stof wordt verantwoordelijk geacht voor de volledige farmacologische werking van panobinostat.

Eliminatie

Na een enkelvoudige orale dosis [14C]-panobinostat bij patiënten wordt 29 tot 51% van de toegediende radioactiviteit uitgescheiden in de urine en 44 tot 77% in de feces. Het aandeel onveranderd panobinostat was <2,5% van de dosis in urine en <3,5% van de dosis in feces. Verder betreft het metabolieten. De schijnbare renale klaring van panobinostat (CLR/F) bleek te variëren van 2,4 tot

5,5 l/uur. Panobinostat heeft een terminale halfwaardetijd van ongeveer 37 uur, gebaseerd op de definitieve parameterschatting uit de farmacokinetische populatieanalyse.

Speciale patiëntengroepen

Pediatrische patiënten

Panobinostat werd niet onderzocht bij patiënten met multipel myeloom jonger dan 18 jaar.

Ouderen

In het klinische fase III-onderzoek waren 162 van de 387 patiënten 65 jaar of ouder. De plasmablootstelling van panobinostat bij patiënten van 65 jaar of jonger was vergelijkbaar met die van patiënten ouder dan 65 jaar in de samenvoeging van onderzoeken waarbij panobinostat als enkelvoudig middel werd toegediend in het dosisbereik tussen 10 mg en 80 mg.

Patiënten met een verminderde leverfunctie

Het effect van een verminderde leverfunctie op de farmacokinetiek van panobinostat werd onderzocht in een fase I-onderzoek bij 24 patiënten met solide tumoren en verschillende graden van een verminderde leverfunctie. Een licht tot matig verminderde leverfunctie volgens de NCI-CTEP- classificatie verhoogde de plasmablootstelling van panobinostat met respectievelijk 43% en 105%. Voor patiënten met een ernstig verminderde leverfunctie zijn geen farmacokinetische gegevens beschikbaar.

Patiënten met een verminderde nierfunctie

Het effect van een verminderde nierfunctie op de farmacokinetiek van panobinostat werd onderzocht in een fase I-onderzoek bij 37 patiënten met vergevorderde solide tumoren en verschillende graden van een verminderde nierfunctie. Een licht, matig en ernstig verminderde nierfunctie gebaseerd op urinaire creatinineklaring bij aanvang verhoogde de plasmablootstelling van panobinostat niet in de lichte, matige en ernstige groepen.

5.3Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Toxiciteitsonderzoeken bij herhaalde dosering

De primaire doelorganen van toxiciteit na toediening van panobinostat aan ratten en honden werden geïdentificeerd als de erytropoëtische, myelopoëtische en lymfatische systemen. Veranderingen van de schildklier waaronder hormonale veranderingen bij honden (verlaging van tri-jodothyronine (T3)) en ratten (verlaging van tri-jodothyronine (T3), thyroxine (T4) (mannen) en thyroïdstimulerend hormoon (TSH)) werden waargenomen bij blootstellingen die overeenkomen met 0,07-2,2 keer de klinisch waargenomen humane AUC.

Carcinogenese en mutagenese

Er zijn geen onderzoeken naar de carcinogeniteit uitgevoerd met panobinostat. Panobinostat heeft mutageen potentieel aangetoond in de Ames-test, endo-reduplicatie-effecten in humane perifere bloedlymfocyten in vitro en DNA-schade tijdens een COMET-onderzoek in vivo in lymfoom L5178Y- cellen van muizen, die wordt toegeschreven aan het farmacologische werkingsmechanisme.

Reproductietoxiciteit

Bij vrouwelijke ratten was een toename van het aantal gevallen van vroege resorptie te zien (doses ≥30 mg/kg). Prostaatatrofie gepaard gaande met verminderde secretoire granulen, testikeldegeneratie, oligospermie en toegenomen epididymale débris werd waargenomen bij honden bij blootstellingen die overeenkomen met 0,41-0,69 keer de humane klinische AUC en was niet volledig reversibel na een herstelperiode van 4 weken.

Afgaande op gegevens bij dieren wordt voorspeld dat de kans groot is dat panobinostat het risico verhoogt op foetale sterfte en het ontwikkelen van skeletafwijkingen. Embryonale en foetale letaliteit en toename van het aantal skeletafwijkingen (extra sternebrae, extra ribben, toename van minder ernstige skeletvarianten, vertraagde botvorming en varianten van sternebrae) werden gezien boven blootstellingen die overeenkomen met 0,25 keer de humane klinische AUC.

De effecten van panobinostat op het baren en de postnatale groei en rijping werden niet beoordeeld tijdens dieronderzoeken.

6.FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1Lijst van hulpstoffen

Capsule-inhoud

Magnesiumstearaat

Mannitol

Microkristallijne cellulose

Gepregelatineerd zetmeel (mais)

Capsule-omhulsel

Farydak 10 mg harde capsules

Gelatine

Titaandioxide (E171)

Briljantblauw FCF (E133)

Geel ijzeroxide (E172)

Farydak 15 mg harde capsules

Gelatine

Titaandioxide (E171)

Geel ijzeroxide (E172)

Rood ijzeroxide (E172)

Farydak 20 mg harde capsules

Gelatine

Titaandioxide (E171)

Rood ijzeroxide (E172)

Drukinkt

Zwart ijzeroxide (E172)

Propyleenglycol (E1520)

Schellakglazuur

6.2Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3Houdbaarheid

4 jaar.

6.4Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren beneden 30°C.

Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen vocht.

6.5Aard en inhoud van de verpakking

Blisterverpakkingen van PVC/PCTFE/Alu met 6 capsules.

Verpakkingen met 6, 12 of 24 capsules.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7.HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Novartis Europharm Limited

Frimley Business Park

Camberley GU16 7SR

Verenigd Koninkrijk

8.NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Farydak 10 mg harde capsules

EU/1/15/1023/001-003

Farydak 15 mg harde capsules

EU/1/15/1023/004-006

Farydak 20 mg harde capsules

EU/1/15/1023/007-009

9.DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

28 augustus 2015

10.DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau http://www.ema.europa.eu.

Commentaar

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
  • Hulp
  • Get it on Google Play
  • Over
  • Info on site by:

  • Presented by RXed.eu

  • 27558

    Geneesmiddelen op recept vermeld