Polish
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Plenadren (hydrocortisone) – Charakterystyka produktu leczniczego - H02AB09

Updated on site: 09-Oct-2017

Nazwa lekarstwaPlenadren
Kod ATCH02AB09
Substancjahydrocortisone
ProducentShire Services BVBA

1.NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Plenadren 5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

Plenadren 20 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

2.SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Plenadren 5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 5 mg hydrokortyzonu.

Plenadren 20 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 20 mg hydrokortyzonu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Plenadren 5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

Okrągłe (o średnicy 8 mm), wypukłe różowe tabletki.

Plenadren 20 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

Okrągłe (o średnicy 8 mm), wypukłe białe tabletki.

4.SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1Wskazania do stosowania

Leczenie niewydolności nadnerczy u dorosłych.

4.2Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Plenadren stosowany jest w leczeniu podtrzymującym. Dawki stosowane w terapii zastępczej należy dostosować indywidualnie na podstawie odpowiedzi klinicznej. Zwykła dawka podtrzymująca wynosi 20–30 mg na dobę raz dziennie, rano. U pacjentów, u których utrzymuje się resztkowe wytwarzanie kortyzolu endogennego, wystarczająca może być mniejsza dawka. Największa badana dawka podtrzymująca wynosiła 40 mg. Należy stosować możliwie najmniejszą dawkę podtrzymującą. W sytuacjach, gdy organizm narażony jest na nadmierny stres fizyczny i (lub) psychiczny, pacjenci mogą wymagać dodatkowych dawek hydrokortyzonu w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu, zwłaszcza w godzinach popołudniowych/wieczornych – patrz także punkt „Stosowanie w chorobach współwystępujących”, w którym opisano inne sposoby czasowego zwiększania dawki hydrokortyzonu.

Zmiana tradycyjnych glikokortykosteroidów podawanych doustnie na Plenadren

W przypadku zastąpienia produktem Plenadren terapii zastępczej tradycyjnymi doustnymi preparatami hydrokortyzonu podawanymi trzy razy na dobę, lek można podać w identycznej całkowitej dawce dobowej. Ze względu na mniejszą dostępność biologiczną dawki dobowej produktu Plenadren

w porównaniu z tradycyjnym hydrokortyzonem w tabletkach podawanych trzy razy na dobę (patrz punkt 5.2) należy monitorować odpowiedź kliniczną. Konieczne może być także dodatkowe indywidualne dostosowanie dawki. Nie badano możliwości zmiany z leczenia hydrokortyzonem w tabletkach podawanych dwa razy na dobę, octanem hydrokortyzonu czy syntetycznymi glikokortykosteroidami

na terapię produktem Plenadren, ale w takich przypadkach zalecane jest podanie Plenadrenu w dawce dobowej równoważnej dawce hydrokortyzonu; konieczne może być dodatkowe indywidualne dostosowanie dawki.

Stosowanie w chorobach współwystępujących

Należy mieć świadomość ryzyka ostrej niewydolności nadnerczy w przebiegu chorób współwystępujących.

W poważnych sytuacjach konieczne jest natychmiastowe zwiększenie dawki, a hydrokortyzon

w postaci doustnej należy zastąpić preparatem podawanym drogą pozajelitową, najlepiej dożylnie. Dożylne podawanie hydrokortyzonu jest uzasadnione podczas chorób przemijających, takich jak ostra infekcja, a w szczególności nieżyt żołądkowo-jelitowy z wymiotami i (lub) biegunką, wysoka gorączka o dowolnej etiologii lub znaczny stres fizyczny, jak na przykład poważny wypadek i operacja w znieczuleniu ogólnym, patrz punkt 4.4.

W mniej poważnych przypadkach, kiedy nie jest konieczne dożylne podawanie hydrokortyzonu, na przykład w pomniejszych infekcjach, gorączce o dowolnej etiologii i stresujących sytuacjach, takich jak mniejsze zabiegi chirurgiczne, należy czasowo zwiększyć zwykłą dawkę dobową leku doustnego stosowanego w ramach terapii zastępczej; całkowitą dawkę dobową należy zwiększyć, podając dawkę podtrzymującą dwa lub trzy razy na dobę w odstępach wynoszących 8 ± 2 godziny (zwiększenie częstości dawkowania, a nie wielkości dawki porannej). Taki schemat udokumentowano w programie badań klinicznych w ponad 300 epizodach chorób współwystępujących. Według uznania lekarza prowadzącego hydrokortyzon w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu można podać zamiast produktu Plenadren lub dodać do leczenia. Jednorazowe zwiększenie dawki hydrokortyzonu wiąże się z mniej niż proporcjonalnym wzrostem całkowitej ekspozycji osocza na kortyzol, patrz punkt 5.2. Po ustąpieniu choroby współwystępującej można wrócić do zwykłej dawki podtrzymującej.

Szczególne populacje

Osoby w podeszłym wieku

W przypadku związanej z wiekiem niskiej masy ciała zaleca się monitorowanie odpowiedzi klinicznej. Może być konieczne odpowiednie zmniejszenie dawki, patrz punkt 5.2.

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zaleca się monitorowanie odpowiedzi klinicznej. Może być także konieczne dostosowanie dawki leku, patrz punkt 5.2.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w przypadku łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby. W ciężkich zaburzeniach czynności wątroby dochodzi do zmniejszenia masy czynnego miąższu wątroby, a zatem także do ograniczenia zdolności metabolizowania hydrokortyzonu. Dlatego zaleca się monitorowanie odpowiedzi klinicznej. Może być również konieczne dostosowanie dawki leku, patrz punkt 5.2.

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności działania produktu Plenadren u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Nie ma dostępnych danych.

Sposób podawania

Należy pouczyć pacjentów, aby przyjmowali Plenadren doustnie, popijając szklanką wody,

po przebudzeniu, co najmniej 30 minut przed posiłkiem, najlepiej w pozycji pionowej i między godziną 6.00 a 8.00 rano. Tabletki należy połykać w całości; nie należy dzielić, żuć ani kruszyć tabletek. Jeśli konieczne jest podanie leku częściej niż raz na dobę, dawkę poranną należy przyjąć zgodnie

z zaleceniami, a dodatkowe dawki podawane później w ciągu dnia można przyjąć podczas posiłku lub niezależnie od jedzenia.

4.3Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

4.4Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ostra niewydolność nadnerczy

Ostra niewydolność nadnerczy może wystąpić u pacjentów z rozpoznaną niewydolnością nadnerczy, u których stosowane są niewłaściwe dawki dobowe lub jeżeli występuje zwiększone zapotrzebowanie na kortyzol. Zgłaszano takie przypadki u pacjentów leczonych produktem Plenadren. U pacjentów z ostrą niewydolnością nadnerczy może wystąpić przełom nadnerczowy. W związku z powyższym, należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych i podmiotowych ostrej niewydolności nadnerczy, przełomu nadnerczowego oraz konieczności uzyskania natychmiastowej pomocy medycznej.

W przypadku wystąpienia przełomu nadnerczowego, hydrokortyzon w dużych dawkach należy podawać drogą pozajelitową, najlepiej dożylną, razem z roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań. Należy stosować się do aktualnych wytycznych dotyczących leczenia.

Współwystępujące infekcje

Podczas chorób przemijających, takich jak pomniejsze infekcje, gorączka o dowolnej etiologii oraz

w stresujących sytuacjach, takich jak mniejsze zabiegi chirurgiczne, należy czasowo zwiększyć dawkę dobową podawaną w ramach terapii zastępczej, patrz punkt 4.2: „Stosowanie w chorobach współwystępujących”. Należy dokładnie poinformować pacjenta, jak ma się zachowywać w takich sytuacjach, i zalecić mu natychmiastowe zwrócenie się o pomoc medyczną w razie nagłego pogorszenia, zwłaszcza w przypadku wystąpienia nieżytu żołądkowo-jelitowego, wymiotów i (lub) biegunki prowadzącej do utraty płynów i soli, a także niedostatecznego wchłaniania hydrokortyzonu.

U pacjentów z niewydolnością nadnerczy i współistniejącym zakażeniem retrowirusami, takimi jak HIV, konieczne jest staranne dostosowanie dawki ze względu na potencjalne interakcje z lekami antyretrowirusowymi i zwiększenie dawki hydrokortyzonu z powodu zakażenia.

Doniesienia naukowe nie wskazują na immunosupresyjne działanie hydrokortyzonu w dawkach podawanych w ramach terapii zastępczej u pacjentów z niewydolnością nadnerczy. Dlatego nie ma powodu, by sądzić, że hydrokortyzon w dawkach stosowanych w terapii zastępczej spowoduje zaostrzenie jakiejkolwiek infekcji ogólnoustrojowej lub pogorszenie skutków takiej infekcji. Nie ma także powodu, by sądzić, że hydrokortyzon w dawkach stosowanych w ramach terapii zastępczej

w niewydolności nadnerczy może osłabić odpowiedź na szczepionki i zwiększyć ryzyko rozwoju uogólnionej infekcji po podaniu żywych szczepionek.

Zaburzenia motoryki i opróżniania żołądka

Nie zaleca się podawania tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu pacjentom z nasiloną czynnością motoryczną przewodu pokarmowego, tj. z przewlekłą biegunką, ze względu na ryzyko zmniejszenia ekspozycji ustrojowej na kortyzol. Brak jest danych dotyczących pacjentów z potwierdzonym spowolnieniem tempa opróżniania żołądka lub zaburzeniami/chorobami przebiegającymi z osłabieniem motoryki przewodu pokarmowego. U tych pacjentów należy monitorować odpowiedź kliniczną.

Stosowanie hydrokortyzonu w dawkach wyższych niż zazwyczaj stosowane

Podanie hydrokortyzonu w wysokich (suprafizjologicznych) dawkach może spowodować podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi, retencję soli i wody w organizmie oraz zwiększenie wydalania potasu. Długotrwałe stosowanie hydrokortyzonu w dawkach wyższych niż fizjologiczne może prowadzić do wystąpienia objawów klinicznych przypominających zespół Cushinga

z otłuszczeniem, otyłością brzuszną, nadciśnieniem i cukrzycą, a więc także do zwiększenia ryzyka zachorowania i śmierci z przyczyn sercowo-naczyniowych.

Starość i niski wskaźnik masy ciała to znane czynniki ryzyka wystąpienia częstych działań niepożądanych po podaniu glikokortykosteroidów w dawkach farmakologicznych, takich jak osteoporoza, ścieńczenie skóry, cukrzyca, nadciśnienie i zwiększona podatność na infekcje.

Wszystkie glikokortykosteroidy zwiększają wydalanie wapnia i zwalniają tempo przebudowy tkanki kostnej. U pacjentów z niewydolnością nadnerczy długotrwale stosujących terapię zastępczą glikokortykosteroidami stwierdzono zmniejszenie gęstości mineralnej kości.

Długotrwałe przyjmowanie glikokortykosteroidów w wysokich dawkach może spowodować powstanie zaćmy podtorebkowej tylnej i rozwój jaskry z potencjalnym uszkodzeniem nerwów wzrokowych. Takich następstw nie zgłaszano u pacjentów przyjmujących glikokortykosteroidy w ramach terapii zastępczej w dawkach stosowanych w niewydolności nadnerczy.

Glikokortykosteroidy podawane ogólnie mogą spowodować wystąpienie psychicznych działań niepożądanych. Może do tego dojść na początku leczenia i podczas dostosowywania dawki. Ryzyko może być większe w przypadku podawania wysokich dawek. Większość objawów ustępuje po zmniejszeniu dawki, chociaż może być konieczne zastosowanie swoistego leczenia.

Czynność tarczycy

Pacjentów z niewydolnością nadnerczy należy monitorować, czy nie występują u nich zaburzenia czynności tarczycy, gdyż zarówno nadczynność, jak i niedoczynność tarczycy mogą znacząco wpływać na stopień ekspozycji ustrojowej na podany hydrokortyzon.

Leczenie pierwotnej niewydolności nadnerczy często uzasadnia dodanie mineralokortykoidu.

4.5Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Po podaniu glikokortykosteroidów w dawkach terapeutycznych zgłaszano występowanie wymienionych niżej interakcji hydrokortyzonu.

Silne induktory CYP 3A4, takie jak fenytoina, ryfabutyna, karbamazepina, barbiturany, ryfampicyna, ziele dziurawca oraz induktory działające mniej silnie, takie jak leki antyretrowirusowe efawirenz

i newirapina, mogą zwiększyć klirens ogólnoustrojowy kortyzolu, skrócić końcowy okres półtrwania i w ten sposób obniżyć poziom kortyzolu krążącego we krwi i zwiększyć wahania stężeń kortyzolu (w następstwie krótszego końcowego okresu półtrwania). Takie sytuacje mogą wymagać dostosowania dawki hydrokortyzonu.

Silne inhibitory CYP 3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, posakonazol, worykonazol, erytromycyna, telitromycyna, klarytromycyna, rytonawir i sok grejpfrutowy mogą hamować metabolizm hydrokortyzonu i w ten sposób powodować podwyższenie jego stężenia we krwi. W przypadku długotrwałego profilaktycznego stosowania któregokolwiek z wymienionych antybiotyków należy rozważyć dostosowanie dawek hydrokortyzonu.

Przez 3–4 dni po podaniu mifeprystonu działanie kortykosteroidów może być osłabione.

U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze wpływające na motorykę i tempo opróżniania żołądka należy monitorować odpowiedź kliniczną, patrz punkt 4.4.

4.6Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Plenadren może być stosowany w okresie ciąży. Nic nie wskazuje na to, że stosowanie terapii zastępczej hydrokortyzonem u kobiet w ciąży z niewydolnością nadnerczy wiąże się z niepożądanymi skutkami dla matki i (lub) płodu. Nieleczona w ciąży niewydolność nadnerczy ma niekorzystny wpływ zarówno na matkę, jak i na płód, dlatego istotna jest kontynuacja leczenia w czasie ciąży.

W badaniach wpływu na rozrodczość u zwierząt wykazano, że glikokortykosteroidy mogą powodować wady płodu i wykazują toksyczność reprodukcyjną, patrz punkt 5.3.

U kobiet w ciąży z niewydolnością nadnerczy należy starannie monitorować dawkę hydrokortyzonu. Zaleca się dawkowanie zgodne z indywidualną odpowiedzią kliniczną.

Karmienie piersią

Hydrokortyzon jest wydzielany do mleka matki. Plenadren może być stosowany w okresie karmienia piersią. Jest mało prawdopodobne, by hydrokortyzon w dawkach stosowanych w ramach terapii zstępczej miał jakikolwiek istotny klinicznie wpływ na dziecko. U dzieci matek przyjmujących przez dłuższy czas ogólnie glikokortykosteroidy w dużych dawkach może istnieć ryzyko supresji nadnerczy.

Płodność

U pacjentek z niewydolnością nadnerczy wykazano zmniejszenie rodności, najprawdopodobniej w związku z chorobą zasadniczą, ale nic nie wskazuje na to, że hydrokortyzon w dawkach stosowanych w ramach terapii zastępczej będzie miał wpływ na płodność.

4.7Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Plenadren ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych. Zgłaszano przypadki zmęczenia i epizody krótkotrwałych zawrotów głowy.

Nieleczona i słabo wyrównana niewydolność nadnerczy może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

4.8Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Hydrokortyzon stosowany jest w ramach terapii zastępczej w celu przywrócenia prawidłowego poziomu kortyzolu. Z tego względu profil działań niepożądanych w leczeniu niewydolności nadnerczy jest nieporównywalny z profilem ustalonym w innych schorzeniach wymagających podawania glikokortykosteroidów doustnie lub pozajelitowo w znacznie wyższych dawkach.

W zasadzie, w trwającym 12 tygodni badaniu częstość występowania i rodzaj działań niepożądanych były podobne w przypadku podawania Plenadrenu raz na dobę w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu i hydrokortyzonu w tabletkach trzy razy na dobę. Początkowo u około jednego na pięciu pacjentów obserwowano wzrost częstości występowania działań niepożądanych w okresie do ośmiu tygodni po zastąpieniu hydrokortyzonu w tabletkach podawanych trzy razy na dobę tabletkami

o zmodyfikowanym uwalnianiu podawanymi raz na dobę. Jednakże te działania niepożądane (bóle brzucha, biegunka, nudności i zmęczenie) były łagodne lub umiarkowanie nasilone, przemijające i krótkotrwałe, ale mogły wymagać dostosowania dawki lub jednoczesnego podania dodatkowych produktów leczniczych, patrz punkt 4.2. Zmęczenie zgłaszano jako objaw bardzo częsty.

Wykaz działań niepożądanych w ujęciu tabelarycznym

W badaniach klinicznych w sumie 80 pacjentów (dane dotyczące 173 pacjentolat) przyjmowało hydrokortyzon o zmodyfikowanym uwalnianiu. Działania niepożądane odnotowane w tych badaniach oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu wymieniono poniżej zgodnie z klasyfikacją układowo- narządową i następującą częstością występowania:

Bardzo często (≥1/10); Często (≥1/100 do <1/10).

Klasyfikacja układów i narządów

Częstość występowania działań niepożądanych

MedDRA

Bardzo często

Często

Zaburzenia układu nerwowego

zawroty głowy

 

 

ból głowy

 

Zaburzenia żołądka i jelit

biegunka

ból w nadbrzuszu

 

 

nudności

Zaburzenia skóry i tkanki

 

świąd

podskórnej

 

wysypka

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe

 

ból stawów

i tkanki łącznej

 

 

Zaburzenia ogólne i stany w

zmęczenie

 

miejscu podania

 

 

Poza tym, wymienione niżej działania niepożądane zgłaszano w związku z podawaniem innych produktów leczniczych zawierających hydrokortyzon w wyższych dawkach ze wskazań innych niż terapia zastępcza w niewydolności nadnerczy (częstość występowania nieznana).

Zaburzenia układu immunologicznego

Uaktywnienie zakażenia (gruźlicy, zakażeń grzybiczych i wirusowych, w tym opryszczki).

Zaburzenia endokrynologiczne

Wywołanie nietolerancji glukozy lub cukrzycy.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Retencja sodu i wody w organizmie z tendencją do powstawania obrzęków, nadciśnienie, hipokaliemia.

Zaburzenia psychiczne

Euforia i psychoza, bezsenność.

Zaburzenia oka

Podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego i zaćma.

Zaburzenia żołądka i jelit

Niestrawność i nasilenie choroby wrzodowej żołądka.

Zaburzenia stanu skóry i tkanki podskórnej

Objawy podobne do zespołu Cushinga, rozstępy, wybroczyny krwawe, trądzik i hirsutyzm, upośledzenie gojenia ran.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Osteoporoza i samoistne złamania kości.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

4.9Przedawkowanie

Doniesienia o przypadkach ostrych zatruć i (lub) zgonów po przedawkowaniu hydrokortyzonu są rzadkie. Nie jest dostępne żadne antidotum. Występujące objawy: w zakresie od podniecenia i (lub) pobudzenia do manii lub psychozy. Objawy podmiotowe obejmują również wysokie ciśnienie krwi,

podwyższenie stężenia glukozy w osoczu i hipokaliemię. Leczenie reakcji wywołanych przewlekłym zatruciem prawdopodobnie nie jest wskazane, chyba że u pacjenta stwierdza się stan, który mógłby go uczynić wyjątkowo podatnym na niekorzystne działanie hydrokortyzonu. W takim przypadku w razie potrzeby należy zastosować leczenie objawowe.

5.WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: kortykosteroidy do stosowania wewnętrznego, glikokortykosteroidy.

Kod ATC: H02AB09.

Działanie farmakodynamiczne

Hydrokortyzon jest glikokortykosteroidem, syntetycznym odpowiednikiem endogennego kortyzolu.

Glikokortykosteroidy to sterydy pełniące ważną funkcję w metabolizmie pośrednim, istotne dla czynności układu immunologicznego, tkanki kostno-mięśniowej, tkanki łącznej i mózgu. Kortyzol jest głównym glikokortykosteroidem wydzielanym przez korę nadnerczy.

Naturalnie występujące glikokortykosteroidy (hydrokortyzon i kortyzol), które mają również własność zatrzymywania soli w organizmie, stosowane są w ramach terapii zastępczej w niewydolności nadnerczy. Ze względu na ich silne działanie przeciwzapalne wykorzystywane są także

w zaburzeniach wielu układów i narządów. Glikokortykosteroidy wywierają głęboki i zróżnicowany wpływ na metabolizm. Ponadto modyfikują odpowiedź immunologiczną organizmu na różne bodźce.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Badanie podstawowe było badaniem wieloośrodkowym, trwającym 12 tygodni i podzielonym na dwa okresy z randomizacją i skrzyżowaniem kierunków leczenia. Wzięło w nim udział 64 pacjentów

z pierwotną niewydolnością nadnerczy, u 11 spośród nich stwierdzono współistniejącą cukrzycę, a u 11 nadciśnienie tętnicze. W badaniu porównano działanie podawanych raz na dobę tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu i tradycyjnych tabletek podawanych trzy razy na dobę z zastosowaniem tej samej dawki dobowej hydrokortyzonu (od 20 do 40 mg).

W porównaniu z tradycyjnymi tabletkami podawanymi trzy razy na dobę, leczenie tabletkami

o zmodyfikowanym uwalnianiu podawanymi raz na dobę wiązało się ze zwiększeniem ekspozycji organizmu na kortyzol w ciągu pierwszych czterech godzin po przyjęciu dawki porannej,

ale ze zmniejszeniem ekspozycji późnym popołudniem/wieczorem oraz w okresie 24 godzin (rys .1.).

Rys.1. Średnie stężenie kortyzolu w surowicy krwi w czasie obserwowane po podaniu doustnym

u pacjentów z pierwotną niewydolnością nadnerczy (n = 62) po podaniu dawki jednorazowej i dawek wielokrotnych produktu Plenadren stosowanego raz na dobę i hydrokortyzonu stosowanego trzy razy na dobę:

5.2Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym hydrokortyzon szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Według doniesień wchłania się 95% podanej doustnie dawki 20 mg (tabletki). Zgodnie z systemem klasyfikacji biofarmaceutycznej (BCS) hydrokortyzon należy do substancji czynnych klasy II cechujących się dużą przenikalnością przez śluzówkę jelit i wolnym tempem rozpuszczania, zwłaszcza w przypadku większych dawek. Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu mają otoczkę zewnętrzną, która umożliwia natychmiastowe uwalnianie leku, oraz rdzeń zapewniający przedłużone uwalnianie. Dzięki części uwalniającej leku natychmiastowo następuje wchłanianie, a część tabletki o przedłużonym uwalnianiu zapewnia wydłużony profil stężeń kortyzolu w osoczu. Dostępność biologiczna (AUC0–24 godz.) tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu jest o 20% mniejsza w porównaniu z taką samą dawką dobową hydrokortyzonu w tradycyjnych tabletkach podawanych trzy razy na dobę. W przypadku zwiększenia dawki doustnej ekspozycja osocza na kortyzol wzrastała w sposób mniej niż proporcjonalny. Po zwiększeniu dawki hydrokortyzonu w postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu z 5 do 20 mg ekspozycja wzrastała trzykrotnie.

Tempo wchłaniania hydrokortyzonu zmniejszało się po spożyciu pokarmu, w wyniku czego czas upływający do momentu osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu wydłużał się z przeciętnie krótszego niż 1 godzina do ponad 2,5 godziny. Z drugiej strony, po spożyciu pokarmu stopień wchłaniania i dostępność biologiczna leku po podaniu tabletki 20 mg zwiększały się o około 30%

w porównaniu z przyjęciem leku na czczo i nie obserwowano niewydolności wchłaniania czy efektu w postaci uderzeniowego uwolnienia substancji czynnej (ang. dose dumping).

Dystrybucja

W osoczu kortyzol wiąże się z globuliną wiążącą kortykosteroidy (CBG, zwaną także transkortyną) i z albuminą. Stopień wiązania wynosi około 90%.

Eliminacja

Według doniesień końcowy okres półtrwania leku wynosi około 1,5 godziny po podaniu dożylnym i doustnym hydrokortyzonu w tabletkach. Końcowy okres półtrwania kortyzolu po podaniu produktu Plenadren wynosił około 3 godziny, a proces uwalniania był kontrolowany. Ten końcowy okres półtrwania jest zbliżony do farmakokinetyki endogennego kortyzolu, którego wydzielanie także jest kontrolowane.

Hydrokortyzon (kortyzol) jest lekiem o własnościach lipofilnych eliminowanym z organizmu w całości w wyniku przemian metabolicznych, przy czym wartość klirensu jest niska, a zatem współczynnik ekstrakcji wątrobowej i jelitowej także jest niski.

Hydrokortyzon jest usuwany w całości na drodze przemian metabolicznych zachodzących przy udziale enzymu 11ßHSD typu 1 i typu 2 oraz CYP 3A4 w wątrobie i tkankach obwodowych.

CYP 3A4 uczestniczy w klirensie kortyzolu, prowadząc do powstania 6β-hydroksykortyzolu, który wydalany jest z moczem. Należy się spodziewać, że mechanizm transportu kortyzolu przez błony polega na dyfuzji biernej, a zatem klirensy nerkowy i żółciowy są nieistotne.

Szczególne populacje

Zaburzenia czynności nerek

Niewielka ilość kortyzolu wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej (<0,5% dobowej produkcji), co oznacza że kortyzol jest usuwany w całości na drodze przemian metabolicznych. Ze względu na to, że ciężkie zaburzenia czynności nerek mogą wpływać na produkty lecznicze usuwane w całości w wyniku przemian metabolicznych, konieczne może być dostosowanie dawki.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie przeprowadzono żadnych badań u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, jednak dane z piśmiennictwa przemawiają za tym, że w przypadkach łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby nie ma konieczności dostosowywania dawki hydrokortyzonu. W ciężkich

zaburzeniach czynności wątroby dochodzi do zmniejszenia masy czynnego miąższu wątroby, a zatem także do ograniczenia zdolności metabolizowania hydrokortyzonu. W tych przypadkach może być konieczne indywidualne dostosowanie dawki.

Dzieci i młodzież

Brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki u dzieci i młodzieży.

5.3Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach na zwierzętach wykazano, że ekspozycja w okresie prenatalnym na bardzo wysokie dawki glikokortykosteroidów może spowodować powstanie wad rozwojowych (rozszczep podniebienia, wady szkieletu). W badaniach na zwierzętach wykazano także, że ekspozycja w okresie prenatalnym na wysokie dawki glikokortykosteroidów (niższe jednak niż dawki teratogenne) może wiązać się ze zwiększeniem ryzyka opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego w wieku dorosłym i trwałych zmian gęstości receptora glikokortykosteroidów, obrotu neuroprzekaźników oraz zachowania.

6.SZCZEGÓŁOWE DANE FARMACEUTYCZNE

6.1Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki

Hypromeloza

Celuloza mikrokrystaliczna

Skrobia żelowana, kukurydziana

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian

Plenadren 5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

Otoczka tabletki

Makrogol (3350) Alkohol poliwinylowy Talk

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek czerwony (E172) Żelaza tlenek żółty (E172) Żelaza tlenek czarny (E172)

Plenadren 20 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

Otoczka tabletki

Makrogol (3350)

Alkohol poliwinylowy

Talk

Tytanu dwutlenek (E171)

6.2Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3Okres ważności

3 lata

6.4Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5Rodzaj i zawartość opakowania

Butelki z HDPE z zakrętką z polipropylenu (PP) zawierające 50 tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Pudełko kartonowe zawierające 1 butelkę z 50 tabletkami o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Opakowania zbiorcze zawierające 100 (2x50), 150 (3x50) oraz 300 (6x50) tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7.PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE

NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Shire Services BVBA

Rue Montoyer 47

B - 1000 Bruksela

Belgia

8.NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Plenadren 5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

EU/1/11/715/001

EU/1/11/715/003

EU/1/11/715/004

EU/1/11/715/005

Plenadren 20 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

EU/1/11/715/002

EU/1/11/715/006

EU/1/11/715/007

EU/1/11/715/008

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 3 listopada 2011 r.

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 8 sierpnia 2016 r.

10.DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.

Komentarze

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
  • Pomoc
  • Get it on Google Play
  • O nas
  • Info on site by:

  • Presented by RXed.eu

  • 27558

    lista leków na receptę