Polish
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
Wybierz język strony

Helicobacter Test INFAI (13C-urea) – Charakterystyka produktu leczniczego - V04CX

Updated on site: 07-Oct-2017

Nazwa lekarstwaHelicobacter Test INFAI
Kod ATCV04CX
Substancja13C-urea
ProducentINFAI, Institut für biomedizinische Analytik

1.NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Test INFAI Helicobacter, 75 mg proszku do sporządzenia roztworu doustnego

2.SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jeden pojemnik zawiera 75 mg mocznika (13C).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Biały, krystaliczny proszek do sporządzania roztworu doustnego.

4.SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1Wskazania do stosowania

Test INFAI Helicobacter może być używany w diagnostyce in vivo żołądkowo-dwunastniczego zakażenia bakterią Helicobacter pylori:

-u dorosłych,

-u młodzieży, u której istnieje prawdopodobieństwo występowania wrzodów trawiennych.

Ten produkt leczniczy jest przeznaczony tylko do diagnostyki.

4.2Dawkowanie i sposób podawania

Ten produkt leczniczy powinien być podawany jedynie przez pracownika ochrony zdrowia i tylko pod właściwym nadzorem medycznym.

Dawkowanie

Test INFAI Helicobacter to test oddechowy do jednorazowego podania. Młodzież od 12. roku życia oraz dorośli powinni przyjąć zawartość 1 pojemnika z dawką 75 mg.

Sposób podawania

Do przeprowadzenia testu u pacjentów powyżej 12. roku życia potrzebne jest 200 ml 100% soku pomarańczowego lub roztwór 1g kwasu cytrynowego w 200 ml wody, oraz woda (do rozpuszczenia sproszkowanego mocznika (13C)).

Test powinien być wykonany po min. 6 godzinach niejedzenia, najlepiej na czczo. Przeprowadzenie testu zajmuje około 40 minut.

Jeśli konieczne jest powtórzenie procedury, można to zrobić dopiero następnego dnia.

Zahamowanie wzrostu bakterii Helicobacter pylori może spowodować, fałszywie ujemny wynik testu. Dlatego test należy przeprowadzać co najmniej cztery tygodnie od zakończenia ostatniego ogólnoustrojowego leczenia przeciwbakteryjnego i dwa tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki środków przeciwwydzielniczych. Oba rodzaje środków mogą wpływać na stan bakterii Helicobacter pylori. Jest to szczególnie istotne po terapii eradykacyjnej przeciwko bakterii Helicobacter.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji użycia opisanych w punkcie 6.6, gdyż w przeciwnym razie wyniki testu będą wątpliwe.

4.3Przeciwwskazania

Test nie może być przeprowadzany u pacjentów z udowodnioną lub podejrzewaną infekcją żołądka lub zanikowym nieżytem żołądka, co mogłoby zmieniać wyniki testu. (patrz punkt 4.2, Dawkowanie i sposób podawania).

4.4Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Dodatni wynik testu nie jest wyłączną podstawą do przeprowadzania terapii eradykacyjnej. Może się zdarzyć, że konieczne będą inne różnicowe badania diagnostyczne, łącznie z inwazyjną endoskopią, aby sprawdzić, czy występują inne powikłania, np. wrzody żołądka, zapalenie żołądka pochodzenia autoimmunologicznego, oraz zmiany nowotworowe.

Nie ma wystarczających danych dotyczących niezawodności diagnostycznej testu INFAI Helicobacter, aby zalecać jego użycie w przypadku pacjentów po resekcji żołądka lub u pacjentów w wieku poniżej 12 lat. Dla dzieci powyżej 3 lat życia dostępny jest Test INFAI Helicobacter dla wieku

3 do 11 lat.

W pojedynczych przypadkach zapalenia żołądka typu A (zanikowy nieżyt żołądka) test oddechowy może dawać fałszywie dodatnie wyniki; dlatego może istnieć konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań, aby potwierdzić obecność bakterii Helicobacter pylori.

Jeżeli pacjent w trakcie trwania testu zwymiotuje, należy test powtórzyć najwcześniej następnego dnia, na czczo (patrz punkt 4.2).

4.5Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ na Test INFAI Helicobacter mają wszystkie rodzaje leczenia, działające na Helicobacter pylori lub aktywność ureazy.

4.6Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie oczekuje się, by przeprowadzenie testu w okresie ciąży lub karmienia piersią było szkodliwe. Zaleca się zwrócenie uwagi na informacje dotyczące używania środka do terapii eradykacyjnej w okresie ciąży i karmienia piersią.

4.7Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Test INFAI Helicobacter nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

4.8Działania niepożądane

Nie są znane.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane <za pośrednictwem> <poprzez> krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

4.9Przedawkowanie

Ponieważ test zawiera tylko 75 mg mocznika (13C), nie przewiduje się przedawkowania.

5.WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inne środki diagnostyczne, kod ATC: VO4CX

Dla jednej dawki 75 mg mocznika (13C) podawanej podczas badania nie opisano aktywności farmakodynamicznej.

Po połknięciu oznakowany mocznik dociera do błony śluzowej żołądka. W obecności bakterii Helicobacter pylori mocznik (13C), jest metabolizowany przez ureazę, enzym wytwarzany przez te bakterie.

2H2N(13CO)NH2 + 2H2O Enzym ureaza

4NH3 + 213CO2

Dwutlenek węgla dyfunduje do naczyń krwionośnych. Stąd, jako wodorowęglan, transportowany jest do płuc i uwalniany w wydychanym powietrzu jako 13CO2.

W obecności ureazy pochodzenia bakteryjnego stosunek izotopów węgla 13C/12C ulega znaczącej zmianie. Ilość 13CO2 w próbkach oddechowych jest ustalana przy użyciu spektrometrii masowej stosunku izotopów (IRMS – ang. isotope ratio mass spectrometry) i wyrażana jest jako różnica

bezwzględna (wartość ∆δ) między próbką z minuty 00 a próbką z minuty 30.

Ureazę w żołądku wytwarzają tylko bakterie Helicobacte pylori. Inne bakterie wytwarzające ureazę są bardzo rzadko spotykane we florze bakteryjnej żołądka.

Ustalono, że punkt odniesienia przy rozróżnianiu pacjentów z ujemnym i dodatnim wynikiem testu na Helicobacter pylori odpowiada wartości ∆δ równej 4‰, co oznacza, że wzrost wartości ∆δ o więcej niż 4‰ wskazuje na zakażenie. W próbach klinicznych z udziałem 457 dorosłych pacjentów, test oddechowy w porównaniu z biopsyjną diagnostyką zakażenia bakterią Helicobacter pylori wykazał czułość w zakresie od 96,5% do 97,9% [przy 95% przedziale ufności: 94,05%-99,72%] oraz specyficzność w zakresie od 96,7% do 100%. [przy 95% przedziale ufności: 94,17%-103,63%], zaś w próbach klinicznych z udziałem 93 osób młodocianych w wieku od 12 do 17 lat uzyskano czułość 97,7% [przy 90% przedziale ufności: 91,3%] i specyficzność 96,0% [przy 90% przedziale ufności:

89,7%].

Przy braku ureazy pochodzenia bakteryjnego cała ilość podanego mocznika zostanie po wchłonięciu w układzie pokarmowym zmetabolizowana tak samo, jak mocznik endogenny. Amoniak wytworzony w

wyniku hydrolizy bakteryjnej, jak opisano powyżej, jest włączany do procesów metabolicznych jako

NH4+.

5.2Właściwości farmakokinetyczne

Przyjęty doustnie mocznik 13C jest metabolizowany do dwutlenku węgla i amoniaku lub włączany we własny cykl mocznikowy organizmu. Analiza izotopowa wykazuje każdy wzrost 13CO2.

Wchłanianie i dystrybucja 13CO2 przebiega szybciej niż reakcja z udziałem ureazy. Dlatego szybkość procesu ograniczona jest tylko na etapie rozkładu mocznika (13C) przez ureazę wytwarzaną przez bakterie Helicobacter.

Znaczący wzrost stężenia 13CO2 w wydychanym powietrzu w ciągu 30 minut od podania 75 mg oznakowanego mocznika następuje wyłącznie u pacjentów Helicobacter pylori-dodatnich.

5.3Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Bez znaczenia odnośnie klinicznego zastosowania produktu.

6.DANE FARMACEUTYCZNE

6.1Wykaz substancji pomocniczych

Brak.

6.2Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3Okres ważności

3 lata

6.4Specjalne środki ostrożności podczas przechowywaniu

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

6.5Rodzaj i zawartość opakowania

Zestaw testowy zawiera następujące elementy:

Nr

Składniki

Ilość

 

Pojemnik (objętość 10 ml, polistyren z zamknięciem

 

polietylenowym) zawierający 75 mg mocznika (13C), proszek do

 

sporządzenia roztworu doustnego

 

 

Probówka szklana lub plastikowa z etykietą, do pobierania,

 

przechowywania i transportu próbek oddechowych do analizy:

 

- Próbka pobrana o czasie 00 minut

 

 

- Próbka pobrana o czasie 30 minut

Słomka dająca się zginać do napełnienia probówek próbką

oddechową

 

 

Arkusz dokumentacyjny pacjenta

Ulotka dla pacjenta

Arkusz z etykietami zawierającymi kod kreskowy i naklejkami

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

1.Test powinien być przeprowadzany w obecności osoby wykwalifikowanej.

2.Należy sporządzić dokumentację dla każdego pacjenta na dołączonym arkuszu dokumentacyjnym. Zaleca się przeprowadzenie testu w pozycji wypoczynkowej

3.Test rozpoczyna się od pobrania próbek do określenia wartości wyjściowych.

Wyjąć słomkę i obie próbówki z etykietą „Próbka pobrana o czasie 00 minut” z zestawu testowego.

Zdjąć nakrętkę z próbówki i włożyć do niej rozpakowaną słomkę .

Równomiernie wdmuchiwać powietrze do próbówki przez słomkę, aż jej ścianki wewnętrzne zaparują.

Cały czas wydmuchując przez słomkę powietrze, usunąć słomkę z próbówki i natychmiast zamknąć ją zakrętką (jeżeli próbówka pozostanie otwarta dłużej niż przez 30 sekund, wynik testu może być zafałszowany).

Trzymając probówkę pionowo, nakleić etykietkę z kodem kreskowym oznakowaną „Próbka pobrana o czasie 00 minut” wokół próbówki tak, aby linie kodu kreskowego były poziome.

4.Wydychać powietrze także do drugiej próbówki (etykieta: „Próbka pobrana o czasie 00 minut”) i postępować jak wyżej.

5.Niezwłocznie wypić 200 ml soku pomarańczowego lub roztwór 1 g kwasu cytrynowego w 200 ml wody.

6.Następnie należy sporządzić roztwór testowy:

Z zestawu testowego wyjąć pojemnik z napisem „mocznik (13C) proszek”, otworzyć go i napełnić do trzech czwartych objętości wodą z kranu.

Zamknąć pojemnik i delikatnie wstrząsać, aż proszek rozpuści się całkowicie. Wlać zawartość pojemnika do szklanki.

Napełnić pojemnik po moczniku (13C) po raz drugi i trzeci wodą, za każdym razem wlewając jego zawartość do szklanki (łącznie ilość wody powinna wynosić około 30 ml).

7.Ten roztwór testowy pacjent powinien natychmiast wypić, a czas podania należy zanotować.

8.Trzydzieści minut po wypiciu roztworu testowego (punkt 7) należy pobrać próbki dla czasu 30 minut do dwóch probówek które pozostały w opakowaniu zestawu (etykieta „Próbka pobrana o czasie 30 minut”), jak opisano w punkcie 3 i 4. Do tych próbek należy użyć etykiet z kodem kreskowym, oznakowanych „Próbka pobrana o czasie 30 minut”.

9.Nakleić odpowiednią etykietę z kodem kreskowym na arkusz dokumentacyjny pacjenta.. Na zakończenie opakowanie należy zamknąć pozostałą naklejką.

10.Probówki z próbkami należy przesłać w oryginalnym opakowaniu do odpowiedniego laboratorium, gdzie zostanie przeprowadzona ich analiza.

Analiza próbek oddechowych i wymagania odnośnie badania dla laboratoriów

Próbki oddechowe zebrane w 10 ml próbówkach szklanych lub plastikowych bada się metodą spektrometrii masowej stosunku izotopów (IRMS).

Określenie stosunku 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych jest integralną częścią badania diagnostycznego Test INFAI Helicobacter. Dokładność badania w bardzo dużej mierze zależy od jakości analizy oddechowej. Wymagania odnośnie parametrów analizy oddechu, jak liniowość, stabilność (precyzja gazu referencyjnego) i precyzja pomiaru mają podstawowe znaczenie dla dokładności analizy.

Należy zapewnić, by analizę wykonano w odpowiednim laboratorium. Metoda zwalidowana we wniosku o dopuszczenie jest następująca:

Przygotowanie próbek do spektrometrii IRMS

W celu spektrometrycznego określenia stosunku 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych, należy wyizolować dwutlenek węgla z próbki i wprowadzić do spektrometru masowego.

Automatyczny system przygotowywania próbek oddechowych do spektrometrów masowych stosunku izotopów, dedykowany do analizy testów oddechowych, wykorzystuje do rozdziału ciągłą przepływową chromatografię gazową

Woda jest usuwana z próbek oddechowych za pomocą systemu wychwytującego „Nafion” lub systemu przygotowawczego, który rozdziela gazy na kolumnie do chromatografii gazowej z zastosowaniem helu jako gazu obojętnego. Po przejściu przez kolumnę, rozdzielone gazy próbki oddechowej są wykrywane przez detektor jonizacyjny. Frakcja gazowa dwutlenku węgla, identyfikowana na podstawie charakterystycznego czasu retencji, wprowadzana jest do spektrometru masowego.

Analiza spektrometryczna mas

W celu analizy wyizolowanego z próbek oddechowych dwutlenku węgla cząsteczki gazu muszą zostać zjonizowane, uformowane w wiązkę, przyspieszone w polu elektrycznym, odchylone w polu magnetycznym i zarejestrowane w detektorze. Powyższe pięć etapów odbywa się w analizatorze spektrometru masowego, który składa się z trzech odrębnych bloków: źródła, rury przelotowej i

kolektora. Procesy jonizacji, formowania wiązki i przyspieszania zachodzą w źródle, odchylenie magnetyczne ma miejsce w rurze przelotowej, a detekcja — w kolektorze

Wprowadzenie próbki

Dostępnych jest wiele różnych systemów wprowadzania dwutlenku węgla do analizatora. W przypadku analizy próbek oddechowych kluczowe znaczenie ma oznaczanie zawartości 13C- dwutlenku węgla w próbce względem wzorcowego gazu referencyjnego. Zapewnia to wysoką dokładność systemu, gdyż zawartość izotopu w dwutlenku węgla obliczana jest z uwzględnieniem niezależnego wzorca.

Wymagania dotyczące określania stosunków 13C/12C

Zasada testu oddechowego polega na doustnym podaniu mocznika oznakowanego izotopem 13C i obserwacji metabolizmu (hydrolizy enzymatycznej) tego mocznika poprzez pomiar stężenia 13CO2 w wydychanym powietrzu przy użyciu spektrometru masowego stosunków izotopów (IRMS).

Spektrometr masowy powinien posiadać następujące możliwości:

Analiza powtarzana wielokrotnie:

co najmniej 3-krotnie powtórzenie analizy tej samej próbki

 

podczas pomiaru

Zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem:

dostęp do funkcji zapisu parametrów działania i yników powinien być ograniczony, aby niemożliwe

były późniejsze modyfikacje

Wzorcowanie:

stosunek 13C/12C względem PDB (Pee Dee Beliminate)

Objętość próbek:

< 200 µl

Spełnienie wymagań zostanie zweryfikowane poprzez liniowość, stabilność (precyzja gazu wzorcowego) i precyzję pomiarów.

Wszystkie spektrometry masowe, które będą zastosowane do analizy próbek oddechowych, muszą spełniać następujące wymagania:

Liniowość:

≤ 0,5‰ przy próbkach oddechowych o stężeniu CO2 między

 

1% a 7%

Stabilność:

≤ 0,2‰ przy 10 następujących po sobie pomiarach

Precyzja pomiarów:

≤ 0,3‰ przy naturalnym wzbogaceniu w 13C, w probówkach

 

10 ml ze stężeniem 3% oddechowego CO2 w próbce

Infekcję Helicobacter pylori wykrywa się, gdy różnica 13C/12C między wartością wyjściową a wartością po 30 minutach przekracza 4‰.

Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie innej odpowiednio zwalidowanej metody pomiarowej przez laboratorium o niezależnie potwierdzonych kwalifikacjach.

7.PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

INFAI, Institut für biomedizinische Analytik & NMR-Imaging GmbH

Universitätsstraße 142

D-44799 Bochum

Niemcy

8.NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/97/045/001

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 14 sierpnia 1997

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 14 sierpnia 2007

10.DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Test INFAI Helicobacter, 75 mg proszku do sporządzenia roztworu doustnego

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jeden pojemnik zawiera 75 mg mocznika (13C).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Biały, krystaliczny proszek do sporządzania roztworu doustnego.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Test INFAI Helicobacter może być używany w diagnostyce in vivo żołądkowo-dwunastniczego zakażenia bakterią Helicobacter pylori:

-u dorosłych,

-u młodzieży, u której istnieje prawdopodobieństwo występowania wrzodów trawiennych.

Ten produkt leczniczy jest przeznaczony tylko do diagnostyki.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Ten produkt leczniczy powinien być podawany jedynie przez pracownika ochrony zdrowia i tylko pod właściwym nadzorem medycznym.

Dawkowanie

Test INFAI Helicobacter to test oddechowy do jednorazowego podania. Młodzież od 12. roku życia oraz dorośli powinni przyjąć zawartość 1 pojemnika z dawką 75 mg.

Sposób podawania

Do przeprowadzenia testu u pacjentów powyżej 12. roku życia potrzebne jest 200 ml 100% soku pomarańczowego lub roztwór 1g kwasu cytrynowego w 200 ml wody, oraz woda (do rozpuszczenia sproszkowanego mocznika (13C)).

Test powinien być wykonany po min. 6 godzinach niejedzenia, najlepiej na czczo. Przeprowadzenie testu zajmuje około 40 minut.

Jeśli konieczne jest powtórzenie procedury, można to zrobić dopiero następnego dnia.

Zahamowanie wzrostu bakterii Helicobacter pylori może spowodować, fałszywie ujemny wynik testu. Dlatego test należy przeprowadzać co najmniej cztery tygodnie od zakończenia ostatniego ogólnoustrojowego leczenia przeciwbakteryjnego i dwa tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki środków przeciwwydzielniczych. Oba rodzaje środków mogą wpływać na stan bakterii Helicobacter pylori. Jest to szczególnie istotne po terapii eradykacyjnej przeciwko bakterii Helicobacter.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji użycia opisanych w punkcie 6.6, gdyż w przeciwnym razie wyniki testu będą wątpliwe.

4.3 Przeciwwskazania

Test nie może być przeprowadzany u pacjentów z udowodnioną lub podejrzewaną infekcją żołądka lub zanikowym nieżytem żołądka, co mogłoby zmieniać wyniki testu. (patrz punkt 4.2, Dawkowanie i sposób podawania).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Dodatni wynik testu nie jest wyłączną podstawą do przeprowadzania terapii eradykacyjnej. Może się zdarzyć, że konieczne będą inne różnicowe badania diagnostyczne, łącznie z inwazyjną endoskopią, aby sprawdzić, czy występują inne powikłania, np. wrzody żołądka, zapalenie żołądka pochodzenia autoimmunologicznego, oraz zmiany nowotworowe.

Nie ma wystarczających danych dotyczących niezawodności diagnostycznej testu INFAI Helicobacter, aby zalecać jego użycie w przypadku pacjentów po resekcji żołądka lub pacjentów w wieku poniżej 12 lat. Dla dzieci powyżej 3 lat życia dostępny jest Test INFAI Helicobacter dla wieku

3 do 11 lat.

W pojedynczych przypadkach zapalenia żołądka typu A (zanikowy nieżyt żołądka) test oddechowy może dawać fałszywie dodatnie wyniki; dlatego może istnieć konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań, aby potwierdzić obecność bakterii Helicobacter pylori.

Jeżeli pacjent w trakcie trwania testu zwymiotuje, należy test powtórzyć najwcześniej następnego dnia, na czczo (patrz punkt 4.2).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ na Test INFAI Helicobacter mają wszystkie rodzaje leczenia, działające na Helicobacter pylori lub aktywność ureazy.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie oczekuje się, by przeprowadzenie testu w okresie ciąży lub karmienia piersią było szkodliwe. Zaleca się zwrócenie uwagi na informacje dotyczące używania środka do terapii eradykacyjnej w okresie ciąży i karmienia piersią.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Test INFAI Helicobacter nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

4.8 Działania niepożądane

Nie są znane.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane <za pośrednictwem> <poprzez> krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

4.9 Przedawkowanie

Ponieważ test zawiera tylko 75 mg mocznika (13C), nie przewiduje się przedawkowania.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inne środki diagnostyczne, kod ATC: VO4CX

Dla jednej dawki 75 mg mocznika (13C) podawanej podczas badania nie opisano aktywności farmakodynamicznej.

Po połknięciu oznakowany mocznik dociera do błony śluzowej żołądka. W obecności bakterii Helicobacter pylori 13C-mocznik jest metabolizowany przez ureazę, enzym wytwarzany przez te bakterie.

2H2N(13CO)NH2 + 2H2O

Enzym ureaza

4NH3 + 213CO2

Dwutlenek węgla dyfunduje do naczyń krwionośnych. Stąd, jako wodorowęglan, transportowany jest do płuc i uwalniany w wydychanym powietrzu jako 13CO2.

W obecności ureazy pochodzenia bakteryjnego stosunek izotopów węgla 13C/12C ulega znaczącej zmianie. Ilość 13CO2 w próbkach oddechowych jest ustalana przy użyciu spektrometrii masowej stosunku izotopów (IRMS – ang. isotope ratio mass spectrometry) i wyrażana jest jako różnica

bezwzględna (wartość ∆δ) między próbką z minuty 00 a próbką z minuty 30.

Ureazę w żołądku wytwarzają tylko bakterie Helicobacter pylori. Inne bakterie wytwarzające ureazę są bardzo rzadko spotykane we florze bakteryjnej żołądka.

Ustalono, że punkt odniesienia przy rozróżnianiu pacjentów z ujemnym i dodatnim wynikiem testu na Helicobacter pylori odpowiada wartości ∆δ równej 4‰, co oznacza, że wzrost wartości ∆δ o więcej niż 4‰ wskazuje na zakażenie. W próbach klinicznych z udziałem 457 dorosłych pacjentów, test oddechowy w porównaniu z biopsyjną diagnostyką zakażenia bakterią Helicobacter pylori wykazał czułość w zakresie od 96,5% do 97,9% [przy 95% przedziale ufności: 94,05%-99,72%] oraz specyficzność w zakresie od 96,7% do 100%. [przy 95% przedziale ufności: 94,17%-103,63%], zaś w próbach klinicznych z udziałem 93 osób młodocianych w wieku od 12 do 17 lat uzyskano czułość 97,7% [przy 90% przedziale ufności: 91,3%] i specyficzność 96,0% [przy 90% przedziale ufności:

89,7%].

Przy braku ureazy pochodzenia bakteryjnego cała ilość podanego mocznika zostanie po wchłonięciu w układzie pokarmowym zmetabolizowana tak samo, jak mocznik endogenny. Amoniak wytworzony w

wyniku hydrolizy bakteryjnej, jak opisano powyżej, jest włączany do procesów metabolicznych jako

NH4+.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Przyjęty doustnie mocznik 13C jest metabolizowany do dwutlenku węgla i amoniaku lub włączany we własny cykl mocznikowy organizmu. Analiza izotopowa wykazuje każdy wzrost 13CO2.

Wchłanianie i dystrybucja 13CO2 przebiega szybciej niż reakcja z udziałem ureazy. Dlatego szybkość procesu ograniczona jest tylko na etapie rozkładu mocznika (13C) przez ureazę wytwarzaną przez bakterie Helicobacter.

Znaczący wzrost stężenia 13CO2 w wydychanym powietrzu w ciągu 30 minut od podania 75 mg oznakowanego mocznika następuje wyłącznie u pacjentów Helicobacter pylori-dodatnich.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Bez znaczenia odnośnie klinicznego zastosowania produktu.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Brak.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywaniu

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Pojedynczy zestaw testowy zawiera następujące elementy:

Nr

Składniki

Ilość

 

Pojemnik (objętość 10 ml, polistyren z zamknięciem

 

polietylenowym) zawierający 75 mg mocznika (13C), proszek do

 

sporządzenia roztworu doustnego

 

 

Woreczki na próbki oddechowe:

 

- Próbka pobrana o czasie 00 minut

 

- Próbka pobrana o czasie 30 minut

Słomka dająca się zginać, do napełniania odpowiednich worków

do próbkowania oddechu

 

 

Arkusz dokumentacyjny pacjenta

Ulotka dla pacjenta

Arkusz z etykietami zawierającymi kod paskowy i naklejki

Zestaw testowy zawiera 50 pojemników z dodatkowymi składnikami:

Nr

Składniki

Ilość

 

Pojemnik (objętość 10 ml, polistyren z zamknięciem

 

polietylenowym) zawierający 75 mg mocznika (13C), proszek do

 

sporządzenia roztworu doustnego

 

 

Woreczki na próbki oddechowe

 

- Próbka pobrana o czasie 00 minut

 

- Próbka pobrana o czasie 30 minut

Słomka dająca się zginać do napełniania odpowiednich worków do

próbkowania oddechu

 

 

Arkusz dokumentacyjny pacjenta

Ulotka dla pacjenta

Arkusz z etykietami zawierającymi kod paskowy i naklejki

6.6 Rodzaj i zawartość opakowania oraz specjalistyczny sprzęt, służący do używania, podawania lub implantacji

1.Test powinien być przeprowadzany w obecności osoby wykwalifikowanej.

2.Należy sporządzić dokumentację dla każdego pacjenta na dołączonym arkuszu dokumentacyjnym.

Zaleca się przeprowadzenie testu w pozycji wypoczynkowej

3.Test rozpoczyna się od pobrania próbek do określenia wartości wyjściowych.

Wyjąć słomkę i jeden woreczek z napisem „Próbka pobrana o czasie 00-minut” z zestawu testowego.

Zdjąć zatyczkę z woreczka i włożyć do niego rozpakowaną słomkę.

Równomiernie wdmuchiwać powietrze do woreczka przez słomkę, do całkowitego napełnienia.

Cały czas wydmuchując przez słomkę powietrze, usunąć słomkę z woreczka i natychmiast zamknąć go zatyczką. (Jeżeli woreczek pozostanie dłużej niż 30 sekund otwarty, wynik testu może być zafałszowany!)

Trzymając woreczek pionowo, nakleić etykietkę z kodem kreskowym i napisem, „Próbka pobrana o czasie 00 minut”, tak aby linie kodu kreskowego były poziome..

4.Niezwłocznie wypić 200 ml soku pomarańczowego lub roztwór 1 g kwasu cytrynowego w 200 ml wody.

6.Następnie należy sporządzić roztwór testowy:

Z zestawu testowego wyjąć pojemnik z napisem „mocznik (13C) proszek”, otworzyć go i napełnić do trzech czwartych objętości wodą z kranu.

Zamknąć pojemnik i delikatnie wstrząsać, aż proszek rozpuści się całkowicie. Wlać zawartość pojemnika do szklanki.

Napełnić pojemnik po moczniku (13C) po raz drugi i trzeci wodą i za każdym razem wlewając jego zawartość do szklanki (łącznie ilość wody powinna wynosić około 30 ml).

7.Ten roztwór testowy pacjent powinien natychmiast wypić, a czas podania należy zanotować.

8.Trzydzieści minut po wypiciu roztworu testowego (punkt 7) należy pobrać próbkę dla czasu 30 minut do pustego woreczka, który pozostał w opakowaniu zestawu (etykieta „Próbka pobrana o czasie 30 minut”) jak opisano w punkcie 3. Do oznakowania tego woreczka należy użyć etykietek z kodem kreskowym, oznakowanych „Próbka pobrana o czasie 30 minut”.

9.Nakleić odpowiednią etykietę z kodem kreskowym na arkusz dokumentacyjny pacjenta. Na zakończenie opakowanie należy zamknąć pozostałą naklejką.

10.Woreczki z próbkami należy przesłać w oryginalnym opakowaniu do odpowiedniego laboratorium, gdzie zostanie przeprowadzona ich analiza.

Analiza próbek oddechowych i wymagania odnośnie badania dla laboratoriów

Próbki oddechowe zebrane w woreczkach o pojemności 100 ml zostaną przeanalizowane przy użyciu niedyspersyjnej spektrometrii w podczerwieni (ang. non-dispersive infrared spectrometry, NDIR).

Określenie stosunku 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych jest integralną częścią badania diagnostycznego Test INFAI Helicobacter. Dokładność badania w bardzo dużej mierze zależy od jakości analizy oddechowej. Wymagania odnośnie parametrów analizy oddechu, jak liniowość, stabilność (precyzja gazu referencyjnego) i precyzja pomiaru mają podstawowe znaczenie dla dokładności analizy.

Należy zagwarantować przeprowadzenie analizy w odpowiednim laboratorium. Zaleca się wykonanie analizy jak najszybciej po pobraniu próbek oddechowych, w żadnym wypadku nie później niż 4 tygodnie.

Metoda zwalidowana we wniosku o dopuszczenie jest następująca:

Przygotowywanie próbek do spektroskopii w podczerwieni (NDIR)

Stosunek 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych określa się bezpośrednio w próbce poprzez wprowadzenie powietrza z woreczków do spektrometru NDIR za pomocą pompy gazu. Zawartość wody w próbkach utrzymywana jest na mniej więcej stałym poziomie, dzięki zastosowaniu pochłaniaczy wody Nafion. Niezbędne do kalibracji i pomiarów powietrze pozbawione CO2 (gaz zerowy) wytworzone zostanie przez analizator za pośrednictwem wbudowanego pochłaniacza CO2.

Analiza spektroskopowa w podczerwieni

W celu przeprowadzenia analizy dwutlenku węgla w oddechu szeroko-pasmowa wiązka promieniowania podczerwonego, emitowana przez źródło promieniowania w podczerwieni, przepuszczana jest na przemian przez komorę pomiarową i komorę referencyjną przy użyciu przerywacza strumienia świetlnego. Zmodulowane wiązki promieniowania podczerwonego trafiają następnie do detektorów podczerwieni — dwuwarstwowych detektorów transmisyjnych z komorą przednią i tylną wypełnioną czystymi izotopami gazów mierzonych (odpowiednio 13CO2 oraz 12CO2). Promieniowanie podczerwone w komorze pomiarowej jest osłabiane przez mierzony składnik gazowy, co powoduje zaburzenie parametrów wiązki mierzonej w stosunku do parametrów wiązki referencyjnej. W rezultacie dochodzi do zmiany temperatury, która z kolei wytwarza zmienne ciśnienie w przedniej komorze detektora podczerwieni. Połączony z tą komorą kondensator membranowy, do którego przyłożone jest stałe napięcie z obwodu o dużej rezystancji, przetwarza zmiany ciśnienia na zmienne napięcie, stanowiące miarę składu izotopowego dwutlenku węgla w próbce.

Wprowadzenie próbki

Półautomatyczny układ wprowadzania próbek wtryskuje znane objętości gazu badanego do gazu zerowego, pozbawionego CO2, który krąży w obiegu spektrometru podczerwieni. Dzięki temu możliwy jest pomiar stosunku 13C/12C przy dowolnym stężeniu CO2 przekraczającym 1%.

Wymagania dotyczące określania stosunków 13C/12C

Zasada testu oddechowego polega na doustnym podaniu mocznika oznakowanego izotopem 13C i obserwacji metabolizmu (hydrolizy enzymatycznej) tego mocznika poprzez pomiar stężenia 13CO2 w wydychanym powietrzu przy użyciu niedyspersyjnej spektroskopii w podczerwieni.

Spektrometry niedyspersyjne działające w podczerwieni przeznaczone do analizy powietrza wydychanego muszą spełniać następujące wymagania:

Analiza powtarzana wielokrotnie:

co najmniej 3-krotnie powtórzenie analizy tej samej

 

próbki podczas pomiaru

Zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem:

dostęp do funkcji zapisu parametrów działania i wyników powinien być ograniczony, aby niemożliwe były późniejsze modyfikacje

Spełnienie wymagań zostanie zweryfikowane poprzez liniowość, stabilność (precyzja gazu wzorcowego) i precyzję pomiarów.

Regulacja punktu zerowego detektorów przy użyciu gazu pozbawionego CO2, wytworzonego w spektrometrze. Regulacja punktu zakresowego detektorów przy użyciu gazów kalibracyjnych o dokładnie znanych stężeniach.

Liniowość:

≤ 0,5‰ przy próbkach oddechowych o stężeniu CO2 między

 

1% a 7%

Stabilność:

≤ 0,3‰ przy 10 następujących po sobie pomiarach

Precyzja pomiarów:

≤ 0,5‰ przy naturalnym wzbogaceniu w 13C, z użyciem 100

 

ml woreczków ze stężeniem 3% oddechowego CO2 w

 

próbce

 

Infekcję Helicobacter pylori wykrywa się, gdy różnica 13C/12C między wartością wyjściową a wartością po 30 minutach przekracza 4‰.

Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie innej odpowiednio zwalidowanej metody pomiarowej przez laboratorium o niezależnie potwierdzonych kwalifikacjach.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

INFAI, Institut für biomedizinische Analytik & NMR-Imaging GmbH

Universitätsstraße 142

D-44799 Bochum

Niemcy

8.NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/97/045/002

EU/1/97/045/004

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 14 sierpnia 1997 Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 14 sierpnia 2007

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Test INFAI Helicobacter dla dzieci w wieku 3–11 lat, 45 mg proszku do sporządzenia roztworu doustnego.

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jeden pojemnik zawiera 45 mg mocznika (13C).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Biały, krystaliczny proszek do sporządzania roztworu doustnego.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Test INFAI Helicobacter dla dzieci w wieku 3–11 lat może być używany w diagnostyce in vivo

żołądkowo-dwunastniczego zakażenia bakterią Helicobacter pylori:

-w celu oceny skuteczności terapii eradykacyjnej

-gdy nie jest możliwe przeprowadzenie testów inwazyjnych lub

-gdy wyniki testów inwazyjnych są sprzeczne

Ten produkt leczniczy jest przeznaczony tylko do diagnostyki.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Ten produkt leczniczy powinien być podawany jedynie przez pracownika ochrony zdrowia i tylko pod właściwym nadzorem medycznym.

Dawkowanie

Test INFAI Helicobacter dla dzieci w wieku 3–11 lat, to test oddechowy do jednorazowego podania. Dzieci w wieku 3–11 lat powinny przyjąć zawartość 1 pojemnika z dawką 45 mg.

Sposób podawania

Do przeprowadzenia testu u dzieci w wieku 3–11 lat potrzebne jest 100 ml 100% soku pomarańczowego oraz woda (do rozpuszczenia sproszkowanego mocznika (13C)).

Test powinien być wykonany po min. 6 godzinach niejedzenia, najlepiej na czczo. Przeprowadzenie testu zajmuje około 40 minut.

Jeśli konieczne jest powtórzenie procedury, można to zrobić dopiero następnego dnia.

Zahamowanie wzrostu bakterii Helicobacter pylori może spowodować, fałszywie ujemny wynik testu. Dlatego test należy przeprowadzać co najmniej cztery tygodnie od zakończenia ostatniego ogólnoustrojowego leczenia przeciwbakteryjnego i dwa tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki środków przeciwwydzielniczych. Oba rodzaje środków mogą wpływać na stan bakterii Helicobacter pylori. Jest to szczególnie istotne po terapii eradykacyjnej przeciwko bakterii Helicobacter.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji użycia opisanych w punkcie 6.6, gdyż w przeciwnym razie wyniki testu będą wątpliwe.

4.3 Przeciwwskazania

Test nie może być przeprowadzany u pacjentów z udowodnioną lub podejrzewaną infekcją żołądka lub zanikowym nieżytem żołądka, co mogłoby zmieniać wyniki testu. (patrz punkt 4.2, Dawkowanie i sposób podawania).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Dodatni wynik testu nie jest wyłaczną podstawą do przeprowadzania terapii eradykacyjnej. Może się zdarzyć, że konieczne będą inne różnicowe badania diagnostyczne, łącznie z inwazyjną endoskopią, aby sprawdzić, czy występują inne powikłania, np. wrzody żołądka, zapalenie żołądka pochodzenia autoimmunologicznego, oraz zmiany nowotworowe.

Nie ma wystarczających danych dotyczących niezawodności diagnostycznej testu INFAI Helicobacter, aby zalecać jego użycie w przypadku pacjentów po resekcji żołądka lub pacjentów w wieku poniżej 3 lat. Dla młodzieży powyżej 12 lat życia i dla dorosłych dostępny jest Test INFAI Helicobacter.

W pojedynczych przypadkach zapalenia żołądka typu A (zanikowy nieżyt żołądka) test oddechowy może dawać fałszywie dodatnie wyniki; dlatego może istnieć konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań, aby potwierdzić obecność bakterii Helicobacter pylori.

Jeżeli pacjent w trakcie trwania testu zwymiotuje, należy test powtórzyć najwcześniej następnego dnia, na czczo (patrz punkt 4.2).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ na Test INFAI Helicobacter dla dzieci w wieku 3–11 lat mają wszystkie rodzaje leczenia, działające na Helicobacter pylori lub aktywność ureazy.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie dotyczy.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Test INFAI Helicobacter dla dzieci w wieku 3–11 lat nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

4.8 Działania niepożądane

Nie są znane.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane <za pośrednictwem> <poprzez> krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

4.9 Przedawkowanie

Ponieważ test zawiera tylko 45 mg mocznika (13C), nie przewiduje się przedawkowania.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inne środki diagnostyczne, kod ATC: VO4CX

Dla jednej dawki 45 mg mocznika (13C) podawanej podczas badania nie opisano aktywności farmakodynamicznej.

Po połknięciu oznakowany mocznik dociera do błony śluzowej żołądka. W obecności bakterii Helicobacter pylori 13C-mocznik jest metabolizowany przez ureazę, enzym wytwarzany przez te bakterie.

2H2N(13CO)NH2 + 2H2O Enzym ureaza

4NH3 + 213CO2

Dwutlenek węgla dyfunduje do naczyń krwionośnych. Stąd, jako wodorowęglan, transportowany jest do płuc i uwalniany w wydychanym powietrzu jako 13CO2.

W obecności ureazy pochodzenia bakteryjnego stosunek izotopów węgla 13C/12C ulega znaczącej zmianie. Ilość 13CO2 w próbkach oddechowych jest ustalana przy użyciu spektrometrii masowej stosunku izotopów (IRMS – ang. isotope ratio mass spectrometry) i wyrażana jest jako różnica

bezwzględna (wartość ∆δ) między próbką z minuty 00 a próbką z minuty 30.

Ureazę w żołądku wytwarzają tylko bakterie Helicobacte pylori. Inne bakterie wytwarzające ureazę są bardzo rzadko spotykane we florze bakteryjnej żołądka.

Ustalono, że punkt odniesienia przy rozróżnianiu pacjentów z ujemnym i dodatnim wynikiem testu na

Helicobacter pylori odpowiada wartości ∆δ równej 4‰, co oznacza, że wzrost wartości ∆δ o więcej niż 4‰ wskazuje na zakażenie. W próbie klinicznej z udziałem 168 pacjentów w wieku od 3 do 11 lat test oddechowy w porównaniu z biopsyjną diagnostyką zakażenia bakterią Helicobacter pylori wykazał czułość 98,4% [przy 90% przedziale ufności: ≥93,9%], oraz specyficzność 98,1% [przy 90% przedziale ufności: ≥95,1%].

Przy braku ureazy pochodzenia bakteryjnego cała ilość podanego mocznika zostanie po wchłonięciu w układzie pokarmowym zmetabolizowana tak samo, jak mocznik endogenny. Amoniak wytworzony w

wyniku hydrolizy bakteryjnej, jak opisano powyżej, jest włączany do procesów metabolicznych jako NH4+.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Przyjęty doustnie mocznik 13C jest metabolizowany do dwutlenku węgla i amoniaku lub włączany we własny cykl mocznikowy organizmu. Analiza izotopowa wykazuje każdy wzrost 13CO2.

Wchłanianie i dystrybucja 13CO2 przebiega szybciej niż reakcja z udziałem ureazy. Dlatego szybkość procesu ograniczona jest tylko na etapie rozkładu mocznika (13C) przez ureazę wytwarzaną przez bakterie Helicobacter.

Znaczący wzrost stężenia 13CO2 w wydychanym powietrzu w ciągu 30 minut od podania 45 mg oznakowanego mocznika następuje wyłącznie u pacjentów Helicobacter pylori-dodatnich.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Bez znaczenia odnośnie klinicznego zastosowania produktu.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Brak.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywaniu

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Pojedynczy zestaw testowy zawiera następujące elementy:

Nr

Składniki

Ilość

 

Pojemnik (objętość 10 ml, polistyren z zamknięciem

 

polietylenowym) zawierający 45 mg mocznika (13C), proszek do

 

sporządzenia roztworu doustnego

 

 

Probówka szklana lub plastikowa z etykietą, do pobierania,

 

przechowywania i transportu próbek oddechowych do analizy:

 

- Próbka pobrana o czasie 00 minut

 

 

- Próbka pobrana o czasie 30 minut

Słomka dająca się zginać do napełnienia probówek próbką

oddechową

 

 

Arkusz dokumentacyjny pacjenta

Ulotka dla pacjenta

Arkusz z etykietami zawierającymi kod kreskowy i naklejkami

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

1.Test powinien być przeprowadzany w obecności osoby wykwalifikowanej.

2.Należy sporządzić dokumentację dla każdego pacjenta na dołączonym arkuszu dokumentacyjnym. Zaleca się przeprowadzenie testu w pozycji wypoczynkowej

3.Test rozpoczyna się od pobrania próbek do określenia wartości wyjściowych.

Wyjąć słomkę i obie próbówki z etykietą „Próbka pobrana o czasie 00 minut” z zestawu testowego.

Zdjąć nakrętkę z próbówki i włożyć do niej rozpakowaną słomkę .

Równomiernie wdmuchiwać powietrze do próbówki przez słomkę, aż jej ścianki wewnętrzne zaparują.

Cały czas wydmuchując przez słomkę powietrze, usunąć słomkę z próbówki i natychmiast zamknąć ją zakrętką (jeżeli próbówka pozostanie otwarta dłużej niż przez 30 sekund, wynik testu może być zafałszowany).

Trzymając probówkę pionowo, nakleić etykietkę z kodem kreskowym oznakowaną „Próbka pobrana o czasie 00 minut” wokół próbówki tak, aby linie kodu kreskowego były poziome.

4.Wydychać powietrze także do drugiej próbówki (etykieta: „Próbka pobrana o czasie 00 minut”) i postępować jak wyżej.

5.Niezwłocznie wypić 100 ml soku pomarańczowego.

6.Następnie należy sporządzić roztwór testowy:

Z zestawu testowego wyjąć pojemnik z napisem „mocznik (13C) proszek”, otworzyć go i napełnić do trzech czwartych objętości wodą z kranu.

Zamknąć pojemnik i delikatnie wstrząsać, aż proszek rozpuści się całkowicie. Wlać zawartość pojemnika do szklanki.

Napełnić pojemnik po moczniku (13C) po raz drugi i trzeci wodą, za każdym razem wlewając jego zawartość do szklanki (łącznie ilość wody powinna wynosić około 30 ml).

7.Ten roztwór testowy pacjent powinien natychmiast wypić, a czas podania należy zanotować.

8.Trzydzieści minut po wypiciu roztworu testowego (punkt 7) należy pobrać próbki dla czasu 30 minut do dwóch probówek które pozostały w opakowaniu zestawu (etykieta „Próbka pobrana o czasie 30 minut”), jak opisano w punkcie 3 i 4. Do tych próbek należy użyć etykiet z kodem kreskowym, oznakowanych „Próbka pobrana o czasie 30 minut”.

9.Nakleić odpowiednią etykietę z kodem kreskowym na arkusz dokumentacyjny pacjenta.. Na zakończenie opakowanie należy zamknąć pozostałą naklejką.

10.Probówki z próbkami należy przesłać w oryginalnym opakowaniu do odpowiedniego laboratorium, gdzie zostanie przeprowadzona ich analiza.

Analiza próbek oddechowych i wymagania odnośnie badania dla laboratoriów

Próbki oddechowe zebrane w 10 ml próbówkach szklanych lub plastikowych bada się metodą spektrometrii masowej stosunku izotopów (IRMS).

Określenie stosunku 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych jest integralną częścią badania diagnostycznego Test INFAI Helicobacter. Dokładność badania w bardzo dużej mierze zależy od jakości analizy oddechowej. Wymagania odnośnie parametrów analizy oddechu, jak liniowość, stabilność (precyzja gazu referencyjnego) i precyzja pomiaru mają podstawowe znaczenie dla dokładności analizy.

Należy zapewnić, by analizę wykonano w odpowiednim laboratorium. Metoda zwalidowana we wniosku o dopuszczenie jest następująca:

Przygotowanie próbek do spektrometrii IRMS

W celu spektrometrycznego określenia stosunku 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych, należy wyizolować dwutlenek węgla z próbki i wprowadzić do spektrometru masowego.

Automatyczny system przygotowywania próbek oddechowych do spektrometrów masowych stosunku izotopów, dedykowany do analizy testów oddechowych, wykorzystuje do rozdziału ciągłą przepływową chromatografię gazową

Woda jest usuwana z próbek oddechowych za pomocą systemu wychwytującego „Nafion” lub systemu przygotowawczego, który rozdziela gazy na kolumnie do chromatografii gazowej z zastosowaniem helu jako gazu obojętnego. Po przejściu przez kolumnę, rozdzielone gazy próbki oddechowej są wykrywane przez detektor jonizacyjny. Frakcja gazowa dwutlenku węgla, identyfikowana na podstawie charakterystycznego czasu retencji, wprowadzana jest do spektrometru masowego.

Analiza spektrometryczna mas

W celu analizy wyizolowanego z próbek oddechowych dwutlenku węgla cząsteczki gazu muszą zostać zjonizowane, uformowane w wiązkę, przyspieszone w polu elektrycznym, odchylone w polu magnetycznym i zarejestrowane w detektorze. Powyższe pięć etapów odbywa się w analizatorze spektrometru masowego, który składa się z trzech odrębnych bloków: źródła, rury przelotowej i kolektora. Procesy jonizacji, formowania wiązki i przyspieszania zachodzą w źródle, odchylenie magnetyczne ma miejsce w rurze przelotowej, a detekcja — w kolektorze

Wprowadzenie próbki

Dostępnych jest wiele różnych systemów wprowadzania dwutlenku węgla do analizatora. W przypadku analizy próbek oddechowych kluczowe znaczenie ma oznaczanie zawartości 13C- dwutlenku węgla w próbce względem wzorcowego gazu referencyjnego. Zapewnia to wysoką dokładność systemu, gdyż zawartość izotopu w dwutlenku węgla obliczana jest z uwzględnieniem niezależnego wzorca.

Wymagania dotyczące określania stosunków 13C/12C

Zasada testu oddechowego polega na doustnym podaniu mocznika oznakowanego izotopem 13C i obserwacji metabolizmu (hydrolizy enzymatycznej) tego mocznika poprzez pomiar stężenia 13CO2 w wydychanym powietrzu przy użyciu spektrometru masowego stosunków izotopów (IRMS).

Spektrometr masowy powinien posiadać następujące możliwości:

Analiza powtarzana wielokrotnie:

co najmniej 3-krotnie powtórzenie analizy tej

 

samej próbki podczas pomiaru

Zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem: dostęp do funkcji zapisu parametrów działania i wyników powinien być ograniczony, aby niemożliwe były późniejsze modyfikacje

Wzorcowanie:

stosunek 13C/12C względem PDB (Pee Dee

 

Beliminate)

Objętość próbek

< 200 µl

Spełnienie wymagań zostanie zweryfikowane poprzez liniowość, stabilność (precyzja gazu wzorcowego) i precyzję pomiarów.

Wszystkie spektrometry masowe, które będą zastosowane do analizy próbek oddechowych, muszą spełniać następujące wymagania:

Liniowość:

≤ 0,5‰ przy próbkach oddechowych o stężeniu CO2 między 1% a 7%

Stabilność:

≤ 0,2‰ przy 10 następujących po sobie pomiarach

Precyzja pomiarów:

≤ 0,3‰ przy naturalnym wzbogaceniu w 13C, w probówkach 10 ml ze

 

stężeniem 3% oddechowego CO2 w próbce

Infekcję Helicobacter pylori wykrywa się, gdy różnica 13C/12C między wartością wyjściową a wartością po 30 minutach przekracza 4‰.

Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie innej odpowiednio zwalidowanej metody pomiarowej przez laboratorium o niezależnie potwierdzonych kwalifikacjach.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

INFAI, Institut für biomedizinische Analytik & NMR-Imaging GmbH

Universitätsstraße 142

D-44799 Bochum

Niemcy

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/97/045/003

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 14 sierpnia 1997

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 14 sierpnia 2007

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Test INFAI Helicobacter, 75 mg proszku do sporządzenia roztworu doustnego

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jeden pojemnik zawiera 75 mg mocznika (13C).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Biały, krystaliczny proszek do sporządzania roztworu doustnego.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Test INFAI Helicobacter może być używany w diagnostyce in vivo żołądkowo-dwunastniczego zakażenia bakterią Helicobacter pylori:

-u dorosłych,

-u młodzieży, u której istnieje prawdopodobieństwo występowania wrzodów trawiennych.

Ten produkt leczniczy jest przeznaczony tylko do diagnostyki.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Ten produkt leczniczy powinien być podawany jedynie przez pracownika ochrony zdrowia i tylko pod właściwym nadzorem medycznym.

Dawkowanie

Test INFAI Helicobacter to test oddechowy do jednorazowego podania. Młodzież od 12. roku życia oraz dorośli powinni przyjąć zawartość 1 pojemnika z dawką 75 mg.

Sposób podawania

Do przeprowadzenia testu u pacjentów powyżej 12. roku życia potrzebne jest 200 ml 100% soku pomarańczowego lub roztwór 1g kwasu cytrynowego w 200 ml wody, oraz woda (do rozpuszczenia sproszkowanego mocznika (13C)).

Test powinien być wykonany po min. 6 godzinach niejedzenia, najlepiej na czczo. Przeprowadzenie testu zajmuje około 40 minut.

Jeśli konieczne jest powtórzenie procedury, można to zrobić dopiero następnego dnia.

Zahamowanie wzrostu bakterii Helicobacter pylori może spowodować, fałszywie ujemny wynik testu. Dlatego test należy przeprowadzać co najmniej cztery tygodnie od zakończenia ostatniego ogólnoustrojowego leczenia przeciwbakteryjnego i dwa tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki środków przeciwwydzielniczych. Oba rodzaje środków mogą wpływać na stan bakterii Helicobacter pylori. Jest to szczególnie istotne po terapii eradykacyjnej przeciwko bakterii Helicobacter.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji użycia opisanych w punkcie 6.6, gdyż w przeciwnym razie wyniki testu będą wątpliwe.

4.3 Przeciwwskazania

Test nie może być przeprowadzany u pacjentów z udowodnioną lub podejrzewaną infekcją żołądka lub zanikowym nieżytem żołądka, co mogłoby zmieniać wyniki testu. (patrz punkt 4.2, Dawkowanie i sposób podawania).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Dodatni wynik testu nie jest wyłączną podstawą do przeprowadzania terapii eradykacyjnej. Może się zdarzyć, że konieczne będą inne różnicowe badania diagnostyczne, łącznie z inwazyjną endoskopią, aby sprawdzić, czy występują inne powikłania, np. wrzody żołądka, zapalenie żołądka pochodzenia autoimmunologicznego, oraz zmiany nowotworowe.

Nie ma wystarczających danych dotyczących niezawodności diagnostycznej testu INFAI Helicobacter, aby zalecać jego użycie w przypadku pacjentów po resekcji żołądka lub pacjentów w wieku poniżej 12 lat. Dla dzieci powyżej 3 lat życia dostępny jest Test INFAI Helicobacter dla wieku

3 do 11 lat.

W pojedynczych przypadkach zapalenia żołądka typu A (zanikowy nieżyt żołądka) test oddechowy może dawać fałszywie dodatnie wyniki; dlatego może istnieć konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań, aby potwierdzić obecność bakterii Helicobacter pylori.

Jeżeli pacjent w trakcie trwania testu zwymiotuje, należy test powtórzyć najwcześniej następnego dnia, na czczo (patrz punkt 4.2).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ na Test INFAI Helicobacter mają wszystkie rodzaje leczenia, działające na Helicobacter pylori lub aktywność ureazy.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie oczekuje się, by przeprowadzenie testu w okresie ciąży lub karmienia piersią było szkodliwe. Zaleca się zwrócenie uwagi na informacje dotyczące używania środka do terapii eradykacyjnej w okresie ciąży i karmienia piersią.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Test INFAI Helicobacter nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

4.8 Działania niepożądane

Nie są znane.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane <za pośrednictwem> <poprzez> krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

4.9 Przedawkowanie

Ponieważ test zawiera tylko 75 mg mocznika (13C), nie przewiduje się przedawkowania.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inne środki diagnostyczne, kod ATC: VO4CX

Dla jednej dawki 75 mg mocznika (13C) podawanej podczas badania nie opisano aktywności farmakodynamicznej.

Po połknięciu oznakowany mocznik dociera do błony śluzowej żołądka. W obecności bakterii Helicobacter pylori 13C-mocznik jest metabolizowany przez ureazę, enzym wytwarzany przez te bakterie.

2H2N(13CO)NH2 + 2H2O Enzym ureaza 4NH3 + 213CO2

Dwutlenek węgla dyfunduje do naczyń krwionośnych. Stąd, jako wodorowęglan, transportowany jest do płuc i uwalniany w wydychanym powietrzu jako 13CO2.

W obecności ureazy pochodzenia bakteryjnego stosunek izotopów węgla 13C/12C ulega znaczącej zmianie. Ilość 13CO2 w próbkach oddechowych jest ustalana przy użyciu spektrometrii masowej stosunku izotopów (IRMS – ang. isotope ratio mass spectrometry) i wyrażana jest jako różnica

bezwzględna (wartość ∆δ) między próbką z minuty 00 a próbką z minuty 30.

Ureazę w żołądku wytwarzają tylko bakterie Helicobacter pylori. Inne bakterie wytwarzające ureazę są bardzo rzadko spotykane we florze bakteryjnej żołądka.

Ustalono, że punkt odniesienia przy rozróżnianiu pacjentów z ujemnym i dodatnim wynikiem testu na Helicobacter pylori odpowiada wartości ∆δ równej 4‰, co oznacza, że wzrost wartości ∆δ o więcej niż 4‰ wskazuje na zakażenie. W próbach klinicznych z udziałem 457 dorosłych pacjentów, test oddechowy w porównaniu z biopsyjną diagnostyką zakażenia bakterią Helicobacter pylori wykazał czułość w zakresie od 96,5% do 97,9% [przy 95% przedziale ufności: 94,05%-99,72%] oraz specyficzność w zakresie od 96,7% do 100%. [przy 95% przedziale ufności: 94,17%-103,63%], zaś w próbach klinicznych z udziałem 93 osób młodocianych w wieku od 12 do 17 lat uzyskano czułość 97,7% [przy 90% przedziale ufności: 91,3%] i specyficzność 96,0% [przy 90% przedziale ufności:

89,7%].

Przy braku ureazy pochodzenia bakteryjnego cała ilość podanego mocznika zostanie po wchłonięciu w układzie pokarmowym zmetabolizowana tak samo, jak mocznik endogenny. Amoniak wytworzony w

wyniku hydrolizy bakteryjnej, jak opisano powyżej, jest włączany do procesów metabolicznych jako

NH4+.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Przyjęty doustnie mocznik 13C jest metabolizowany do dwutlenku węgla i amoniaku lub włączany we własny cykl mocznikowy organizmu. Analiza izotopowa wykazuje każdy wzrost 13CO2.

Wchłanianie i dystrybucja 13CO2 przebiega szybciej niż reakcja z udziałem ureazy. Dlatego szybkość procesu ograniczona jest tylko na etapie rozkładu mocznika (13C) przez ureazę wytwarzaną przez bakterie Helicobacter.

Znaczący wzrost stężenia 13CO2 w wydychanym powietrzu w ciągu 30 minut od podania 75 mg oznakowanego mocznika następuje wyłącznie u pacjentów Helicobacter pylori-dodatnich.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Bez znaczenia odnośnie klinicznego zastosowania produktu.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Brak.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywaniu

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Zestaw testowy zawiera 50 pojemników z dodatkowymi składnikami:

Nr

Składniki

Ilość

 

Pojemnik (objętość 10 ml, polistyren z zamknięciem

 

polietylenowym) zawierający 75 mg mocznika (13C), proszek do

 

sporządzenia roztworu doustnego

 

Arkusz dokumentacyjny pacjenta

Ulotka dla pacjenta

Arkusz z etykietami zawierającymi kod kreskowy i naklejkami

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

1.Test powinien być przeprowadzany w obecności osoby wykwalifikowanej.

2.Należy sporządzić dokumentację dla każdego pacjenta na dołączonym arkuszu

dokumentacyjnym.

Zaleca się przeprowadzenie testu w pozycji wypoczynkowej

3.Test rozpoczyna się od pobrania próbek do określenia wartości wyjściowych.

Wyjąć słomkę i pojemniki na próbki oddechowe (probówki lub woreczek) z napisem „Próbka pobrana o czasie 00-minut” z zestawu testowego.

Zdjąć zatyczkę z jednego z pojemników na próbki oddechowe (probówki lub woreczka), rozpakować słomkę i włożyć słomkę do pojemnika.

Równomiernie wdmuchiwać powietrze do pojemnika na próbkę oddechową przez słomkę, do całkowitego napełnienia.

Cały czas wydmuchując przez słomkę powietrze, usunąć słomkę i natychmiast zamknąć pojemnik na próbkę oddechową (probówkę lub woreczek) zatyczką.

(Jeżeli woreczek pozostanie dłużej niż 30 sekund otwarty, wynik testu może być zafałszowany!)

Trzymając probówkę lub woreczek pionowo, nakleić na pojemnik etykietkę z kodem kreskowym i napisem „Próbka pobrana o czasie 00 minut”, tak aby linie kodu kreskowego były poziome.

4.Napełnić drugą probówkę (etykieta „Próbka pobrana o czasie 00 minut”) powietrzem postępując w taki sam sposób. Do analizy w podczerwieni stosuje się tylko jeden woreczek.

5.Niezwłocznie wypić 200 ml soku pomarańczowego lub roztwór 1 g kwasu cytrynowego w 200 ml wody.

6.Następnie należy sporządzić roztwór testowy:

Z zestawu testowego wyjąć pojemnik z napisem „mocznik (13C) proszek”, otworzyć go i napełnić do trzech czwartych objętości wodą z kranu.

Zamknąć pojemnik i delikatnie wstrząsać, aż proszek rozpuści się całkowicie. Wlać zawartość pojemnika do szklanki.

Napełnić pojemnik po moczniku (13C) po raz drugi i trzeci wodą i za każdym razem wlewając jego zawartość do szklanki (łącznie ilość wody powinna wynosić około 30 ml).

7.Ten roztwór testowy pacjent powinien natychmiast wypić, a czas podania należy zanotować.

8.Trzydzieści minut po wypiciu roztworu testowego (punkt 7) należy pobrać próbkę dla czasu 30 minut do pustego pojemnika na próbki oddechowe (probówki lub woreczka) (etykieta „Próbka pobrana o czasie 30 minut”) jak opisano w punktach 3-4. Do oznakowania tych próbek należy użyć etykietek z kodem kreskowym, oznakowanych „Próbka pobrana o czasie 30 minut”.

9.Nakleić odpowiednią etykietę z kodem kreskowym na arkusz dokumentacyjny pacjenta. Na zakończenie opakowanie należy zamknąć pozostałą naklejką.

10.Pojemniki na próbki oddechowe (probówka lub woreczki) należy przesłać do odpowiedniego laboratorium, gdzie zostanie przeprowadzona ich analiza.

Analiza próbek oddechowych i wymagania odnośnie badania dla laboratoriów dotyczące analizy w podczerwieni lub spektrometrii mas

Spektroskopia w podczerwieni (NDIR)

Próbki oddechowe zebrane w woreczkach o pojemności 100 ml zostaną przeanalizowane przy użyciu niedyspersyjnej spektrometrii w podczerwieni (ang. non-dispersive infrared spectrometry, NDIR).

Określenie stosunku 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych jest integralną częścią badania diagnostycznego Test INFAI Helicobacter. Dokładność badania w bardzo dużej mierze zależy od jakości analizy oddechowej. Wymagania odnośnie parametrów analizy oddechu, jak liniowość, stabilność (precyzja gazu referencyjnego) i precyzja pomiaru mają podstawowe znaczenie dla dokładności analizy.

Należy zagwarantować przeprowadzenie analizy w odpowiednim laboratorium. Zaleca się wykonanie analizy jak najszybciej po pobraniu próbek oddechowych, w żadnym wypadku nie później niż 4 tygodnie.

Metoda zwalidowana we wniosku o dopuszczenie jest następująca:

Przygotowywanie próbek do spektroskopii w podczerwieni (NDIR)

Stosunek 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych określa się bezpośrednio w próbce poprzez wprowadzenie powietrza z woreczków do spektrometru NDIR za pomocą pompy gazu. Zawartość wody w próbkach utrzymywana jest na mniej więcej stałym poziomie, dzięki zastosowaniu pochłaniaczy wody Nafion. Niezbędne do kalibracji i pomiarów powietrze pozbawione CO2 (gaz zerowy) wytworzone zostanie przez analizator za pośrednictwem wbudowanego pochłaniacza CO2.

Analiza spektroskopowa w podczerwieni

W celu przeprowadzenia analizy dwutlenku węgla w oddechu szeroko-pasmowa wiązka promieniowania podczerwonego, emitowana przez źródło promieniowania w podczerwieni, przepuszczana jest na przemian przez komorę pomiarową i komorę referencyjną przy użyciu przerywacza strumienia świetlnego. Zmodulowane wiązki promieniowania podczerwonego trafiają następnie do detektorów podczerwieni — dwuwarstwowych detektorów transmisyjnych z komorą przednią i tylną wypełnioną czystymi izotopami gazów mierzonych (odpowiednio 13CO2 oraz 12CO2). Promieniowanie podczerwone w komorze pomiarowej jest osłabiane przez mierzony składnik gazowy, co powoduje zaburzenie parametrów wiązki mierzonej w stosunku do parametrów wiązki referencyjnej. W rezultacie dochodzi do zmiany temperatury, która z kolei wytwarza zmienne ciśnienie w przedniej komorze detektora podczerwieni. Połączony z tą komorą kondensator

membranowy, do którego przyłożone jest stałe napięcie z obwodu o dużej rezystancji, przetwarza zmiany ciśnienia na zmienne napięcie, stanowiące miarę składu izotopowego dwutlenku węgla w próbce.

Wprowadzenie próbki

Półautomatyczny układ wprowadzania próbek wtryskuje znane objętości gazu badanego do gazu zerowego, pozbawionego CO2, który krąży w obiegu spektrometru podczerwieni. Dzięki temu możliwy jest pomiar stosunku 13C/12C przy dowolnym stężeniu CO2 przekraczającym 1%.

Wymagania dotyczące określania stosunków 13C/12C

Zasada testu oddechowego polega na doustnym podaniu mocznika oznakowanego izotopem 13C i obserwacji metabolizmu (hydrolizy enzymatycznej) tego mocznika poprzez pomiar stężenia 13CO2 w wydychanym powietrzu przy użyciu niedyspersyjnej spektroskopii w podczerwieni.

Spektrometry niedyspersyjne działające w podczerwieni przeznaczone do analizy powietrza wydychanego muszą spełniać następujące wymagania:

Analiza powtarzana wielokrotnie:

co najmniej 3-krotnie powtórzenie analizy tej samej

 

próbki podczas pomiaru

Zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem: dostęp do funkcji zapisu parametrów działania i wyników powinien być ograniczony, aby niemożliwe były późniejsze modyfikacje

Spełnienie wymagań zostanie zweryfikowane poprzez liniowość, stabilność (precyzja gazu wzorcowego) i precyzję pomiarów.

Regulacja punktu zerowego detektorów przy użyciu gazu pozbawionego CO2, wytworzonego w spektrometrze. Regulacja punktu zakresowego detektorów przy użyciu gazów kalibracyjnych o dokładnie znanych stężeniach.

Liniowość:

≤ 0,5‰ przy próbkach oddechowych o stężeniu CO2 między 1% a 7%

Stabilność:

≤ 0,3‰ przy 10 następujących po sobie pomiarach

Precyzja pomiarów:

≤ 0,5‰ przy naturalnym wzbogaceniu w 13C, z użyciem 100 ml

 

woreczków ze stężeniem 3% oddechowego CO2 w próbce

Infekcję Helicobacter pylori wykrywa się, gdy różnica 13C/12C między wartością wyjściową a wartością po 30 minutach przekracza 4‰.

Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie innej odpowiednio zwalidowanej metody pomiarowej przez laboratorium o niezależnie potwierdzonych kwalifikacjach.

Analiza próbek oddechowych i wymagania odnośnie badania dla laboratoriów

Spektrometria mas (IRMS)

Próbki oddechowe zebrane w 10 ml próbówkach szklanych lub plastikowych bada się metodą spektrometrii masowej stosunku izotopów (IRMS).

Określenie stosunku 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych jest integralną częścią badania diagnostycznego Test INFAI Helicobacter. Dokładność badania w bardzo dużej mierze zależy od jakości analizy oddechowej. Wymagania odnośnie parametrów analizy oddechu, jak liniowość,

stabilność (precyzja gazu referencyjnego) i precyzja pomiaru mają podstawowe znaczenie dla dokładności analizy.

Należy zapewnić, by analizę wykonano w odpowiednim laboratorium. Metoda zwalidowana we wniosku o dopuszczenie jest następująca:

Przygotowanie próbek do spektrometrii IRMS

W celu spektrometrycznego określenia stosunku 13C/12C w dwutlenku węgla próbek oddechowych, należy wyizolować dwutlenek węgla z próbki i wprowadzić do spektrometru masowego.

Automatyczny system przygotowywania próbek oddechowych do spektrometrów masowych stosunku izotopów, dedykowany do analizy testów oddechowych, wykorzystuje do rozdziału ciągłą przepływową chromatografię gazową

Woda jest usuwana z próbek oddechowych za pomocą systemu wychwytującego „Nafion” lub systemu przygotowawczego, który rozdziela gazy na kolumnie do chromatografii gazowej z zastosowaniem helu jako gazu obojętnego. Po przejściu przez kolumnę, rozdzielone gazy próbki oddechowej są wykrywane przez detektor jonizacyjny. Frakcja gazowa dwutlenku węgla, identyfikowana na podstawie charakterystycznego czasu retencji, wprowadzana jest do spektrometru masowego.

Analiza spektrometryczna mas

W celu analizy wyizolowanego z próbek oddechowych dwutlenku węgla cząsteczki gazu muszą zostać zjonizowane, uformowane w wiązkę, przyspieszone w polu elektrycznym, odchylone w polu magnetycznym i zarejestrowane w detektorze. Powyższe pięć etapów odbywa się w analizatorze spektrometru masowego, który składa się z trzech odrębnych bloków: źródła, rury przelotowej i kolektora. Procesy jonizacji, formowania wiązki i przyspieszania zachodzą w źródle, odchylenie magnetyczne ma miejsce w rurze przelotowej, a detekcja — w kolektorze.

Wprowadzenie próbki

Dostępnych jest wiele różnych systemów wprowadzania dwutlenku węgla do analizatora. W przypadku analizy próbek oddechowych kluczowe znaczenie ma oznaczanie zawartości 13C- dwutlenku węgla w próbce względem wzorcowego gazu referencyjnego. Zapewnia to wysoką dokładność systemu, gdyż zawartość izotopu w dwutlenku węgla obliczana jest z uwzględnieniem niezależnego wzorca.

Wymagania dotyczące określania stosunków 13C/12C

Zasada testu oddechowego polega na doustnym podaniu mocznika oznakowanego izotopem 13C i obserwacji metabolizmu (hydrolizy enzymatycznej) tego mocznika poprzez pomiar stężenia 13CO2 w wydychanym powietrzu przy użyciu spektrometru masowego stosunków izotopów (IRMS).

Spektrometr masowy powinien posiadać następujące możliwości:

Analiza powtarzana wielokrotnie:

co najmniej 3-krotnie powtórzenie analizy tej samej próbki

 

podczas pomiaru

Zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem:

dostęp do funkcji zapisu parametrów działania i yników powinien być ograniczony, aby niemożliwe były późniejsze modyfikacje

Wzorcowanie:

stosunek 13C/12C względem PDB (Pee Dee Beliminate)

Objętość próbek:

< 200 µl

Spełnienie wymagań zostanie zweryfikowane poprzez liniowość, stabilność (precyzja gazu wzorcowego) i precyzję pomiarów.

Wszystkie spektrometry masowe, które będą zastosowane do analizy próbek oddechowych, muszą spełniać następujące wymagania:

Liniowość:

≤ 0,5‰ przy próbkach oddechowych o stężeniu CO2 między 1% a 7%

Stabilność:

≤ 0,2‰ przy 10 następujących po sobie pomiarach

Precyzja pomiarów:

≤ 0,3‰ przy naturalnym wzbogaceniu w 13C, w probówkach 10 ml ze

 

stężeniem 3% oddechowego CO2 w próbce

Infekcję Helicobacter pylori wykrywa się, gdy różnica 13C/12C między wartością wyjściową a wartością po 30 minutach przekracza 4‰.

Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie innej odpowiednio zwalidowanej metody pomiarowej przez laboratorium o niezależnie potwierdzonych kwalifikacjach.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

INFAI, Institut für biomedizinische Analytik & NMR-Imaging GmbH

Universitätsstraße 142

D-44799 Bochum

Niemcy

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/97/045/005

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 14 sierpnia 1997

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 14 sierpnia 2007

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.

Komentarze

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
  • Pomoc
  • Get it on Google Play
  • O nas
  • Info on site by:

  • Presented by RXed.eu

  • 27558

    lista leków na receptę