Polish
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Quixidar (fondaparinux sodium) – Charakterystyka produktu leczniczego - B01AX05

Updated on site: 09-Oct-2017

Nazwa lekarstwaQuixidar
Kod ATCB01AX05
Substancjafondaparinux sodium
ProducentGlaxo Group Ltd.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

 

obrotu

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

 

 

Quixidar 1,5 mg/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań, ampułko-strzykawka.

 

 

Każda ampułko-strzykawka (0,3 ml) zawiera 1,5 mg soli sodowej fondaparynuksu.

do

 

 

dopuszczenie

 

 

Substancja(e) pomocnicza(e): Zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę i dlatego jest

 

uznawany za zasadniczo niezawierający sodu.

3.POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań

 

Roztwór jest klarownym i bezbarwnym płynem.

na

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

 

zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy brzusznej,pozwoleniau których istnieje duże ryzyko powikłań

4.1.

Wskazania do stosowania

 

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów poddawanych dużym

operacjom ortopedycznym kończyn dolnych, takich jak operacja złamania szyjki kości udowej, duże

zabiegi operacyjne stawu kolanowego lub operacja wymiany stawu biodrowego.

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów poddawanych

 

 

nego

zakrzepowo-zatorowych, np pacjenci operowani z powodu nowotworu w jamie brzusznej (patrz punkt

5.1).

 

 

 

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów internistycznych,

 

wa

 

 

którzy są w grupie dużego ryzyka wystż

ąpienia VTE i którzy są unieruchomieni z powodu ostrej

choroby, takiej jak niewydolność serca i (lub) ostre zaburzenia oddechowe i (lub) ostre zakażenia lub choroba zapalna.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

leczniczy

bez

Pacjenci poddawani dużym operacjom ortopedycznym lub zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy

brzusznej

Zalecana dawka fondaparynuksu wynosi 2,5 mg raz na dobę, podawana we wstrzyknięciu podskórnym, po zabiegu operacyjnym.

Początkową dawkę należy podać 6 godzin po zakończeniu zabiegu operacyjnego, pod warunkiem zachowanej hemostazy.

ProduktLeczenie należy kontynuować, aż do czasu zmniejszenia ryzyka wystąpienia żylnych powikłań zakrzepowo-zatorowych, zwykle do czasu, gdy pacjent będzie mógł chodzić, co najmniej przez 5 do 9

dni po zabiegu operacyjnym. Doświadczenia pokazują, że u pacjentów poddanych operacji z powodu złamania szyjki kości udowej, ryzyko wystąpienia VTE utrzymuje się ponad 9 dni po zabiegu operacyjnym. U tych pacjentów należy rozważyć stosowanie przedłużonego leczenia zapobiegawczego fondaparynuksem przez dodatkowych 24 dni (patrz punkt 5.1).

Pacjenci internistyczni, którzy są w grupie dużego ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo-

obrotu

 

zatorowych opierając się na indywidualnej ocenie ryzyka.

 

 

Zalecana dawka fondaparynuksu wynosi 2,5 mg raz na dobę podawana we wstrzyknięciu

 

 

podskórnym. Czas trwania leczenia wynoszący 6-14 dni został klinicznie zbadany u pacjentów

 

internistycznych (patrz punkt 5.1).

do

 

Szczególne populacje

 

 

 

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym, ≥ 75 lat i (lub) z masą ciała <50 kg i (lub) z

dopuszczenie

 

 

zaburzeniem czynności nerek z klirensem kreatyniny w zakresie od 20 do 50 ml/min odpowiednie wybranie czasu pierwszego wstrzyknięcia fondaparynuksu wymaga ścisłego stosowania się do ustalonych zasad.

Pierwsze podanie fondaparynuksu powinno być wykonane nie wcześniej niż 6 godzin po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Nie należy wstrzykiwać preparatu, jeżeli nie ma ustalonej hemostazy (patrz punkt 4.4).

Zaburzenie czynności nerek - Fondaparynuksu nie należy stosować u pacjentów z klirensem

kreatyniny <20 ml/min (patrz punkt 4.3). U pacjentów z klirensem kreatyniny od 20 do 50 ml/min

dawkę należy zmniejszyć do 1,5 mg raz na dobę (patrz punkty 4.4 i 5.2). U pacjentów z

 

 

na

umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min) nie jest wymagane

zmniejszenie dawki.

pozwolenia

 

 

 

Zaburzenie czynności wątroby - Nie ma konieczności modyfikacji dawki leku. Należy zachować

ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 17 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

Sposób podawania

Fondaparynuks jest podawany w głębokim podskórnym wstrzyknięciu pacjentowi leżącemu. Miejsca podawania należy zmieniać na przemian między lewą i prawą przednio-boczną ścianą brzucha, a lewą i prawą tylno-boczną ścianą brzucha. W celu uniknięcia utraty leku podczas stosowania ampułko- strzykawki, nie należy opróżniać strzykawki z pęcherzyków powietrza przed wstrzyknięciem

preparatu. Igłę należy wprowadzić na całą jej długość, prostopadle w fałd skórny, trzymany między

kciukiem a palcem wskazującym; fałdnegoskórny należy trzymać przez cały czas trwania wstrzykiwania

leku.

 

 

bez

wa

ż

 

 

 

Dodatkowa instrukcja dotycząca przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości patrz

punkt 6.6.

 

 

 

4.3

Przeciwwskazania

 

 

-

 

leczniczy

 

 

 

nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą

-

czynne, klinicznie znaczące krwawienie

-

ostre bakteryjne zapalenie wsierdzia

-

ciężkie zaburzenie czynności nerek z klirensem kreatyniny < 20 ml/min.

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Produkt

 

 

 

 

Fondaparynuks jest przeznaczony tylko do stosowania podskórnego. Nie należy podawać leku domięśniowo.

Krwotok

Fondaparynuks należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia krwotoku, takich jak pacjenci z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami krwawienia (np. liczba płytek

krwi <50 000/mm3), z czynną żołądkowo-jelitową chorobą wrzodową i przebytym ostatnio krwotokiem wewnątrzczaszkowym lub w krótkim czasie po zabiegu operacyjnym mózgu, rdzenia kręgowego lub okulistycznym zabiegu operacyjnym i u specjalnych grup pacjentów przedstawionych poniżej.

Środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku, nie należy podawać jednocześnie z

do

obrotu

fondaparynuksem. Do tych środków zalicza się takie jak: dezyrudin, środki fibrynolityczne,

antagoniści receptora GP IIb/IIIa, heparyna, heparynoidy oraz heparyna drobnocząsteczkowa (Low

lub klopidogrel) i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) należy stosować z ostrożnością. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest niezbędne, to konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta.

Molecular Weight Heparin-LMWH). Jeżeli zachodzi konieczność jednoczesnego leczenia antagonistą witaminy K to należy je prowadzić zgodnie z informacją zawartą w punkciedopuszczenie4.5. Inne przeciwpłytkowe produkty lecznicze (kwas acetylosalicylowy, dipirydamol, sulfinpirazon, tiklopidyna

Znieczulenie rdzeniowe / zewnątrzoponowe

U pacjentów poddawanych dużym operacjom ortopedycznym, podczas jednoczesnego stosowania fondaparynuksu i wykonywania rdzeniowego / zewnątrzoponowego znieczulenia lub nakłucia lędźwiowego nie można wykluczyć powstania krwiaka zewnątrzoponowego lub rdzeniowego, który może powodować długotrwałe lub trwałe porażenie. Ryzyko wystąpienia tych rzadkich przypadków może być większe w przypadku założonego na stałe zewnątrzoponowo cewnika w okresie pooperacyjnym lub jednoczesnego stosowania innych produktów leczniczych wpływających na hemostazę.

Pacjenci w podeszłym wieku

na

Populacja pacjentów w podeszłym wieku ma zwipozwoleniaększone ryzyko wystąpienia krwawień. Ponieważ

czynność nerek zazwyczaj słabnie wraz z wiekiem, dlatego u pacjentów w podeszłym wieku może

wystąpić zmniejszona eliminacja leku i zwiększona ekspozycja na fondaparynuks (patrz punkt 5.2). U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu (patrz punkt 4.2).

Mała masa ciała

Pacjenci z masą ciała <50 kg są w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia krwawienia. Eliminacja

fondaparynuksu zmniejsza się wraz masą ciała. U tych pacjentów należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu (patrz punkt 4.2).

Zaburzenie czynności nerek

 

Fondaparynuks jest wydalany głównienegoprzez nerki. Pacjenci z klirensem kreatyniny <50 ml/min są w

wa

i żylnych incydentów zakrzepowo-zatorowych i należy

grupie zwiększonego ryzyka krwawieniaż

zachować ostrożność podczas ich leczenia (patrz punkty 4.2, 4.3 i 5.2). Dane kliniczne dotyczące pacjentów z klirensem kreatyniny mniejszym niż 30 ml/min są ograniczone.

Ciężkie zaburzenie czynnobezści wątroby

zaburzeniem czynności wątroby, należy wnikliwie rozważyć stosowanie u nich fondaparynuksu (patrz punkt 4.2).

Pacjenci z trombocytopenią indukowaną przez heparynę

Fondaparynuks nie wiąże się z czynnikiem płytkowym 4 i nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowaną przez heparynę (HIT) typ II. Skuteczność i bezpieczeństwo

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki fondaparynuksu. Jednakże, z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienialeczniczykrwawienia spowodowanego niedoborem czynników krzepnięcia u pacjentów z ciężkim

fondaparynuksu nie były badane u pacjentów z HIT typ II.

Produkt4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyko wystąpienia krwawienia jest większe podczas jednoczesnego podawania fondaparynuksu i środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku (patrz punkt 4.4).

Doustne leki przeciwzakrzepowe (warfaryna), inhibitory płytek (kwas acetylosalicylowy), NLPZ (piroksykam) i digoksyna nie wpływały na farmakokinetykę fondaparynuksu. Dawka fondaparynuksu (10 mg), stosowana w badaniach nad interakcjami, była wyższa od dawki zalecanej w obecnych wskazaniach. Fondaparynuks nie wpływał ani na INR podczas leczenia warfaryną, ani na czas krwawienia podczas leczenia kwasem acetylosalicylowym lub piroksykamem, ani na farmakokinetykę digoksyny w stanie równowagi.

Kontynuowanie terapii innym lekiem przeciwzakrzepowym

do

obrotu

 

Na początku kontynuacji leczenia heparyną lub heparyną drobnocząsteczkową z reguły pierwsze wstrzyknięcie leku należy wykonać jeden dzień po ostatnim wstrzyknięciu fondaparynuksu.

Jeśli wymagana jest kontynuacja leczenia antagonistą witaminy K, to leczenie fondaparynuks należy prowadzić do czasu osiągnięcia docelowej wartości INR.

4.6 Ciąża i laktacja

pourodzeniowy są niewystarczające. Fondaparynuksu nie wolno stosowadopuszczenieć w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.

Brak jest odpowiednich danych dotyczących stosowania fondaparynuksu u kobiet w ciąży. Badania na

zwierzętach dotyczące wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka (płodu), przebieg porodu i rozwój

Fondaparynuks jest wydzielany do mleka szczurów, ale nie wiadomo, czy fondaparynuks jest

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

wydzielany do mleka ludzkiego. Nie zaleca się karmić piersią podczas leczenia fondaparynuksem. Jest

mało prawdopodobne wchłanianie leku z przewodu pokarmowego u dziecka.

 

 

na

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń

mechanicznych w ruchu

pozwolenia

 

 

 

4.8 Działania niepożądane

Bezpieczeństwo stosowania fondaparynuksu w dawce 2,5 mg zostało ocenione u 3 595 pacjentów

poddanych dużym operacjom ortopedycznym kończyn dolnych, leczonych do 9 dni, u 327 pacjentów poddanych operacji z powodu złamania szyjki kości udowej, leczonych przez 3 tygodnie po

początkowym leczeniu zapobiegawczym trwającym 1 tydzień, u 1407 pacjentów poddawanych

zabiegom chirurgicznym w obrębie jamynegobrzusznej, leczonych do 9 dni i u 425 pacjentów

 

 

wa

internistycznych, którzy są w grupież ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych, leczonych

do 14 dni.

bez

 

 

 

Reakcje niepożądane zgłaszane przez badaczy, jako co najmniej możliwie związane z

fondaparynuksem są przedstawione w obrębie każdej grupy częstości (bardzo często ≥ 1/10; często

≥1/100 do < 1/10; niezbyt często ≥ 1/1 000 do < 1/100; rzadko ≥1/10 000 do ≤1/1 000; bardzo rzadko

 

leczniczy

≤1/10 000) i kategorii układów i narządów w kolejności od najcięższych; te reakcje niepożądane

należy interpretować w kontekście zabiegu chirurgicznego i internistycznym.

Produkt

 

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Zakażenia i infestacja

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Zaburzenia układu immunologicznego

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Zaburzenia układu nerwowego

Zaburzenia naczyń

Zaburzenia oddechowe, klatki

wa

 

piersiowej i sródpiersia

bez

 

 

 

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

 

leczniczy

 

 

Zaburzenia wątroby i dróg

 

żółciowych

 

 

Produkt

 

 

Zaburzenia skóry i tkanki

 

podskórnej

 

 

Działania niepożądane u pacjentów poddawanych dużym operacjom ortopedycznym kończyn dolnych i(lub) zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy brzusznej

Rzadko: zakażenie rany pooperacyjnej

Często: krwotok pooperacyjny, niedokrwistość

Niezbyt często: krwawienie (krwawienie z nosa, krwawienie

żołądkowo-jelitowe,

 

krwioplucie, krwiomocz,

 

krwiak), trombocytopenia,

 

plamica, nadpłytkowość,

na

nieprawidłowości płytek krwi,

zaburzenia krzepnięcia

 

Rzadko: lęk,pozwoleniasenność, zawroty

Rzadko: reakcja alergiczna

 

Rzadko: hipokaliemia

 

ż nego

 

głowy, ból głowy, dezorientacja

Rzadko: niedociśnienie

Rzadko: duszność, kaszel

Niezbyt często: nudności, wymioty

Rzadko: ból brzucha, niestrawność, zapalenie żołądka, zaparcie, biegunka

Niezbyt często: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenia czynności wątroby Rzadko: bilirubinemia

Niezbyt często: wysypka, świąd

Działania niepożądane u

obrotu

 

pacjentów internistycznych

dopuszczenie

do

 

 

 

Często: krwawienie (krwiak,

krwiomocz, krwioplucie,

 

krwawienie z dziąseł)

 

Niezbyt często: niedokrwistość

Niezbyt często: duszność

Niezbyt często: wysypka, świąd

Zaburzenia ogólne i stany w

Niezbyt często: obrzęk, obrzęk

 

 

obrotu

Niezbyt często: ból w klatce

miejscu podania

obwodowy, gorączka,

piersiowej

 

 

 

wydzielina z rany

 

 

 

 

Rzadko: ból w klatce piersiowej,

 

 

 

 

zmęczenie, uderzenia gorąca, ból

 

 

 

 

kończyn dolnych, obrzęki

 

do

 

 

narządów płciowych,

 

 

 

 

 

 

 

zaczerwienienie skóry, omdlenie

 

 

 

 

 

 

 

 

W innych badaniach oraz w doświadczeniach po wprowadzeniu leku do obrotu rzadko donoszono o przypadkach krwawień wewnątrzczaszkowych (wewnątrzmózgowych) i pozaotrzewnowych.

4.9 Przedawkowanie

 

dopuszczenie

Dawki fondaparynuksu wyższe niż zalecane mogą prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawienia. Nie

jest znane antidotum dla fondaparynuksu.

 

Należy przerwać leczenie w przypadku przedawkowania leku z towarzyszącymi powikłaniami krwotocznymi i poszukać pierwotnej przyczyny takiego stanu. Należy rozważyć rozpoczęcie odpowiedniej terapii takiej jak chirurgiczna hemostaza, transfuzja wymienna krwi, przetoczenie świeżej plazmy, plazmafereza.

 

 

 

na

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

 

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

 

 

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwzakrzepowe.

 

kod ATC: B01AX05

pozwolenia

 

Działanie farmakodynamiczne

 

 

 

 

Fondaparynuks jest syntetycznym i selektywnym inhibitorem aktywnego czynnika X (Xa).

Aktywność przeciwzakrzepowa fondaparynuksunego jest wynikiem selektywnego hamowania czynnika Xa, za pośrednictwem antytrombiny III (AT III). Poprzez selektywne wiązanie AT III fondaparynuks

nasila (około 300 razy) naturalną neutralizację czynnika Xa przez AT III. Neutralizacja czynnika Xa

przerywa kaskadę krzepnięcia krwi i hamuje zarówno powstawanie trombiny jak i tworzenie się

 

 

ż

zakrzepu. Fondaparynuks nie inaktywuje trombiny (aktywnego czynnika II) i nie ma wpływu na

czynność płytek.

wa

 

tromboplastyny po aktywacjibez (ang. activated partial thromboplastin time - aPTT), czas krzepnięcia po aktywacji (ang. activated clotting time - ACT) lub czas protrombinowy (ang. prothrombin time - PT)/Międzynarodowy Współczynnik Znormalizowany (ang. International Normalised Ratio - INR) w osoczu, ani na czas krwawienia lub aktywność fibrynolityczną osocza.

W dawce 2,5 mg fondaparynuks nie wpływa na rutynowe testy krzepnięcia, takie jak czas częściowej

Fondaparynuks nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowaną przez

heparynę.

 

Badania kliniczne

 

leczniczy

ProduktZapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów poddanych dużym operacjom ortopedycznym kończyn dolnych leczonych do 9 dni:

Celem programu badań klinicznych fondaparynuksu było zademonstrowanie skuteczności fondaparynuksu w zapobieganiu żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) tj. proksymalnej i dystalnej zakrzepicy żył głębokich (DVT) i zatorowi płucnemu (PE) u pacjentów poddanych dużym operacjom ortopedycznym kończyn dolnych, takich jak operacja z powodu złamania szyjki kości

udowej, duże zabiegi operacyjne stawu kolanowego lub operacja wymiany stawu biodrowego. Ponad

pierwszy 12-24 godziny po zabiegu.

obrotu

8 000 pacjentów (złamanie szyjki kości udowej – 1 711, wymiana stawu biodrowego – 5 829, duże

zabiegi operacyjne stawu kolanowego- 1 367) brało udział w kontrolowanych badaniach klinicznych II i III Fazy. Fondaparynuks w dawce 2,5 mg jeden raz na dobę, podany po raz pierwszy 6-8 godzin po zabiegu operacyjnym, był porównywany z enoksaparyną w dawce 40 mg jeden raz na dobę, podaną po raz pierwszy 12 godzin przed zabiegiem operacyjnym lub 30 mg dwa razy na dobę, podaną po raz

 

do

W sumującej wyniki analizie tych badań sposób dawkowania fondaparynuksu w porównaniu z

dopuszczenie

 

enoksaparyną skojarzony był ze znaczącym zmniejszeniem (54% - 95% CI, 44%; 63%) częstotliwości

występowania VTE, ocenianych do 11 dnia po zabiegu operacyjnym, niezależnie od rodzaju przeprowadzonego zabiegu operacyjnego. Większość przypadków punktu końcowego była diagnozowana za pomocą flebografii i była to głównie dystalna DVT, ale częstość występowania proksymalnej DVT była również znacząco zredukowana. Częstość występowania objawowych VTE, w tym PE nie była znacząco różna między leczonymi grupami.

W badaniach klinicznych w porównaniu z enoksaparyną w dawce 40 mg jeden raz na dobę, podanej po raz pierwszy 12 godzin przed zabiegiem operacyjnym, duże krwawienie obserwowano u 2,8 % pacjentów otrzymujących fondaparynuks, w zalecanej dawce, w porównaniu do 2,6 % pacjentów otrzymujących enoksaparynę.

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów poddanych

operacji z powodu złamania szyjki kości udowej leczonych przez 24 dni po początkowym

leczeniu zapobiegawczym trwającym 1 tydzień:

na

pozwolenia

 

W randomizowanych badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą 737 pacjentów było leczonych

fondaparynuksem w dawce 2,5 mg jeden raz na dobę przez 7 +/- 1 dni po operacji z powodu złamania szyjki kości udowej. Na końcu tego okresu, 656 pacjentów dobrano losowo do grupy otrzymującej

fondaparynuks w dawce 2,5 mg jeden raz na dobę lub placebo na dodatkowe 21 +/- 2 dni. Fondaparynuks powodował znaczącą redukcję ogólnej częstotliwości występowania VTE w

porównaniu z placebo [3 pacjentów (1,4%) vs 77 pacjentów (35%) odpowiednio]. Większość (70/80)

odnotowanych przypadków VTE było bezobjawowymi przypadkami DVT rozpoznanymi na podstawie flebografii. Fondaparynuks powodował również znaczącą redukcję w częstotliwości

występowania objawowych VTE (DVT i (lub) PE) [1 (0,3%) vs 9 (2,7%) pacjentów odpowiednio], w

tym dwa przypadki śmierci PE zgłoszono w grupie placebo. Duże krwawienia, wszystkie w miejscu zabiegu operacyjnego i nie powodujące zgonu, obserwowano u 8 pacjentów (2,4%) leczonych

fondaparynuksemw dawce 2,5 mg w porównaniunego do 2 pacjentów (0,6%) otrzymujących placebo.

Zapobieganie żylnym incydentomż zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów poddawanych

zakrzepowo-zatorowych, np pacjenciwa operowani z powodu nowotworu w jamie brzusznej:

zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy brzusznej, u których istnieje duże ryzyko powikłań

W badaniu klinicznym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, 2927 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej fondaparynuks 2,5 mg jeden raz na dobę lub

otrzymującej dalteparynębez5000 IU jeden raz na dobę, z jednym podaniem przed zabiegiem w dawce 2500 IU i pierwszym podaniem po zabiegu w dawce 2500 IU, przez 7±2 dni. Główne lokalizacje

żółciowych. Sześćdziesiąt dziewięć procent pacjentów było operowanych z przyczyn nowotworowych. Pacjenci poddani zabiegom urologicznym (innym niż operacje nerek), ginekologicznym, laparoskopowym i naczyniowym nie brali udziału w badaniu.

zabiegów leczniczyto: okrężnica/odbytnica, żołądek, wątroba, cholecystektomia i inne zabiegi na drogach

W tym badaniu całkowita częstość VTE wyniosła 4,6% w grupie fondaparynuksu (47/1027) w

porównaniu do 6,1% w grupie dalteparyny: różnica redukcji częstości [95%CI] = -25,8% [-49,7%, Produkt9,5%]. Różnica całkowitej częstości VTE pomiędzy obiema grupami pacjentów nie była statystycznie znamienna i wystąpiła głównie z powodu redukcji częstości bezobjawowej dystalnej zakrzepicy żył

głębokich (DVT). Częstość występowania objawowej DVT była podobna w obu grupach: 6 pacjentów (0,4%) w grupie fondaparynuksu w porównaniu do 5 pacjentów (0,3%) w grupie dalteparyny. W dużej podgrupie pacjentów operowanych z przyczyn nowotworowych (69% populacji badanych pacjentów), częstość VTE wynosiła: 4,7% w grupie fondaparynuksu w porównaniu do 7,7% w grupie dalteparyny.

białkami.
Duże krwawienia obserwowano u 3,4% pacjentów w grupie fondaparynuksu i 2,4% w grupie dalteparyny.

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów internistycznych, którzy są w grupie dużego ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych z powodu

ograniczonej ruchomości podczas ostrej choroby:

do

obrotu

W randomizowanym badaniu klinicznym, z podwójnie ślepą próbą, 839 pacjentów było leczonych

fondaparynuksem w dawce 2,5 mg jeden raz na dobę lub placebo przez 6 do 14 dni. Do tego badania włączeni byli internistyczni pacjenci w ostrej fazie choroby w wieku dopuszczenie≥60 lat, u których spodziewano się, że wymagany czas unieruchomienia w łóżku będzie co najmniej wynosił cztery dni i

hospitalizowani z powodu zastoinowej niewydolności serca III/IV stopnia według klasy NYHA i (lub) ostrej choroby układu oddechowego i (lub) ostrego zakażenia lub choroby zapalnej. Fondaparynuks znacząco zmniejszał całkowitą częstotliwość występowania VTE w porównaniu do placebo [odpowiednio 18 pacjentów (5,6%) w porównaniu do 34 pacjentów (10,5%)]. Większość przypadków stanowiła bezobjawowa dystalna DVT. Fondaparynuks również znacząco zmniejszał częstotliwość występowania rozpoznanego kończącego się śmiercią PE [odpowiednio 0 pacjentów (0,0%) w porównaniu do 5 pacjentów (1,2%)]. Duże krwawienia były obserwowane u 1 pacjenta (0,2%) w każdej grupie.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

pozwolenia

na

 

Po podaniu podskórnym fondaparynuks jest całkowicie i szybko wchłaniany (całkowita biodostępność 100 %). Po pojedynczym podskórnym wstrzyknięciu młodym, zdrowym osobom fondaparynuksu, w dawce 2,5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (średnia wartość Cmax = 0,34 mg/l) jest osiągane 2 godziny po podaniu. Stężenia leku w osoczu, wynoszące połowę wartości średniego Cmax są osiągane 25 minut po podaniu.

U zdrowych osobników w podeszłym wieku farmakokinetyka fondaparynuksu jest liniowa dla dawek od 2 do 8 mg podawanych drogą podskórną. Po podawaniu jednej dawki na dobę, stan równowagi stężeń leku w osoczu krwi, jest osiągany po 3 do 4 dni z 1,3-krotnym zwiększeniem Cmax i AUC.

Średnie (CV%) oszacowane parametry farmakokinetyczne w stanie równowagi dla fondaparynuks u pacjentów poddanych operacji wymiany stawu biodrowego, otrzymujących fondaparynuks w dawce

2,5 mg jeden raz na dobę wynoszą: Cmax (mg/l) – 0,39 (31 %), T max (h) – 2,8 (18 %) i Cmin (mg/l) –

0,14 (56 %). U pacjentów ze złamaniemnegoszyjki kości udowej związanym z ich podeszłym wiekiem,

 

 

wa

w stanie równowagi wynoszą: Cmax (mg/l) – 0,50 (32 %), Cmin

stężenia w osoczu dla fondaparynuksuż

(mg/l) – 0,19 (58 %).

bez

 

 

Dystrybucja

 

 

 

 

 

Objętość dystrybucji fondaparynuksu jest ograniczona (7 – 11 litrów). In vitro, fondaparynuks silnie i

swoiście wiąże się z białkiem antytrombiną wiązaniem zależnym od dawki leku i stężenia w osoczu (98,6 % doleczniczy97,0 % w zakresie stężenia od 0,5 do 2 mg/l). Fondaparynuks nie wiąże się znacząco z innymi białkami osocza, w tym z czynnikiem płytkowym 4 (PF4).

Ponieważ fondaparynuks nie wiąże się znacząco z białkami osocza innymi niż ATIII, nie należy się spodziewać interakcji z innymi produktami leczniczymi polegających na wypieraniu ich z połączeń z

Metabolizm

ProduktChociaż nie oceniono w pełni metabolizmu leku, to nie wykazano by fondaparynuks był metabolizowany, a w szczególności by powstawały aktywne metabolity.

In vitro, fondaparynuks nie hamuje CYP450s (CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4). Tak więc fondaparynuks najprawdopodobniej in vivo nie wchodzi w

interakcje z innymi produktami leczniczymi na etapie hamowania ich metabolizmu za pośrednictwem

nerki jako niezmieniony związek.

obrotu

CYP.

 

Wydalanie/Eliminacja

Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 17 godzin u młodych, zdrowych osób i około 21 godzin u zdrowych osób w podeszłym wieku. Fondaparynuks jest wydalany w 64 do 77% przez

Szczególne populacje

do

 

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie był badany w tej populacji.

 

do 80 ml/min) klirens osocza jest 1,2 do 1,4 razy mniejszy i średnio 2dopuszczenierazy mniejszy u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30 do 50 ml/min). W ciężkim

Pacjenci w podeszłym wieku - Czynność nerek może słabnąć z wiekiem i zatem zdolność eliminacji

fondaparynuksu może być zmniejszona u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów >75 lat,

poddawanych operacjom ortopedycznym, obliczony klirens osocza był 1,2 do 1,4 razy mniejszy niż u pacjentów <65 lat.

Zaburzenie czynności nerek - W porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens

kreatyniny >80 ml/min), u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 50

zaburzeniu czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) klirens osocza jest około 5 razy niższy

Płeć - Nie obserwowano różnic zależnych od płci po dostosowaniu dawki do masy ciała.

niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Wyznaczony na tej podstawie końcowy okres

 

 

na

półtrwania wynosił 29 h w umiarkowanym i 72 h u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności

nerek.

pozwolenia

 

 

 

Rasa - Nie przeprowadzono prospektywnych badań dotyczących różnic farmakokinetycznych u osobników różnych ras. Jakkolwiek, badania przeprowadzone u zdrowych osobników z Azji

(Japończycy) nie wykazały różnego profilu farmakokinetycznego w porównaniu do zdrowych

osobników rasy kaukaskiej. Podobnie, nie obserwowano różnic dotyczących klirensu osocza między

 

 

nego

pacjentami rasy czarnej i rasy kaukaskiej poddanym operacjom ortopedycznym.

Masa ciała - Klirens osocza fondaparynuksu zwiększa się wraz z masą ciała (9 % zwiększenie na

10 kg).

wa

 

 

oceniano farmakokinetyki fondaparynuksu u pacjentów z

Zaburzenie czynności wątroby - Nież

zaburzeniem czynności wątroby.

 

bez

 

 

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczność nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania na zwierzętach, odnośnie toksycznego wpływu na rozmnażanie są niewystarczające z powodu ograniczonej ekspozycji.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

 

leczniczy

ProduktChlorek sodu

Woda do wstrzykiwań

Kwas solny

Wodorotlenek sodu

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami.

obrotu

6.3

Okres trwałości

do

2 lata.

 

6.4

Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

 

Nie zamrażać.

6.5Rodzaj i zawartość opakowania

znajdować się w obrocie.

dopuszczenie

Cylinder strzykawki ze szkła Typu I (pojemność 1 ml), z przymocowaną igłą o wymiarach 27 x 12,7 mm, zabezpieczony nakrywką tłoka z elastomeru bromobutylu lub chlorobutylu.

Preparat Quixidar dostępny jest w opakowaniach po 2,7,10 i 20 ampułko-strzykawek z

automatycznym systemem zabezpieczającym koloru żółtego. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą

 

na

6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania.

pozwolenia

 

Wstrzyknięcie podskórne należy wykonywać w taki sam sposób jak przy użyciu zwykłej strzykawki.

Roztwory do podawania parenteralnego należy przed podaniem obejrzeć, czy nie zawierają strąceń i nie zmieniły zabarwienia.

Instrukcja dotycząca samodzielnego podawania leku jest zamieszczona w Ulotce Dla Pacjenta.

System zabezpieczenia igły w ampułko-strzykawce preparatu Quixidar został zaprojektowany jako automatyczny system zabezpieczający przed zakłuciem igłą po wykonaniu wstrzyknięcia.

Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.

 

 

 

ż

nego

 

 

 

 

7 PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

bez

wa

 

 

Glaxo Group Ltd

 

 

 

Greenford

 

 

 

leczniczy

 

 

 

Middlesex

UB6 0NN

Wielka Brytania

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/02/207/005-008

9DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

ProduktData wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 21 marca 2002

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 21 marca 2007

10DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

 

 

 

 

 

 

 

 

 

do

Szczegółowa informacja o tym produkcie jest dostępna na stronie internetowej Europejskiej Agencjiobrotu

ds. Produktów Leczniczych (EMEA) http://www.emea.europa.eu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

na

dopuszczenie

 

 

 

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

wa

ż

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

 

obrotu

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

 

 

Quixidar 2,5 mg/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań, ampułko-strzykawka.

 

 

Każda ampułko-strzykawka (0,5 ml) zawiera 2,5 mg soli sodowej fondaparynuksu.

do

 

 

dopuszczenie

 

 

Substancja(e) pomocnicza(e): Zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę i dlatego jest

 

uznawany za zasadniczo niezawierający sodu.

3.POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań.

Roztwór jest klarownym i bezbarwnym płynem.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

na

 

 

4.1

Wskazania do stosowania

 

operacjom ortopedycznym kończyn dolnych, takich jak operacja złamania szyjki kości udowej, duże zabiegi operacyjne stawu kolanowego lub operacja wymiany stawu biodrowego.

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy brzusznej, u których istnieje duże ryzyko powikłań

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowopozwolenia-zatorowym (VTE) u pacjentów poddawanych dużym

zakrzepowo-zatorowych, np pacjenci operowani z powodu nowotworu w jamie brzusznej (patrz punkt 5.1).

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów internistycznych,

którzy są w grupie dużego ryzyka wystnegoąpienia VTE i którzy są unieruchomieni z powodu ostrej

 

 

wa

i (lub) ostre zaburzenia oddechowe i (lub) ostre zakażenia lub

choroby, takiej jak niewydolność sercaż

choroba zapalna.

bez

 

 

 

 

 

Leczenie niestabilnej choroby wieńcowej lub zawału mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST w elektrokardiogramie (UA/NSTEMI) u pacjentów, u których nie ma wskazań do pilnego (< 120 minut)

wykonania zabiegu inwazyjnego (PCI) (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Leczenie zawaleczniczyłu mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST w elektrokardiogramie (STEMI) u

pacjentów leczonych trombolitycznie lub nie poddanych początkowo innemu leczeniu reperfuzyjnemu.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Pacjenci poddawani dużym operacjom ortopedycznym lub zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy Produktbrzusznej

Zalecana dawka fondaparynuksu wynosi 2,5 mg raz na dobę, podawana we wstrzyknięciu podskórnym, po zabiegu operacyjnym.

Początkową dawkę należy podać 6 godzin po zakończeniu zabiegu operacyjnego, pod warunkiem zachowanej hemostazy.

Leczenie należy kontynuować, aż do czasu zmniejszenia ryzyka wystąpienia żylnych powikłań zakrzepowo-zatorowych, zwykle do czasu, gdy pacjent będzie mógł chodzić, co najmniej przez 5 do 9 dni po zabiegu operacyjnym. Doświadczenia pokazują, że u pacjentów poddanych operacji z powodu złamania szyjki kości udowej, ryzyko wystąpienia VTE utrzymuje się ponad 9 dni po zabiegu

operacyjnym. U tych pacjentów należy rozważyć stosowanie przedłużonego leczenia

do

obrotu

zapobiegawczego fondaparynuksem przez dodatkowych 24 dni (patrz punkt 5.1).

 

Pacjenci internistyczni, którzy są w grupie dużego ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo-

 

zatorowych opierając się na indywidualnej ocenie ryzyka.

dopuszczenie

 

 

 

 

 

Zalecana dawka fondaparynuksu wynosi 2,5 mg raz na dobę podawana we wstrzyknięciu

 

 

podskórnym. Czas trwania leczenia wynoszący 6-14 dni został klinicznie zbadany u pacjentów

 

internistycznych (patrz punkt 5.1).

 

 

 

Leczenie niestabilnej choroby wieńcowej lub zawału mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST w elektrokardiogramie (ang. unstable angina or non-ST segment elevation myocardial infarction UA/NSTEMI)

Zalecana dawka fondaparynuksu to 2,5 mg raz na dobę, podawana we wstrzyknięciu podskórnym.

Leczenie należy rozpoczynać możliwie najwcześniej po rozpoznaniu i kontynuować przez maksimum 8 dni lub do wypisu ze szpitala, jeśli nastąpi on wcześniej.

lokalną praktyką zastosować podczas PCI heparynę niefrakcjonowanna ą (ang. unfractionated heparin, UFH), uwzględniając przy tym ryzyko krwawienia i czas, który upłynął od podania ostatniej dawki

Jeśli wykonywana jest przezskórna interwencja na naczyniach wieńcowych (PCI), należy zgodnie z

fondaparynuksu (patrz punkt 4.4). Czas od usunipozwoleniaęcia koszulki naczyniowej do podania kolejnej,

podskórnej dawki fondaparynuksu należy ustalić na podstawie oceny klinicznej. W kluczowym

badaniu klinicznym, dotyczącym stosowania fondaparynuksu w leczeniu UA/NSTEMI, kolejną dawkę fondaparynuksu podawano nie wcześniej, niż po upływie 2 godzin od momentu usunięcia koszulki naczyniowej.

Leczenie zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST w elektrokardiogramie (ang. ST segment elevation myocardial infarction, STEMI)

podać dożylnie, zaś kolejne dawki we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie należy rozpoczynać możliwie najwcześniej po rozpoznaniu i kontynuować przez maksimum 8 dni lub do wypisu ze szpitala, jeśli nastąpi on wcześniej.

Zalecana dawka fondaparynuksu to 2,5negomg raz na dobę. Pierwszą dawkę fondaparynuksu należy

wa

przezskórna interwencja na naczyniach wieńcowych (PCI),

Jeśli wykonywana jest nie-pierwotna,ż

należy zgodnie z lokalną praktyką zastosować podczas PCI heparynę niefrakcjonowaną (UFH), uwzględniając przy tym ryzyko krwawienia i czas, który upłynął od podania ostatniej dawki fondaparynuksu (patrz punktbez 4.4). Czas od usunięcia koszulki naczyniowej do podania kolejnej,

podskórnej dawki fondaparynuksu należy ustalić na podstawie oceny klinicznej. W kluczowym

badaniu klinicznym, dotyczącym stosowania fondaparynuksu w leczeniu STEMI, kolejną dawkę fondaparynuksuleczniczypodawano nie wcześniej, niż po upływie 3 godzin od momentu usunięcia koszulki naczyniowej.

U pacjentów leczonych z powodu STEMI lub UA/NSTEMI, poddawanych zabiegowi pomostowania aortalno-wieńcowego (ang. coronary artery bypass graft, CABG), należy – jeśli to możliwe – nie podawać fondaparynuksu w czasie 24 godzin poprzedzających zabieg operacyjny i rozpocząć jego ponowne podawanie po upływie 48 godzin po zabiegu.

ProduktSzczególne populacje

Zapobieganie VTE po zabiegach chirurgicznych

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym, ≥75 lat i (lub) z masą ciała <50 kg i (lub) z zaburzeniem czynności nerek z klirensem kreatyniny w zakresie od 20 do 50 ml/min odpowiednie

wybranie czasu pierwszego wstrzyknięcia fondaparynuksu wymaga ścisłego stosowania się do ustalonych zasad.

Zaburzenie czynności nerek

 

 

 

 

obrotu

 

 

 

 

 

Zapobieganie VTE - Fondaparynuksu nie należy stosować u pacjentów z klirensem kreatyniny

 

 

 

 

 

 

do

 

 

< 20 ml/min (patrz punkt 4.3). U pacjentów z klirensem kreatyniny od 20 do 50 ml/min dawkę

 

należy zmniejszyć do 1,5 mg raz na dobę (patrz punkty 4.4 i 5.2). U pacjentów z

 

 

 

umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min) nie jest

 

 

wymagane zmniejszenie dawki.

 

 

 

 

Leczenie UA/NSTEMI oraz STEMI – nie należy stosować fondaparynuksu u pacjentów z

 

klirensem kreatyniny < 20 ml/min (patrz punkt 4.3). U pacjentów z klirensem kreatyniny

 

> 20 ml/min nie ma konieczności zmniejszania dawki leku.

dopuszczenie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenie czynności wątroby - Nie ma konieczności modyfikacji dawki leku. Należy zachować

ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności

 

wątroby (patrz punkt 4.4).

pozwolenia

na

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 17 lat ze względu

na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

 

 

Sposób podawania

 

 

 

 

 

 

Podanie podskórne

 

 

 

 

 

 

 

Fondaparynuks jest podawany w głębokim podskórnym wstrzyknięciu pacjentowi leżącemu.

 

Miejsca podawania należy zmieniać na przemian między lewą i prawą przednio-boczną ścianą

 

brzucha, a lewą i prawą tylno-boczną ścianą brzucha. W celu uniknięcia utraty leku podczas

 

stosowania ampułko-strzykawki, nie należy opróżniać strzykawki z pęcherzyków powietrza przed

 

wstrzyknięciem preparatu. Igłę należy wprowadzić na całą jej długość, prostopadle w fałd skórny,

 

trzymany między kciukiem a palcem wskazującym; fałd skórny należy trzymać przez cały czas

 

trwania wstrzykiwania leku.

ż

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Podanie dożylne (wyłącznie pierwsza dawka u pacjentów ze STEMI)

 

 

 

Podając preparat dożylnie, przez negouprzednio założoną kaniulę, można go podać bezpośrednio lub

 

wykorzystać w tym celu mały pojemnik z 0,9% roztworem soli fizjologicznej (25 lub 50 ml). W

 

celu uniknięcia strat produktu leczniczego podczas stosowania ampułko-strzykawki nie należy

 

 

bez

 

 

 

 

 

 

usuwać pęcherzyka powietrzawa

znajdującego się w strzykawce. Po dokonaniu wstrzyknięcia należy

 

przepłukać kaniulę solą fizjologiczną, co zapewni dystrybucję całej dawki produktu leczniczego.

 

Jeśli preparat podawany jest przy użyciu małego pojemnika z solą fizjologiczną, infuzja powinna

 

trwać 1 do 2 minut.

 

 

 

 

 

 

-

czynne,leczniczyklinicznie znaczące krwawienie

 

 

 

 

Dodatkowa instrukcja dotycząca przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości patrz

punkt 6.6.

 

 

 

 

 

 

4.3

Przeciwwskazania

 

 

 

 

 

-

nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

-

ostre bakteryjne zapalenie wsierdzia

 

 

 

 

-

ciężkie zaburzenie czynności nerek z klirensem kreatyniny < 20 ml/min.

 

 

Pierwsze podanie fondaparynuksu powinno być wykonane nie wcześniej niż 6 godzin po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Nie należy wstrzykiwać preparatu, jeżeli nie ma ustalonej hemostazy (patrz punkt 4.4).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Fondaparynuksu nie wolno podawać domięśniowo.

Krwotok

Fondaparynuks należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia krwotoku, takich jak pacjenci z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami krwawienia (np. liczba płytek krwi <50 000/mm3), z czynną żołądkowo-jelitową chorobą wrzodową i przebytym ostatnio krwotokiem wewnątrzczaszkowym lub w krótkim czasie po zabiegu operacyjnym mózgu, rdzenia

 

do

kręgowego lub okulistycznym zabiegu operacyjnym i u specjalnych grup pacjentów przedstawionychobrotu

poniżej.

 

zalicza się takie jak: dezyrudin, środki fibrynolityczne, antagoniści receptora GP IIb/IIIa, heparyna, heparynoidy oraz heparyna drobnocząsteczkowa (Low Molecular Weight Heparin-LMWH). Jeżeli zachodzi konieczność jednoczesnego leczenia antagonistą witaminy K to należy je prowadzić zgodnie z informacją zawartą w punkcie 4.5. Inne przeciwpłytkowe produkty lecznicze (kwas acetylosalicylowy, dipirydamol, sulfinpirazon, tiklopidyna lub klopidogrel) i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) należy stosować z ostrożnością. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest niezbędne, to konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta.

Podczas stosowania preparatu w celu zapobieganiaVTE, nie należy podawadopuszczenieć jednocześnie z fondaparynuksem środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku. Do tych środków

W leczeniu UA/NSTEMI oraz STEMI fondaparynuks należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie inne leki zwiększające ryzyko krwotoku (takie, jak leki blokujące receptor GPIIb/IIIa lub leki trombolityczne).

Zabiegi PCI a ryzyko zakrzepicy w cewniku prowadzącym

na

U pacjentów ze STEMI, poddawanych pierwotnejpozwoleniaPCI, nie zaleca się stosowania fondaparynuksu przed zabiegiem PCI i podczas jego trwania. Podobnie, u pacjentów z UA/NSTEMI w stanie

zagrożenia życia, którzy wymagają pilnej rewaskularyzacji, nie zaleca się stosowania fondaparynuksu

przed zabiegiem PCI i podczas jego trwania. Do grupy tej należą pacjenci z oporną na leczenie lub nawracającą dusznicą bolesną z dynamicznymi zmianami odcinka ST, niewydolnością serca, zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca lub niestabilnością hemodynamiczną.

U pacjentów z UA/NSTEMI oraz STEMI, poddawanych nie-pierwotnej PCI, nie zaleca się stosowania

fondaparynuksu jako jedynego leku przeciwzakrzepowego podczas zabiegu PCI, dlatego u tych

pacjentów należy zgodnie z lokalną praktyką zastosować podczas PCI heparynę niefrakcjonowaną

(UFH) (patrz punkt 4.2).

 

Dane dotyczące stosowania heparynynegoniefrakcjonowanej (UFH) podczas nie-pierwotnej PCI u

wa

są ograniczone (patrz punkt 5.1). U pacjentów, u których

pacjentów otrzymujących fondaparynuksż

zabieg nie-pierwotnej PCI wykonywany był w czasie 6-24 godzin po podaniu ostatniej dawki

fondaparynuksu, mediana stosowanej dawki UFH wynosiła 8000 j.m., zaś częstość dużych krwawień

 

bez

wynosiła 2% (2/98). U pacjentów, u których zabieg nie-pierwotnej PCI wykonywany był w czasie

poniżej 6 godzin po podaniu ostatniej dawki fondaparynuksu, mediana stosowanej dawki UFH

wynosiła 5000 j.m., zaś częstość dużych krwawień wynosiła 4,1% (2/49).

leczniczy

 

W badaniach klinicznych stwierdzono, w porównaniu z grupą kontrolną, niewielkie, lecz zwiększone ryzyko zakrzepicy w cewniku prowadzącym w przypadku, gdy fondaparynuks był stosowany jako lek przeciwzakrzepowy podczas PCI. Częstość występowania takich incydentów podczas nie-pierwotnej PCI wykonywanej w UA/NSTEMI wynosiła 1,0% vs 0,3% (fondaparynuks vs enoksaparyna), zaś podczas pierwotnej PCI w STEMI wynosiła 1,2% vs 0% (fondaparynuks vs kontrola).

ProduktZnieczulenie rdzeniowe / zewnątrzoponowe

U pacjentów poddawanych dużym operacjom ortopedycznym, podczas jednoczesnego stosowania fondaparynuksu i wykonywania rdzeniowego / zewnątrzoponowego znieczulenia lub nakłucia lędźwiowego nie można wykluczyć powstania krwiaka zewnątrzoponowego lub rdzeniowego, który może powodować długotrwałe lub trwałe porażenie. Ryzyko wystąpienia tych rzadkich przypadków może być większe w przypadku założonego na stałe zewnątrzoponowo cewnika w okresie

Zaburzenie czynności nerek
Fondaparynuks jest wydalany głównie przez nerki.

pooperacyjnym lub jednoczesnego stosowania innych produktów leczniczych wpływających na hemostazę.

wystąpić zmniejszona eliminacja leku i zwiększona ekspozycja na fondaparynuks (patrz punkt 5.2)obrotu. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu

Pacjenci w podeszłym wieku

Populacja pacjentów w podeszłym wieku ma zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień. Ponieważ czynność nerek zazwyczaj słabnie wraz z wiekiem, dlatego u pacjentów w podeszłym wieku może

(patrz punkt 4.2).

Mała masa ciaładopuszczenie

do

Pacjenci z masą ciała <50 kg są w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia krwawienia. Eliminacja fondaparynuksu zmniejsza się wraz masą ciała. U tych pacjentów należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu (patrz punkt 4.2).

Zapobieganie VTE - Pacjenci z klirensem kreatyniny <50 ml/min są w grupie zwiększonego

 

ryzyka krwawienia i żylnych incydentów zakrzepowo-zatorowych i należy zachować ostrożność

 

kreatyniny mniejszym niż 30 ml/min są ograniczone.

na

 

 

pozwolenia

 

Leczenie UA/NSTEMI oraz STEMI - Dane dotyczące stosowania fondaparynuksu w dawce 2,5 mg

podczas ich leczenia (patrz punkty 4.2, 4.3 i 5.2). Dane kliniczne dotyczące pacjentów z klirensem

raz na dobę w leczeniu UA/NSTEMI oraz STEMI u pacjentów z klirensem kreatyniny od 20 do 30 ml/min są ograniczone. Dlatego lekarz powinien starannie rozważyć, czy spodziewane korzyści z podawania leku przeważają nad ryzykiem jego stosowania (patrz punkty 4.2 i 4.3).

Ciężkie zaburzenie czynności wątroby

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki fondaparynuksu. Jednakże, z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia krwawienia spowodowanego niedoborem czynników krzepnięcia u pacjentów z ciężkim

zaburzeniem czynności wątroby, należy wnikliwie rozważyć stosowanie u nich fondaparynuksu (patrz punkt 4.2).nego

Pacjenci z trombocytopenią indukowaną przez heparynę

Fondaparynuks nie wiąże się z czynnikiem płytkowym 4 i nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowanż ą przez heparynę (HIT) typ II. Skuteczność i bezpieczeństwo fondaparynuksu nie były badanewau pacjentów z HIT typ II.

4.5 Interakcje z innymibezlekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyko wystąpienia krwawienia jest większe podczas jednoczesnego podawania fondaparynuksu i środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku (patrz punkt 4.4).

Doustne lekileczniczyprzeciwzakrzepowe (warfaryna), inhibitory płytek (kwas acetylosalicylowy), NLPZ (piroksykam) i digoksyna nie wpływały na farmakokinetykę fondaparynuksu. Dawka fondaparynuksu (10 mg), stosowana w badaniach nad interakcjami, była wyższa od dawki zalecanej w obecnych wskazaniach. Fondaparynuks nie wpływał ani na INR podczas leczenia warfaryną, ani na czas krwawienia podczas leczenia kwasem acetylosalicylowym lub piroksykamem, ani na farmakokinetykę digoksyny w stanie równowagi.

ProduktKontynuowanie terapii innym lekiem przeciwzakrzepowym

Na początku kontynuacji leczenia heparyną lub heparyną drobnocząsteczkową z reguły pierwsze wstrzyknięcie leku należy wykonać jeden dzień po ostatnim wstrzyknięciu fondaparynuksu.

Jeśli wymagana jest kontynuacja leczenia antagonistą witaminy K, to leczenie fondaparynuks należy prowadzić do czasu osiągnięcia docelowej wartości INR.

18

4.6 Ciąża i laktacja

zwierzętach dotyczące wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka (płodu), przebieg porodu i rozwój pourodzeniowy są niewystarczające. Fondaparynuksu nie wolno stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.

Brak jest odpowiednich danych dotyczących stosowania fondaparynuksu u kobiet w ciąży. Badaniaobrotuna

Fondaparynuks jest wydzielany do mleka szczurów, ale nie wiadomo, czy fondaparynuks jest

 

wydzielany do mleka ludzkiego. Nie zaleca się karmić piersią podczas leczenia fondaparynuksem.do

Jest

 

 

dopuszczenieleczonych do 9

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń

 

mechanicznych w ruchu

 

 

 

dni

 

na

 

 

 

 

- 327 pacjentów poddanych operacji z powodu złamania szyjki kości udowej, leczonych przez 3

 

 

pozwolenia

 

 

tygodnie po początkowym leczeniu zapobiegawczym trwającym 1 tydzień

 

- 1407 pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy brzusznej, leczonych do 9 dni

- 425 pacjentów internistycznych, którzy są w grupie ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo- zatorowych, leczonych do 14 dni

- 10 057 pacjentów leczonych z powodu ostrych zespołów wieńcowych (ACS) pod postacią UA lub NSTEMI

- 6 036 pacjentów leczonych z powodu ACS pod postacią STEMI.

Reakcje niepożądane zgłaszane przez badaczy, jako co najmniej możliwie związane z fondaparynuksem podczas stosowania preparatu w profilaktyce VTE są przedstawione w obrębie każdej grupy częstości (bardzo często 1/10; często 1/100 do < 1/10; niezbyt często 1/1 000

 

do < 1/100; rzadko 1/10 000 do ≤ 1/1 000; bardzo rzadko ≤ 1/10 000) i kategorii układów i

 

narządów w kolejności od najcięższych;negote reakcje niepożądane należy interpretować w kontekście

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

zabiegu chirurgicznego i internistycznym.

 

 

 

 

 

wa

 

 

 

Klasyfikacja układów i

bez

 

 

Działania niepożądane u

Działania niepożądane u

 

narządów MedDRA

 

 

pacjentów poddawanych

pacjentów internistycznych

 

 

 

 

 

dużym operacjom

 

 

 

 

 

 

ortopedycznym kończyn

 

 

 

 

 

 

 

dolnych i(lub) zabiegom

 

 

 

 

 

 

 

chirurgicznym w obrębie jamy

 

 

 

 

 

 

 

brzusznej

 

 

Zakażenia i infestacja

 

 

 

Rzadko: zakażenie rany

 

 

 

leczniczy

 

 

 

pooperacyjnej

 

 

 

 

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia krwi i układu

 

 

 

Często: krwotok pooperacyjny,

Często: krwawienie (krwiak,

 

 

chłonnego

 

 

 

 

niedokrwistość

 

krwiomocz, krwioplucie,

 

 

 

 

 

 

 

 

Niezbyt często: krwawienie

 

krwawienie z dziąseł)

 

 

 

 

 

 

 

 

(krwawienie z nosa, krwawienie

Niezbyt często: niedokrwistość

 

 

 

 

 

 

 

żołądkowo-jelitowe,

 

 

 

obrotu

 

 

 

 

 

 

 

krwioplucie, krwiomocz,

 

 

do

 

 

 

 

 

 

 

krwiak), trombocytopenia,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

plamica, nadpłytkowość,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nieprawidłowości płytek krwi,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zaburzenia krzepnięcia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia układu

 

 

 

Rzadko: reakcja alergiczna

 

 

 

 

 

 

immunologicznego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia metabolizmu i

 

 

Rzadko: hipokaliemia

 

 

 

 

 

 

odżywiania

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia układu nerwowego

 

 

Rzadko: lęk, senność, zawroty

dopuszczenie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

głowy, ból głowy, dezorientacja

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

na

 

 

 

 

 

Zaburzenia naczyń

 

 

 

Rzadko: niedociśnienie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia oddechowe, klatki

 

 

Rzadko: duszność, kaszel

 

Niezbyt często: duszność

 

 

 

piersiowej i sródpiersia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

 

 

Niezbyt często: nudności,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wymioty

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rzadko: ból brzucha,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

niestrawność, zapalenie żołądka,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zaparcie, biegunka

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia wątroby i dróg

 

 

Niezbyt często: zwiększenie

 

 

 

 

 

 

żółciowych

 

 

 

aktywności enzymów

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wątrobowych, zaburzenia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wa

 

ż

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

czynności wątroby

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rzadko: bilirubinemia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia skóry i tkanki

 

 

Niezbyt często: wysypka, świąd

Niezbyt często: wysypka, świąd

 

 

podskórnej

bez

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia ogólne i stany w

 

 

Niezbyt często: obrzęk, obrzęk

Niezbyt często: ból w klatce

 

 

miejscu podania

 

 

 

obwodowy, gorączka,

 

piersiowej

 

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

wydzielina z rany

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rzadko: ból w klatce piersiowej,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zmęczenie, uderzenia gorąca, ból

 

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

kończyn dolnych, obrzęki

 

 

 

 

 

 

 

 

 

narządów płciowych,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zaczerwienienie skóry, omdlenie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W innych badaniach oraz w doświadczeniach po wprowadzeniu leku do obrotu rzadko donoszono o przypadkach krwawień wewnątrzczaszkowych (wewnątrzmózgowych) i pozaotrzewnowych.

Profil zdarzeń niepożądanych, zgłaszanych w programie leczenia ACS był zgodny z profilem działań niepożądanych stwierdzanych podczas profilaktyki VTE.

Powikłania krwotoczne u pacjentów leczonych z powodu UA/NSTEMI oraz STEMI zgłaszano często. Częstość zweryfikowanych, tzw. dużych krwawień, które stwierdzono w czasie 9 dni leczenia w

 

do

obrotu

ramach badania III fazy u pacjentów z UA/NSTEMI wynosiła 2,1% (fondaparynuks) vs 4,1%

(enoksaparyna). Z kolei częstość zweryfikowanych, ciężkich krwotoków, spełniających

 

 

zmodyfikowane kryteria TIMI, które stwierdzono w czasie 9 dni leczenia w ramach badania III fazy u pacjentów ze STEMI wynosiła 1,1% (fondaparynuks) vs 1,4% (grupadopuszczeniekontrolna [UFH/placebo]).

W badaniu III fazy u pacjentów z UA/NSTEMI najczęściej zgłaszanymi, nie krwotocznymi zdarzeniami niepożądanymi (zgłaszanymi u co najmniej 1% pacjentów otrzymujących fondaparynuks) były: ból głowy, ból w klatce piersiowej i migotanie przedsionków.

W badaniu III fazy u pacjentów ze STEMI najczęściej zgłaszanymi, nie krwotocznymi zdarzeniami niepożądanymi (zgłaszanymi u co najmniej 1% pacjentów otrzymujących fondaparynuks) były: migotanie przedsionków, gorączka, ból w klatce piersiowej, ból głowy, częstoskurcz komorowy, wymioty i hipotensja.

4.9 Przedawkowanie

 

na

 

 

Dawki fondaparynuksu wyższe niż zalecane mogą prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawienia. Nie

jest znane antidotum dla fondaparynuksu.

pozwolenia

 

 

 

Należy przerwać leczenie w przypadku przedawkowania leku z towarzyszącymi powikłaniami krwotocznymi i poszukać pierwotnej przyczyny takiego stanu. Należy rozważyć rozpoczęcie odpowiedniej terapii takiej jak chirurgiczna hemostaza, transfuzja wymienna krwi, przetoczenie świeżej plazmy, plazmafereza.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwzakrzepowe.

kod ATC: B01AX05

 

ż

nego

Działanie farmakodynamiczne

 

 

 

Fondaparynuks jest syntetycznym i selektywnym inhibitorem aktywnego czynnika X (Xa).

 

 

wa

 

 

Aktywność przeciwzakrzepowa fondaparynuksu jest wynikiem selektywnego hamowania czynnika

 

bez

 

 

 

Xa, za pośrednictwem antytrombiny III (AT III). Poprzez selektywne wiązanie AT III fondaparynuks

czynność płytek.

W dawce 2,5 mg fondaparynuks nie wpływa na rutynowe testy krzepnięcia, takie jak czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (ang. activated partial thromboplastin time - aPTT), czas krzepnięcia po aktywacji (ang. activated clotting time - ACT) lub czas protrombinowy (ang. prothrombin time - PT)/Międzynarodowy Współczynnik Znormalizowany (ang. International Normalised Ratio - INR) w

nasila (około 300 razy) naturalną neutralizację czynnika Xa przez AT III. Neutralizacja czynnika Xa przerywa kaskadleczniczyę krzepnięcia krwi i hamuje zarówno powstawanie trombiny jak i tworzenie się zakrzepu. Fondaparynuks nie inaktywuje trombiny (aktywnego czynnika II) i nie ma wpływu na

Produktosoczu, ani na czas krwawienia lub aktywność fibrynolityczną osocza.

Fondaparynuks nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowaną przez heparynę.

Badania kliniczne

fondaparynuksu w zapobieganiu żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) tj. proksymalnejobrotu i dystalnej zakrzepicy żył głębokich (DVT) i zatorowi płucnemu (PE) u pacjentów poddanych dużym operacjom ortopedycznym kończyn dolnych, takich jak operacja z powodu złamania szyjki kości

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów poddanych

dużym operacjom ortopedycznym kończyn dolnych leczonych do 9 dni:

Celem programu badań klinicznych fondaparynuksu było zademonstrowanie skuteczności

udowej, duże zabiegi operacyjne stawu kolanowego lub operacja wymiany stawu biodrowego.do Ponad 8 000 pacjentów (złamanie szyjki kości udowej – 1 711, wymiana stawu biodrowego – 5 829, duże

zabiegu operacyjnym, był porównywany z enoksaparyną w dawce 40 mg jeden raz na dobę, podaną po raz pierwszy 12 godzin przed zabiegiem operacyjnym lub 30 mg dwa razy na dobę, podaną po raz pierwszy 12-24 godziny po zabiegu.

zabiegi operacyjne stawu kolanowego- 1 367) brało udział w kontrolowanychdopuszczeniebadaniach klinicznych II i III Fazy. Fondaparynuks w dawce 2,5 mg jeden raz na dobę, podany po raz pierwszy 6-8 godzin po

W sumującej wyniki analizie tych badań sposób dawkowania fondaparynuksu w porównaniu z enoksaparyną skojarzony był ze znaczącym zmniejszeniem (54% - 95% CI, 44%; 63%) częstotliwości występowania VTE, ocenianych do 11 dnia po zabiegu operacyjnym, niezależnie od rodzaju przeprowadzonego zabiegu operacyjnego. Większość przypadków punktu końcowego była diagnozowana za pomocą flebografii i była to głównie dystalna DVT, ale częstość występowania proksymalnej DVT była również znacząco zredukowana. Częstość występowania objawowych VTE,

w tym PE nie była znacząco różna między leczonymi grupami.

na

W badaniach klinicznych w porównaniu z enoksaparynpozwoleniaą w dawce 40 mg jeden raz na dobę, podanej

po raz pierwszy 12 godzin przed zabiegiem operacyjnym, duże krwawienie obserwowano u 2,8 % pacjentów otrzymujących fondaparynuks, w zalecanej dawce, w porównaniu do 2,6 % pacjentów otrzymujących enoksaparynę.

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów poddanych

operacji z powodu złamania szyjki kości udowej leczonych przez 24 dni po początkowym leczeniu zapobiegawczym trwającym 1 tydzień:

W randomizowanych badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą 737 pacjentów było leczonych

fondaparynuksem w dawce 2,5 mg jeden raz na dobę przez 7 +/- 1 dni po operacji z powodu złamania szyjki kości udowej. Na końcu tego okresu, 656 pacjentów dobrano losowo do grupy otrzymującej

fondaparynuks w dawce 2,5 mg jeden raz na dobę lub placebo na dodatkowe 21 +/- 2 dni.

Fondaparynuks powodował znaczącąnegoredukcję ogólnej częstotliwości występowania VTE w

 

wa

porównaniu z placebo [3 pacjentówż(1,4%) vs 77 pacjentów (35%) odpowiednio]. Większość (70/80)

odnotowanych przypadków VTE było bezobjawowymi przypadkami DVT rozpoznanymi na

podstawie flebografii. Fondaparynuks powodował również znaczącą redukcję w częstotliwości

bez

 

występowania objawowych VTE (DVT i (lub) PE) [1 (0,3%) vs 9 (2,7%) pacjentów odpowiednio], w tym dwa przypadki śmierci PE zgłoszono w grupie placebo. Duże krwawienia, wszystkie w miejscu

zabiegu operacyjnego i nie powodujące zgonu, obserwowano u 8 pacjentów (2,4%) leczonych fondaparynuksemleczniczyw dawce 2,5 mg w porównaniu do 2 pacjentów (0,6%) otrzymujących placebo.

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy brzusznej, u których istnieje duże ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, np pacjenci operowani z powodu nowotworu w jamie brzusznej:

W badaniu klinicznym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, 2927 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej fondaparynuks 2,5 mg jeden raz na dobę lub

otrzymującej dalteparynę 5000 IU jeden raz na dobę, z jednym podaniem przed zabiegiem w dawce Produkt2500 IU i pierwszym podaniem po zabiegu w dawce 2500 IU, przez 7±2 dni. Główne lokalizacje

zabiegów to: okrężnica/odbytnica, żołądek, wątroba, cholecystektomia i inne zabiegi na drogach żółciowych. Sześćdziesiąt dziewięć procent pacjentów było operowanych z przyczyn nowotworowych. Pacjenci poddani zabiegom urologicznym (innym niż operacje nerek), ginekologicznym, laparoskopowym i naczyniowym nie brali udziału w badaniu.

W tym badaniu całkowita częstość VTE wyniosła 4,6% w grupie fondaparynuksu (47/1027) w

porównaniu do 6,1% w grupie dalteparyny: różnica redukcji częstości [95%CI] = -25,8% [-49,7%,

9,5%]. Różnica całkowitej częstości VTE pomiędzy obiema grupami pacjentów nie była statystycznie

znamienna i wystąpiła głównie z powodu redukcji częstości bezobjawowej dystalnej zakrzepicy żył

głębokich (DVT). Częstość występowania objawowej DVT była podobna w obu grupach: 6 pacjentów

(0,4%) w grupie fondaparynuksu w porównaniu do 5 pacjentów (0,3%) w grupie dalteparyny. Wobrotudużej podgrupie pacjentów operowanych z przyczyn nowotworowych (69% populacji badanych pacjentów),do

częstość VTE wynosiła: 4,7% w grupie fondaparynuksu w porównaniu do 7,7% w grupie dalteparyny.

hospitalizowani z powodu zastoinowej niewydolności serca III/IV stopniadopuszczeniewedług klasy NYHA i (lub) ostrej choroby układu oddechowego i (lub) ostrego zakażenia lub choroby zapalnej. Fondaparynuks

Duże krwawienia obserwowano u 3,4% pacjentów w grupie fondaparynuksu i 2,4% w grupie dalteparyny.

Zapobieganie żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów internistycznych,

którzy są w grupie dużego ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych z powodu

ograniczonej ruchomości podczas ostrej choroby:

W randomizowanym badaniu klinicznym, z podwójnie ślepą próbą, 839 pacjentów było leczonych

fondaparynuksem w dawce 2,5 mg jeden raz na dobę lub placebo przez 6 do 14 dni. Do tego badania

włączeni byli internistyczni pacjenci w ostrej fazie choroby w wieku ≥60 lat, u których spodziewano

się, że wymagany czas unieruchomienia w łóżku będzie co najmniej wynosił cztery dni i

[odpowiednio 18 pacjentów (5,6%) w porównaniu do 34 pacjentówna (10,5%)]. Większość przypadków stanowiła bezobjawowa dystalna DVT. Fondaparynuks również znacząco zmniejszał częstotliwość występowania rozpoznanego kończącego się śmiercią PE [odpowiednio 0 pacjentów (0,0%) w

znacząco zmniejszał całkowitą częstotliwość występowania VTE w porównaniu do placebo

porównaniu do 5 pacjentów (1,2%)]. Duże krwawienia były obserwowane u 1 pacjenta (0,2%) w każdej grupie.

Leczenie niestabilnej choroby wieńcowej lub zawału mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka

ST w elektrokardiogramie (UA/NSTEMI)

OASIS 5 było randomizowanym, prowadzonym na zasadzie podwójnie ślepej próby badaniem

klinicznym równoważności (non-inferiority study) fondaparynuksu podawanego podskórnie w dawce

pozwolenia

2,5 mg raz na dobę, w porównaniu z enoksaparyną, podawaną podskórnie w dawce 1 mg/kg mc. dwa

razy na dobę u około 20 000 pacjentów z UA/NSTEMI. Wszyscy pacjenci otrzymywali rutynowe leczenie farmakologiczne UA/NSTEMI, przy czym 34% pacjentów poddano PCI, zaś 9% pacjentów

miało wykonaną operację CABG. Średni czas leczenia wynosił 5,5 dnia w grupie leczonej

fondaparynuksem i 5,2 dnia w grupienegoleczonej enoksaparyną. Jeśli wykonywano PCI, pacjenci

wa

albo fondaparynuks dożylnie (w grupie fondaparynuksu), albo

otrzymywali jako leczenie dodatkoweż

heparynę niefrakcjonowaną dożylnie, w dawce dostosowanej do masy ciała (w grupie enoksaparyny), w zależności od czasu, jaki upłynął od ostatniej dawki podanej podskórnie i planowanego stosowania inhibitora GP IIb/IIIa. Średnibez wiek pacjentów wynosił 67 lat, przy czym około 60% pacjentów było w wieku co najmniej 65 lat. Około 40% pacjentów miało łagodne zaburzenia czynności nerek (klirens

Pierwszorzędowy punkt końcowy badania podlegał weryfikacji i miał charakter złożony (zgon lub zawał mięśnia sercowego (ang. myocardial infarction, MI) albo nawracające niedokrwienie (ang. refractory ischaemia, RI) w czasie 9 dni od chwili randomizacji). Incydent taki stwierdzono do dnia 9. u 5,8% pacjentów otrzymujących fondaparynuks i u 5,7% pacjentów otrzymujących enoksaparynę (współczynniki ryzyka 1,01, 95% CI, 0,90, 1,13, wartość p dla testu równoważności p = 0,003).

kreatyniny ≥ 50 do < 80 ml/min), zaś około 17% pacjentów miało umiarkowane zaburzenia czynności nerek (klirensleczniczykreatyniny ≥ 30 do < 50 ml/min).

ProduktDo 30 dnia obserwacji, stwierdzono znamienne zmniejszenie śmiertelności ogólnej z 3,5% w grupie otrzymującej enoksaparynę do 2,9% w grupie otrzymującej fondaparynuks (współczynnik ryzyka 0,83, 95% CI, 0,71;0,97, p = 0,02). Wpływ na częstość występowania zawału mięśnia sercowego i nawracającego niedokrwienia statystycznie nie różnił się w grupach fondaparynuksu i enoksaparyny.

W dniu 9. częstość występowania dużego krwawienia w grupach fondaparynuksu i enoksaparyny wynosiła odpowiednio 2,1% i 4,1%, (współczynnik ryzyka 0,52, 95% CI, 0,44;0,61, p < 0,001).

Wyniki w zakresie skuteczności oraz występowania dużych krwawień były podobne w zdefiniowanych wcześniej podgrupach pacjentów, takich jak osoby w podeszłym wieku, pacjenci z

zaburzeniami czynności nerek, pacjenci otrzymujący jednocześnie różne leki przeciwpłytkowe

obrotu

(aspiryna, pochodne tienopirydyny, leki blokujące receptor GP IIb/IIIa).

do

 

W podgrupie pacjentów leczonych fondaparynuksem lub enoksaparyną, którzy byli poddawani PCI,

odpowiednio u 8,8% i 8,2% wystąpił zgon/zawał mięśnia sercowego/nawracające niedokrwienie w

ciągu 9 dni od randomizacji (współczynnik ryzyka 1,08, 95% CI, 0,92;1,27). W tej podgrupie pacjentów częstość występowania dużego krwawienia wynosiła w grupach fondaparynuksu i enoksaparyny odpowiednio 2,2% i 5,0% (współczynnik ryzyka 0,43, 95% CI, 0,33;0,57).

raz na dobę w porównaniu z rutynowo stosowanym postępowaniem (placebodopuszczenie(47%) lub UFH (53%)) u około 12 000 pacjentów ze STEMI. U wszystkich pacjentów zastosowano standardowe metody

Leczenie zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST w elektrokardiogramie (STEMI)

OASIS 6 było randomizowanym, prowadzonym na zasadzie podwójnie ślepej próby badaniem

klinicznym oceniającym skuteczność i bezpieczeństwo stosowania fondaparynuksu w dawce 2,5 mg

(24%). Spośród pacjentów otrzymujących leki trombolityczne una84 % pacjentów zastosowano leki nie działające wybiórczo względem fibryny (głównie streptokinazę). Średni czas trwania leczenia fondaparynuksem wynosił 6,2 dni. Średni wiek pacjentów wynosił 61 lat, a około 40% pacjentów było w wieku co najmniej 65 lat. Odpowiednio u około 40% i 14% pacjentów występowały łagodne

leczenia STEMI, obejmujące pierwotną PCI (31%), leki trombolityczne (45%) lub brak reperfuzji

(klirens kreatyniny ≥ 50 do <80 ml/min) lub umiarkowane (klirens kreatyniny ≥ 30 do <50 ml/min) zaburzenia czynności nerek.

Pierwszorzędowy punkt końcowy badania podlegał weryfikacji i miał charakter złożony (zgon lub ponowny zawał mięśnia sercowego w ciągu 30 dni od randomizacji). Częstość występowania

zgonu/ponownego zawału mięśnia sercowego do dnia 30 była istotnie zmniejszona z 11,1% w grupie kontrolnej do 9,7% w grupie fondaparynuksu (współczynnik ryzyka 0,86, 95% CI, 0,77, 0,96,

pozwolenia

p = 0,008). W zdefiniowanej wcześniej podgrupie, w której porównywano fondaparynuks i placebo (pacjenci otrzymujący leki trombolityczne nie działające wybiórczo względem fibryny (77,3%), pacjenci nie leczeni reperfuzyjnie (22%), pacjenci otrzymujący leki trombolityczne działające

wybiórczo względem fibryny (0,3%), pacjenci poddani pierwotnej PCI (0,4%)), częstość

występowania zgonu/ponownego zawanegołu mięśnia sercowego do dnia 30 była istotnie zmniejszona z

wa

łczynnik ryzyka 0,80, 95% CI, 0,69, 0,93, p = 0,003). W

14,0% w grupie placebo do 11,3% (wspóż

zdefiniowanej wcześniej podgrupie, w której porównywano fondaparynuks i UFH (pacjenci poddani pierwotnej PCI (58,5%), pacjenci otrzymujący leki trombolityczne działające wybiórczo względem

zakresie wpływu fondaparynuksubez i UFH na częstość występowania zgonu/ponownego zawału mięśnia sercowego do dnia 30, która wynosiła odpowiednio 8,3% i 8,7% (współczynnik ryzyka 0,94, 95% CI, 0,79, 1,11 p = 0,460). Jednakże w tej podgrupie, wśród populacji pacjentów otrzymujących leki

fibryny (13%), pacjenci otrzymujący leki trombolityczne nie działające wybiórczo względem fibryny

(2,6%) i pacjenci nie leczeni reperfuzyjnie (25,9%)), nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w

trombolityczne lub nie leczonych reperfuzyjnie (tj. pacjentów nie poddanych pierwotnej PCI), częstość występowania zgonu/ponownego zawału mięśnia sercowego do dnia 30 była istotnie

Do 30 dnialeczniczyobserwacji, stwierdzono znamienne zmniejszenie śmiertelności ogólnej z 8,9% w grupie kontrolnej do 7,8% w grupie fondaparynuksu (współczynnik ryzyka 0,87, 95% CI, 0,77;0,98,

zmniejszona z 14,3% w przypadku stosowania UFH do 11,5% w przypadku fondaparynuksu (współczynnik ryzyka 0,79, 95% CI, 0,64, 0,98, p = 0,03).

Produktp = 0,02). Różnica w zakresie śmiertelności była statystycznie istotna w podgrupie 1 (porównanie z placebo) ale nie w podgrupie 2 (porównanie z UFH). Korzystny wpływ w odniesieniu do śmiertelności wykazany w grupie fondaparynuksu utrzymywał się do czasu zakończenia obserwacji pacjentów trwającej do dnia 180.

U pacjentów, u których przeprowadzono rewaskularyzację za pomocą leków trombolitycznych fondaparynuks istotnie zmniejszał częstość występowania zgonu/ponownego zawału mięśnia sercowego do dnia 30, z 13,6% w grupie kontrolnej do 10,9% (współczynnik ryzyka 0,79, 95%CI, 0,68;0,93, p = 0,003). Wśród pacjentów, u których początkowo nie zastosowano leczenia reperfuzyjnego częstość występowania zgonu/ponownego zawału mięśnia sercowego do dnia 30 była istotnie zmniejszona z 15% w grupie kontrolnej do 12,1% w grupie fondaparynuksu (współczynnik

obrotu ryzyka 0,79, 95% CI, 0,65;0,97, p = 0,023). U pacjentów poddanych pierwotnej PCI nie stwierdzonodo

istotnej statystycznie różnicy w zakresie częstości występowania zgonu/ponownego zawału mięśnia

sercowego do dnia 30 pomiędzy obiema grupami [6,0% w grupie fondaparynuksu vs 4,8% w grupie kontrolnej; współczynnik ryzyka 1,26, 95% CI, 0,96, 1,66)]. dopuszczenie zdefiniowanych wcześniej podgrupach pacjentów, takich jak osoby w podeszłym wieku, pacjenci z

Do dnia 9 u 1,1% pacjentów leczonych fondaparynuksem i u 1,4% pacjentów z grupy kontrolnej

wystąpił ciężki krwotok. U pacjentów, u których zastosowano leczenie trombolityczne ciężki krwotok

wystąpił u 1,3% w grupie fondaparynuksu i u 2% w grupie kontrolnej. U pacjentów, u których

początkowo nie zastosowano leczenia reperfuzyjnego częstość występowania ciężkiego krwotoku

wynosiła 1,2% w grupie fondaparynuksu i 1,5% w grupie kontrolnej. U pacjentów poddanych

pierwotnej PCI częstość występowania ciężkiego krwotoku wynosiła 1,0% w grupie fondaparynuksu i 0,4% w grupie kontrolnej.

zaburzeniami czynności nerek, pacjenci otrzymujący jednocześnie różne leki przeciwpłytkowe (aspiryna, pochodne tienopirydyny).

Wyniki w zakresie skuteczności oraz występowania ciężkiego krwotoku były podobne w na

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

pozwolenia

 

Po podaniu podskórnym fondaparynuks jest całkowicie i szybko wchłaniany (całkowita biodostępność 100 %). Po pojedynczym podskórnym wstrzyknięciu młodym, zdrowym osobom fondaparynuksu, w dawce 2,5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (średnia wartość Cmax = 0,34 mg/l) jest osiągane 2 godziny po podaniu. Stężenia leku w osoczu, wynoszące połowę wartości średniego Cmax są osiągane 25 minut po podaniu.

U zdrowych osobników w podeszłym wieku farmakokinetyka fondaparynuksu jest liniowa dla dawek

od 2 do 8 mg podawanych drogą podskórną. Po podawaniu podskórnym jednej dawki na dobę, stan

AUC.

 

 

nego

równowagi stężeń leku w osoczu krwi, jest osiągany po 3 do 4 dni z 1,3-krotnym zwiększeniem Cmax i

 

wa

ż

 

Średnie (CV%) oszacowane parametry farmakokinetyczne w stanie równowagi dla fondaparynuks u

0,14 (56 %). U pacjentów ze złamaniem szyjki kości udowej związanym z ich podeszłym wiekiem,

pacjentów poddanych operacji wymiany stawu biodrowego, otrzymujących fondaparynuks w dawce 2,5 mg jeden raz na dobębezwynoszą: Cmax (mg/l) – 0,39 (31 %), T max (h) – 2,8 (18 %) i Cmin (mg/l) –

stężenia w osoczu dla fondaparynuksu w stanie równowagi wynoszą: Cmax (mg/l) – 0,50 (32 %), Cmin (mg/l) – 0,19leczniczy(58 %).

Dystrybucja

Objętość dystrybucji fondaparynuksu jest ograniczona (7 – 11 litrów). In vitro, fondaparynuks silnie i swoiście wiąże się z białkiem antytrombiną wiązaniem zależnym od dawki leku i stężenia w osoczu (98,6 % do 97,0 % w zakresie stężenia od 0,5 do 2 mg/l). Fondaparynuks nie wiąże się znacząco z innymi białkami osocza, w tym z czynnikiem płytkowym 4 (PF4).

ProduktPonieważ fondaparynuks nie wiąże się znacząco z białkami osocza innymi niż ATIII, nie należy się spodziewać interakcji z innymi produktami leczniczymi polegających na wypieraniu ich z połączeń z

białkami.

Metabolizm
Chociaż nie oceniono w pełni metabolizmu leku, to nie wykazano by fondaparynuks był metabolizowany, a w szczególności by powstawały aktywne metabolity.

In vitro, fondaparynuks nie hamuje CYP450s (CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4). Tak więc fondaparynuks najprawdopodobniej in vivo nie wchodzi w

 

do

interakcje z innymi produktami leczniczymi na etapie hamowania ich metabolizmu za pośrednictwemobrotu

CYP.

 

Wydalanie/Eliminacjadopuszczenie

Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 17 godzin u młodych, zdrowych osób i około 21 godzin u zdrowych osób w podeszłym wieku. Fondaparynuks jest wydalany w 64 do 77% przez nerki jako niezmieniony związek.

Szczególne populacje

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie był badany w tej populacji.

Pacjenci w podeszłym wieku - Czynność nerek może słabnąć z wiekiem i zatem zdolność eliminacji fondaparynuksu może być zmniejszona u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów >75 lat, poddawanych operacjom ortopedycznym, obliczony klirens osocza był 1,2 do 1,4 razy mniejszy niż u pacjentów <65 lat.

na Zaburzenie czynności nerek - W porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens

do 80 ml/min) klirens osocza jest 1,2 do 1,4 razy mniejszy i średnio 2 razy mniejszy u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30 do 50 ml/min). W ciężkim

zaburzeniu czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) klirens osocza jest około 5 razy niższy niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Wyznaczony na tej podstawie końcowy okres półtrwania wynosił 29 h w umiarkowanym i 72 h u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek.

kreatyniny >80 ml/min), u pacjentów z łagodnympozwoleniazaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 50

Płeć - Nie obserwowano różnic zależnych od płci po dostosowaniu dawki do masy ciała.

Rasa - Nie przeprowadzono prospektywnych badań dotyczących różnic farmakokinetycznych u

osobników różnych ras. Jakkolwiek, badania przeprowadzone u zdrowych osobników z Azji

(Japończycy) nie wykazały różnego profilunego farmakokinetycznego w porównaniu do zdrowych

 

 

 

wa

nie obserwowano różnic dotyczących klirensu osocza między

osobników rasy kaukaskiej. Podobnie,ż

pacjentami rasy czarnej i rasy kaukaskiej poddanym operacjom ortopedycznym.

 

 

bez

 

 

Masa ciała - Klirens osocza fondaparynuksu zwiększa się wraz z masą ciała (9 % zwiększenie na

10 kg).

leczniczy

 

 

 

Zaburzenie czynności wątroby - Nie oceniano farmakokinetyki fondaparynuksu u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczność nie

ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania na zwierzętach, odnośnie Produkttoksycznego wpływu na rozmnażanie są niewystarczające z powodu ograniczonej ekspozycji.

DANE FARMACEUTYCZNE

 

obrotu

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

 

Chlorek sodu

 

Woda do wstrzykiwań

do

Kwas solny

Wodorotlenek sodu

 

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

 

 

 

Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami.

6.3 Okres trwałości

2 lata.dopuszczenie

Jeśli sól sodowa fondaparynuksu przed podaniem dodawana jest do małego pojemnika z 0,9% roztworem soli fizjologicznej, infuzja powinna być dokonana niezwłocznie, jednakże przygotowany w ten sposób lek może być przechowywany w temperaturze pokojowej do 24 godzin.

6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

na

 

Nie zamrażać.

 

Cylinder strzykawki ze szkła Typu I (pojemnopozwoleniaść 1 ml), z przymocowaną igłą o wymiarach 27 x 12,7 mm, zabezpieczony nakrywką tłoka z elastomeru bromobutylu lub chlorobutylu.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Preparat Quixidar dostępny jest w opakowaniach po 2,7,10 i 20 ampułko-strzykawek z automatycznym systemem zabezpieczającym koloru niebieskiego. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania.

nego

ć w taki sam sposób jak przy użyciu zwykłej strzykawki.

Wstrzyknięcie podskórne należy wykonyważ

Podając preparat dożylnie, przezwauprzednio założoną kaniulę, można go podać bezpośrednio lub wykorzystać w tym celu mały pojemnik z 0,9% roztworem soli fizjologicznej (25 lub 50 ml).

Roztwory do podawania bezparenteralnego należy przed podaniem obejrzeć, czy nie zawierają strąceń i nie zmieniły zabarwienia.

Instrukcjaleczniczydotycząca samodzielnego podawania leku we wstrzyknięciach podskórnych jest zamieszczona w Ulotce dla Pacjenta.

System zabezpieczenia igły w ampułko-strzykawce preparatu Quixidar został zaprojektowany jako automatyczny system zabezpieczający przed zakłuciem igłą po wykonaniu wstrzyknięcia.

Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z Produktlokalnymi przepisami.

7 PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

 

obrotu

UB6 0NN

 

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

 

Glaxo Group Ltd

 

 

Greenford

 

 

Middlesex

do

 

Wielka Brytania

 

 

 

9DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIEdopuszczenieDO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIAData

 

na

10 DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

pozwolenia

 

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowa informacja o tym produkcie jest dostępna na stronie internetowej Europejskiej Agencji ds. Produktów Leczniczych (EMEA) http://www.emea.europa.eu

 

 

 

wa

ż

nego

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

leczniczy

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

 

 

obrotu

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

 

 

 

Quixidar 5 mg/0,4 ml roztwór do wstrzykiwań, ampułko-strzykawka.

 

 

 

 

 

do

 

Każda ampułko-strzykawka zawiera 5 mg soli sodowej fondaparynuksu w 0,4 ml roztworu do

 

wstrzykiwań.

dopuszczenie

 

 

 

 

 

Substancja(e) pomocnicza(e): Zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę i dlatego jest uznawany za zasadniczo niezawierający sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań. na

Roztwór jest klarownym i bezbarwnym do jasnożółtego płynem.

4 SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie ostrej zakrzepicy żył głębokich (ang.pozwoleniaDeep Vein Thrombosis - DVT) i leczenie ostrego zatoru płucnego (ang. Pulmonary Embolism - PE), z wyjątkiem pacjentów niestabilnych

hemodynamicznie i pacjentów, u których konieczna jest tromboliza lub płucna embolektomia.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

podawana we wstrzyknięciu podskórnym. U pacjentów z masą ciała <50 kg, zalecana dawka wynosi 5 mg. U pacjentów z masą ciała >100 kg, zalecana dawka wynosi 10 mg.

Zalecana dawka fondaparynuksu wynosinego7,5 mg (pacjenci z masą ciała ≥50, ≤100 kg) raz na dobę,

wa

przez 5 dni i do czasu ustalenia odpowiedniej terapii

Leczenie należy kontynuować co najmniejż

doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (międzynarodowy współczynnik znormalizowany 2 do 3).

Jednoczesne leczenie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi należy rozpocząć tak szybko, jak jest

 

bez

to możliwe i zwykle w ciągu 72 godzin. W badaniach klinicznych, średni czas podawania leku

wynosił 7 dni i doświadczenie kliniczne dotyczące leczenia powyżej 10 dni jest ograniczone.

leczniczy

 

Szczególne populacje

 

Pacjenci w podeszłym wieku - Nie ma konieczności modyfikacji dawki leku. U pacjentów ≥75 lat należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu, ponieważ czynność nerek słabnie wraz z wiekiem (patrz punkt 4.4.).

Zaburzenie czynności nerek - Należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u

pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (patrz punkt 4.4).

ProduktNie ma doświadczeń w stosowaniu leku zarówno w podgrupie pacjentów z dużą masą ciała (>100 kg), jaki i pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min). W

tej podgrupie pacjentów, po początkowej dawce dobowej 10 mg można rozważyć zmniejszenie dawki dobowej do 7,5 mg, opierając się na modelu farmakokinetycznym leku (patrz punkt 4.4).

Fondaparynuksu nie należy stosować u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens

kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkt 4.3).

 

 

obrotu

 

 

 

Zaburzenie czynności wątroby - Nie ma konieczności modyfikacji dawki leku. Należy zachować

ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności

 

wątroby (patrz punkt 4.4).

 

do

 

 

 

 

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 17 lat ze względu

na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

 

 

punkt 6.6.

dopuszczenie

 

 

Sposób podawania

 

 

 

Fondaparynuks jest podawany w głębokim podskórnym wstrzyknięciu pacjentowi leżącemu. Miejsca podawania należy zmieniać na przemian między lewą i prawą przednio-boczną ścianą brzucha, a lewą i prawą tylno-boczną ścianą brzucha. W celu uniknięcia utraty leku podczas stosowania ampułko- strzykawki, nie należy opróżniać strzykawki z pęcherzyków powietrza przed wstrzyknięciem preparatu. Igłę należy wprowadzić na całą jej długość, prostopadle w fałd skórny, trzymany między kciukiem a palcem wskazującym; fałd skórny należy trzymać przez cały czas trwania wstrzykiwania leku.

Dodatkowa instrukcja dotycząca przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości patrz na

4.3Przeciwwskazania

-

 

pozwolenia

nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą

-

czynne, klinicznie znaczące krwawienie

-

ostre bakteryjne zapalenie wsierdzia

 

-

ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Fondaparynuks jest przeznaczony tylko do stosowania podskórnego. Nie należy podawać leku domięśniowo.

Doświadczenia w stosowaniu fondaparynuksu u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie są

ograniczone; nie ma doświadczeń w stosowaniu leku u pacjentów, u których konieczna jest

 

 

ż

tromboliza, embolektomia lub założenienegofiltru żyły głównej.

Krwotok

wa

 

 

 

Fondaparynuks należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia krwotoku, takich jak pacjencibez z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami krwawienia (np. liczba płytek

krwi <50 000/mm3), z czynną żołądkowo-jelitową chorobą wrzodową i przebytym ostatnio

krwotokiem wewnątrzczaszkowym lub w krótkim czasie po zabiegu chirurgicznym mózgu, rdzenia kręgowegoleczniczylub okulistycznym zabiegu chirurgicznym i w specjalnych grupach pacjentów przedstawionych poniżej.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwzakrzepowych, należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów, którzy ostatnio przebyli zabieg chirurgiczny (<3 dni) i u których choć raz zastosowano chirurgiczną hemostazę.

Środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku, nie należy podawać jednocześnie z Produktfondaparynuksem. Do tych środków zalicza się takie jak: dezyrudin, środki fibrynolityczne,

antagoniści receptora GP IIb/IIIa, heparyna, heparynoidy oraz heparyna drobnocząsteczkowa (ang. Low Molecular Weight Heparin - LMWH). Podczas leczenia żylnych incydentów zakrzepowo- zatorowych (ang. Venous Thromboembolic Events - VTE) jednoczesne leczenie antagonistą witaminy K należy prowadzić zgodnie z informacją zawartą w punkcie 4.5. Inne przeciwpłytkowe produkty lecznicze (kwas acetylosalicylowy, dipirydamol, sulfinpirazon, tiklopidyna lub klopidogrel) i

niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) należy stosować z ostrożnością. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest niezbędne, to konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta.

Znieczulenie rdzeniowe / zewnątrzoponowe

Pacjenci w podeszłym wieku

do

obrotu

 

Populacja pacjentów w podeszłym wieku ma zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień. Ponieważ

U pacjentów otrzymujących fondaparynuks w leczeniu, a nie w profilaktyce VTE, w przypadku zabiegu operacyjnego nie należy stosować znieczulenia rdzeniowego / zewnątrzoponowego.

czynność nerek zazwyczaj słabnie wraz z wiekiem, dlatego u pacjentówdopuszczeniew podeszłym wieku może wystąpić zmniejszona eliminacja leku i zwiększona ekspozycja na fondaparynuks (patrz punkt 5.2).

Częstości występowania przypadków krwawienia u pacjentów otrzymujących zalecane dawki w leczeniu DVT lub PE w wieku <65 lat, 65-70 lat i >75 lat wynosiły odpowiednio 3,0%, 4,5% i 6,5%. Odpowiednie częstości u pacjentów otrzymujących zalecane dawki enoksaparyny w leczeniu DVT wynosiły odpowiednio 2,5%, 3,6% i 8,3%, podczas gdy częstości u pacjentów otrzymujących zalecane dawki niefrakcjonowanej heparyny (UFH) w leczeniu PE wynosiły 5,5%, 6,6% i 7,4%. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu (patrz punkt 4.2).

Mała masa ciała

Doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku u pacjentów z masą ciała <50 kg jest ograniczone. Należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu w dawce dobowej wynoszącej 5 mg w tej

populacji (patrz punkt 4.2 i 5.2).

pozwolenia

na

 

Zaburzenie czynności nerek

 

Ryzyko wystąpienia krwawienia zwiększa się wraz ze zwiększeniem zaburzenia czynności nerek.

Wiadomo, że fondaparynuks jest wydalany głównie przez nerki. Częstości występowania przypadków

krwawień u pacjentów otrzymujących zalecane dawki w leczeniu DVT lub PE z prawidłową

czynnością nerek, lekkim zaburzeniem czynności nerek, umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek

i ciężkim zaburzeniem czynności nerek wynosiły odpowiednio 3,0% (34/1132), 4,4% (32/733), 6,6%

(21/318) i 14,5% (8/55). Odpowiednie częstości u pacjentów otrzymujących zalecane dawki

enoksaparyny w leczeniu DVT wynosiły odpowiednio 2,3% (13/559), 4,6% (17/368), 9,7% (14/145) i

11,1% (2/18), a u pacjentów otrzymujących zalecane dawki niefrakcjonowanej heparyny w leczeniu PE wynosiły odpowiednio 6,9% (36/523), 3,1% (11/352), 11,1% (18/162) i 10,7% (3/28).

Fondaparynuks jest przeciwwskazany w ciężkim zaburzeniu czynności nerek (klirens kreatyniny

<30 ml/min) i należy zachować ostrożnegoność podczas stosowania leku u pacjentów z umiarkowanym

wa

kreatyniny 30-50 ml/min). Czas trwania leczenia nie powinien

zaburzeniem czynności nerek (klirensż

przekraczać czasu oszacowanego podczas badania klinicznego (średnio 7 dni) (patrz punkt 4.2, 4.3 i 5.2).

Nie ma doświadczeń w podgrupie pacjentów zarówno z dużą masą ciała (>100 kg), jak i

Ciężkie zaburzenie czynności wątroby

Stosowanie fondaparynuksu należy wnikliwie rozważyć z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia krwawienia spowodowanego niedoborem czynników krzepnięcia u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 4.2).

umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min). Należy zachować

 

 

bez

ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u tych pacjentów. Po początkowej dawce dobowej

10 mg, można rozważyć zmniejszenie dawki dobowej do 7,5 mg, opierając się na modelu

farmakokinetycznym leku (patrz punkt 4.2).

.

leczniczy

 

 

 

ProduktPacjenci z trombocytopenią indukowaną przez heparynę

Fondaparynuks nie wiąże się z czynnikiem płytkowym 4. i nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowaną przez heparynę (ang. Heparin Induced Thrombocytopenia - HIT) typu II. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania fondaparynuksu u pacjentów z HIT typu II nie zostało zbadane.

4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyko wystąpienia krwawienia jest większe podczas jednoczesnego podawania fondaparynuksu i środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku (patrz punkt 4.4).

 

do

W badaniach klinicznych fondaparynuksu doustne leki przeciwzakrzepowe (warfaryna) nie wpłobrotuywały

na farmakokinetykę fondaparynuksu; fondaparynuks w dawce 10 mg, stosowanej w badaniach nad

interakcjami, nie wpływał na monitorowanie (INR) przeciwzakrzepowej aktywności warfaryny.

dopuszczenie

 

Inhibitory płytek (kwas acetylosalicylowy), NLPZ (piroksykam) i digoksyna nie wpływały na farmakokinetykę fondaparynuksu. Fondaparynuks w dawce 10 mg, stosowanej w badaniach nad interakcjami, nie wpływał ani na czas krwawienia podczas leczenia kwasem acetylosalicylowym lub piroksykamem, ani na farmakokinetykę digoksyny w stanie równowagi.

4.6 Ciąża i laktacja

Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania fondaparynuksu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka (płodu), przebieg porodu i

rozwój pourodzeniowy są niewystarczające. Fondaparynuksu nie wolno stosować w okresie ciąży,

jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.

 

na

 

 

Fondaparynuks jest wydzielany do mleka szczurów, ale nie wiadomo, czy fondaparynuks jest

 

pozwolenia

 

wydzielany do mleka ludzkiego. Nie zaleca się karmić piersią podczas leczenia fondaparynuksem. Jest mało prawdopodobne wchłanianie leku z przewodu pokarmowego u dziecka.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

4.8 Działania niepożądane

Bezpieczeństwo stosowania fondaparynuksu zostało ocenione u 2 517 pacjentów leczonych z powodu

żylnych incydentów zakrzepowo-zatorowych i leczonych fondaparynuksem średnio przez 7 dni.

 

 

 

 

ż

Najczęstszym objawem niepożądanymnegobyły powikłania krwotoczne (patrz punkt 4.4).

 

 

 

wa

 

Reakcje niepożądane zgłaszane przez badaczy, jako co najmniej możliwie związane z

fondaparynuksem są przedstawione w obrębie każdej grupy częstości (bardzo często ≥ 1/10; często

 

 

bez

 

≥ 1/1 000 do < 1/100; rzadko ≥ 1/10 000 do ≤ 1/1 000; bardzo

≥ 1/100 do < 1/10; niezbyt często

rzadko ≤1/10 000) i kategorii układów i narządów w kolejności od najcięższych.

Produkt

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Klasyfikacja układów i

Działania niepożądane u pacjentów leczonych z

 

 

obrotu

 

narządów MedDRA

 

powodu żylnych incydentów zakrzepowo-

 

 

 

 

 

 

 

zatorowych 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia krwi i

 

 

Często: krwawienie (żołądkowo-jelitowe,

 

do

 

układu chłonnego

 

 

krwiomocz, krwiak, krwawienie z nosa,

 

 

 

 

 

 

krwioplucie, krwotok maciczno-pochwowy, wylew

 

 

 

 

 

 

 

 

krwi do stawu, do gałki ocznej, plamica, siniak)

 

 

 

 

 

 

 

 

(2)

 

 

dopuszczenie

 

 

 

 

 

 

 

 

Niezbyt często: niedokrwistość, małopłytkowość

 

 

 

 

 

 

 

 

Rzadko: inne krwawienia (wątrobowe,

 

 

 

 

 

 

 

 

pozaotrzewnowe, wewnątrzczaszkowe lub

 

 

 

 

 

 

 

 

wewnątrzmózgowe), trombocytoza

 

 

 

 

Zaburzenia

 

układu

Rzadko: reakcje alergiczne

 

 

 

 

 

 

immunologicznego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia metabolizmu

Rzadko: zwiększenie stężenia azotu

 

 

 

 

i odżywiania

 

 

 

pozabiałkowego (ang. non-protein-nitrogen – Npn)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia układu

 

Niezbyt często: ból głowy

na

 

 

 

 

 

tkanki podskórnej

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

nerwowego

 

 

 

Rzadko: zawroty głowy

 

 

 

 

 

Zaburzenia żołądka i

 

Niezbyt często: nudności, wymioty

 

 

 

 

jelit

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia wątroby i

 

Niezbyt często: zaburzenie czynności wątroby

 

 

 

 

dróg żółciowych

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia skóry i

 

Rzadko: wysypka rumieniowata

 

 

 

 

 

Zaburzenia ogólne i

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

Niezbyt często: ból, obrzęk

 

 

 

 

 

 

stany w miejscu podania

Rzadko: reakcja w miejscu wstrzyknięcia

 

 

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

 

 

(1) pojedyncze zdarzenia niepożądane nie zostały wzięte pod uwagę, oprócz tych, które były istotne

medycznie.

bez

wa

 

 

 

 

 

 

 

 

(2) Npn oznacza azot pozabiałkowy, występujący w moczniku, kwasie moczowym, aminokwasach

itp.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

odpowiedniejleczniczyterapii, takiej jak chirurgiczna hemostaza, transfuzja wymienna krwi, przetoczenie

4.9 Przedawkowanie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dawki fondaparynuksu wyższe niż zalecane mogą prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawienia.

Nie jest znane antidotum dla fondaparynuksu.

 

 

 

 

 

 

Należy przerwać leczenie w przypadku przedawkowania leku z towarzyszącymi powikłaniami

 

krwotocznymi i poszukać pierwotnej przyczyny takiego stanu. Należy rozważyć rozpoczęcie

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

świeżej plazmy, plazmafereza.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Badania kliniczne

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

 

obrotu

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

 

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwzakrzepowe.

 

kod ATC: B01AX05

do

Działanie farmakodynamiczne

 

 

 

 

Fondaparynuks jest syntetycznym i selektywnym inhibitorem aktywnego czynnika X (Xa).

 

ACT) lub czas protrombinowy (ang. prothrombin time - PT)/międzynarodowydopuszczeniewspółczynnik

 

Aktywność przeciwzakrzepowa fondaparynuksu jest wynikiem selektywnego hamowania czynnika Xa, za pośrednictwem antytrombiny III (antytrombiny). Poprzez selektywne wiązanie antytrombiny fondaparynuks nasila (około 300 razy) naturalną neutralizację czynnika Xa przez antytrombinę.

Neutralizacja czynnika Xa przerywa kaskadę krzepnięcia krwi i hamuje zarówno powstawanie

trombiny, jak i tworzenie się zakrzepu. Fondaparynuks nie inaktywuje trombiny (aktywnego czynnika II) i nie ma wpływu na czynność płytek.

W dawkach stosowanych w leczeniu, fondaparynuks nie wpływa, w klinicznie znaczącym stopniu, na

rutynowe testy krzepnięcia, takie jak czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (ang. activated

Partial Thromboplastin Time - aPTT), czas krzepnięcia po aktywacji (ang. Activated Clotting Time - znormalizowany (ang. International Normalised Ratio - INR) w naosoczu, ani na czas krwawienia lub

Fondaparynuks nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowaną przez heparynę.

aktywność fibrynolityczną osocza. W wyższych dawkach mogą wystąpić umiarkowane zmiany aPTT. Fondaparynuks w dawce 10 mg, stosowanej wpozwoleniabadaniach nad interakcjami, nie wpływał znacząco na aktywność przeciwzakrzepową (INR) warfaryny.

Celem programu badań klinicznych fondaparynuksu w leczeniu żylnych incydentów zakrzepowo- zatorowych było zademonstrowanie skuteczności fondaparynuksu w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (DVT) i zatoru płucnego (PE). Ponad 4 874 pacjentów brało udział w kontrolowanych badaniach klinicznych II i III Fazy.

Leczenie zakrzepicy żył głębokich

nego

wa

 

z podwójnie ślepą próbą u pacjentów z potwierdzonym

W randomizowanym badaniu klinicznymż

rozpoznaniem ostrej objawowej DVT, fondaparynuks w dawce 5 mg (masa ciała < 50 kg), 7,5 mg (masa ciała 50 mg 100 kg) lub 10 mg (masa ciała > 100 kg) podawany we wstrzyknięciu podskórnym jeden raz nabezdobę był porównywany z solą sodową enoksaparyny w dawce 1 mg/kg mc.

podawaną we wstrzyknięciu podskórnym dwa razy na dobę. W sumie leczono 2 192 pacjentów; w

w ciągu 72 godzin po pierwszym podaniu leku podczas badania i było kontynuowane przez 90 ±7 dni, z regularnym dostosowywaniem dawki leku w celu osiągnięcia wartości INR 2 do 3. Na pierwotny punkt końcowy skuteczności leku składały się potwierdzone objawowe nawracające VTE nie powodujące zgonu i VTE kończące się zgonem, zgłaszane do 97. dnia. Leczenie fondaparynuksem wykazało, że nie jest gorsze od leczenia enoksaparyną (częstotliwość występowania VTE wynosiła odpowiednio 3,9% i 4,1%).

obydwu grupach pacjenci byli leczeni co najmniej przez 5 dni i nie dłużej niż 26 dni (średnio 7 dni). Pacjenci zleczniczyobydwu badanych grup byli leczeni antagonistą witaminy K, które zwykle rozpoczynało się

ProduktDuże krwawienia podczas początkowego okresu leczenia obserwowano u 1,1% pacjentów otrzymujących fondaparynuks, w porównaniu do 1,2% pacjentów otrzymujących enoksaparynę.

Leczenie zatoru płucnego

Randomizowane otwarte badanie kliniczne zostało przeprowadzone u pacjentów z ostrym objawowym PE. Rozpoznanie było potwierdzone za pomocą obiektywnych testów (scyntygram płuc, angiografia

tętnicy płucnej lub tomografia komputerowa). Pacjenci, u których konieczna była tromboliza lub

100 kg) podawany we wstrzyknięciu podskórnym jeden raz na dobę był porównywany z

obrotu

embolektomia lub założenie filtru żyły głównej zostali wykluczeni z badania. Randomizowani

 

pacjenci mogli być wstępnie leczeni niefrakcjonowaną heparyną (UFH) podczas skriningowej fazy, ale pacjenci leczeni dłużej niż 24 godziny lekami przeciwzakrzepowymi w dawce terapeutycznej lub z nadciśnieniem tętniczym nie poddającym się leczeniu byli wykluczeni z badania. Fondaparynuks w dawce 5 mg (masa ciała < 50 kg), 7,5 mg (masa ciała ≥ 50 mg ≤ 100 kg) lub 10 mg (masa ciała >

 

do

niefrakcjonowaną heparyną podawaną w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (5 000 j.m.), a następnie w

ciągłej infuzji dożylnej dostosowanej tak, aby utrzymać wartość aPTT 1,5-2,5 razy większą od

dopuszczenie

 

wartości kontrolnej. W sumie leczono 2 184 pacjentów ; w obydwu grupach pacjenci byli leczeni co najmniej przez 5 dni i nie dłużej niż 22 dni (średnio 7 dni). Pacjenci z obydwu badanych grup byli leczeni antagonistą witaminy K, które zwykle rozpoczynało się w ciągu 72 godzin po pierwszym podaniu leku podczas badania i było kontynuowane przez 90 ±7 dni, z regularnym dostosowywaniem dawki leku w celu osiągnięcia wartości INR 2 do 3. Na pierwotny punkt końcowy skuteczności leku składały się potwierdzone objawowe nawracające VTE nie powodujące zgonu i VTE kończące się zgonem, zgłaszane do 97. dnia. Leczenie fondaparynuksem wykazało, że nie jest gorsze od leczenia niefrakcjonowaną heparyną (częstotliwość występowania VTE wynosiła odpowiednio 3,8% i 5,0%).

Duże krwawienia podczas początkowego okresu leczenia obserwowano u 1,3% pacjentów

otrzymujących fondaparynuks, w porównaniu do 1,1% pacjentów otrzymujących niefrakcjonowaną

heparynę.

na

 

5.2Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu podskórnym fondaparynuks jest capozwoleniałkowicie i szybko wchłaniany (całkowita biodostępność 100 %). Po pojedynczym podskórnym wstrzyknięciu młodym, zdrowym osobom fondaparynuksu, w

Farmakokinetyka soli sodowej fondaparynuksu jest wyprowadzona ze stężenia fondaparynuksu w

osoczu określonego ilościowo przez aktywność przeciw czynnikowi Xa. Tylko fondaparynuks może

być stosowany do kalibrowania testu anty-Xa (międzynarodowe standardy heparyny lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH) nie są odpowiednie do tego zastosowania). Wskutek tego, stężenie fondaparynuksu jest wyrażone w miligramach (mg).

Wchłanianie

dawce 2,5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (średnia wartość Cmax = 0,34 mg/l) jest osiągane 2 godziny po podaniu. Stężenia leku w osoczu, wynoszące połowę wartości średniego Cmax są osiągane 25 minut po podaniu.

nego

U zdrowych osób w podeszłym wiekuż

farmakokinetyka fondaparynuksu jest liniowa dla dawek od 2

do 8 mg podawanych drogą podskórnwa ą. Po podawaniu jednej dawki na dobę, stan równowagi stężeń leku w osoczu krwi jest osiągany po 3 do 4 dni z 1,3-krotnym zwiększeniem Cmax i AUC.

pacjentów poddanych operacjibez wymiany stawu biodrowego, otrzymujących fondaparynuks w dawce

Średnie (CV%) oszacowane parametry farmakokinetyczne w stanie równowagi dla fondaparynuksu u

W leczeniuleczniczyDVT i PE u pacjentów otrzymujących fondaparynuks w dawce 5 mg (masa ciała < 50 kg), 7,5 mg (masa ciała 50-100 kg włącznie) i 10 mg (masa ciała > 100 kg) jeden raz na dobę, dawki

2,5 mg jeden raz na dobę wynoszą: Cmax (mg/l) – 0,39 (31 %), T max (h) – 2,8 (18 %) i Cmin (mg/l) – 0,14 (56 %). U pacjentów ze złamaniem szyjki kości udowej związanym z ich podeszłym wiekiem,

stężenia w osoczu dla fondaparynuksu w stanie równowagi wynoszą: Cmax (mg/l) – 0,50 (32 %), Cmin (mg/l) – 0,19 (58 %).

Produktpacjentów z VTE otrzymujących fondaparynuks w proponowanym schemacie dawkowania jeden raz

dostosowane do masy ciała zapewniały podobną ekspozycję we wszystkich kategoriach wagowych. Średnie (CV%) oszacowane parametry farmakokinetyczne w stanie równowagi dla fondaparynuksu u

na dobę wynoszą: Cmax (mg/l) – 1,41 (23 %), Tmax (h) – 2,4 (8%) i Cmin (mg/l) – 0,52 (45 %). Skojarzone 5. i 95. percentyle wynoszą odpowiednio 0,97 i 1,92 dla Cmax (mg/l) i 0,24 oraz 0,95 dla

Cmin (mg/l).

Dystrybucja

Objętość dystrybucji fondaparynuksu jest ograniczona (7-11 litrów). In vitro, fondaparynuks silnieobrotui swoiście wiąże się z białkiem antytrombiną wiązaniem zależnym od dawki leku i stężenia w osoczu (98,6 % do 97,0 % w zakresie stężenia od 0,5 do 2 mg/l). Fondaparynuks nie wiąże się znacząco z innymi białkami osocza, w tym z czynnikiem płytkowym 4. (PF4).

Ponieważ fondaparynuks nie wiąże się znacząco z białkami osocza innymi niż antytrombina, nie oczekuje się interakcji z innymi produktami leczniczymi, polegających na wypieraniu ich z połączeń z

białkami.

do

Metabolizmdopuszczenie

Chociaż nie oceniono w pełni metabolizmu leku, to nie wykazano, by fondaparynuks był metabolizowany, a w szczególności by powstawały aktywne metabolity.

In vitro fondaparynuks nie hamuje CYP450s (CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4). Tak więc fondaparynuks najprawdopodobniej in vivo nie wchodzi w interakcje z innymi produktami leczniczymi na etapie hamowania ich metabolizmu za pośrednictwem CYP.

Wydalanie (eliminacja)

Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 17 godzin u młodych, zdrowych osób i około

21 godzin u zdrowych osób w podeszłym wieku. Fondaparynuks jest wydalany w 64 do 77% przez

nerki jako niezmieniony związek.

na

 

Szczególne populacje

 

Pacjenci w podeszłym wieku - Czynność nerek może słabnąć z wiekiem i zatem zdolność eliminacji fondaparynuksu może być zmniejszona u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów >75 lat,

poddanych operacjom ortopedycznym i otrzymujących fondaparynuks w dawce 2,5 mg jeden raz na

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie był badanypozwoleniaw tej populacji.

dobę, obliczony klirens osocza był 1,2 do 1,4 razy mniejszy niż u pacjentów <65 lat. Podobny model obserwuje się u pacjentów leczonych z powodu DVT i PE.

Zaburzenie czynności nerek - W porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens

kreatyniny >80 ml/min), poddanych operacjom ortopedycznym i otrzymujących fondaparynuks w

dawce 2,5 mg jeden raz na dobę, u pacjentównego

z lekkim zaburzeniem czynności nerek (klirens

wa

 

kreatyniny 50 do 80 ml/min) klirensż

osocza jest 1,2 do 1,4 razy mniejszy i średnio 2 razy mniejszy u

pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30 do 50 ml/min). W

półtrwania wynosił 29 h u pacjentów z umiarkowanym i 72 h u pacjentów z ciężkim zaburzeniem

ciężkim zaburzeniu czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) klirens osocza jest około 5 razy niższy niż u pacjentów z bezprawidłową czynnością nerek. Wyznaczony na tej podstawie końcowy okres

czynności nerek. Podobny model obserwuje się u pacjentów leczonych z powodu DVT i PE. leczniczy

Masa ciała - Klirens osocza fondaparynuksu zwiększa się wraz z masą ciała (9 % zwiększenie na 10 kg).

Płeć - Nie obserwowano różnic zależnych od płci po dostosowaniu dawki do masy ciała.

Rasa - Nie przeprowadzono prospektywnych badań dotyczących różnic farmakokinetycznych u

osobników różnych ras. Jakkolwiek, badania przeprowadzone u zdrowych osobników z Azji Produkt(Japończycy) nie wykazały różnego profilu farmakokinetycznego w porównaniu do zdrowych

osobników rasy kaukaskiej. Podobnie, nie obserwowano różnic dotyczących klirensu osocza między pacjentami rasy czarnej i rasy kaukaskiej, poddanymi operacjom ortopedycznym.

Zaburzenie czynności wątroby - Nie oceniano farmakokinetyki fondaparynuksu u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

wpływu na rozmnażanie nie ujawniły szczególnego ryzyka, ale nie dostarczyły odpowiedniej

obrotu

dokumentacji odnośnie marginesów bezpieczeństwa z powodu ograniczonej ekspozycji u gatunków

zwierząt.

dopuszczenie

do

 

 

 

 

DANE FARMACEUTYCZNE

 

 

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

 

 

Chlorek sodu

 

 

Woda do wstrzykiwań

 

 

Kwas solny

 

 

Wodorotlenek sodu

 

 

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

 

 

Dane niekliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i genotoksyczności nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym i badania odnośnie toksycznego

Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, produktu leczniczego nie wolno mieszać z

innymi lekami.

 

na

 

 

6.3

Okres trwałości

 

 

3 lata.

 

 

 

6.4

Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

 

Nie zamrażać.

pozwolenia

 

 

 

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Cylinder strzykawki ze szkła Typu I (pojemność 1 ml), z przymocowaną igłą o wymiarach 27 x 12,7

 

 

ż

mm, zabezpieczony nakrywką tłoka znegoelastomeru chlorobutylu.

 

wa

 

Preparat Quixidar 5 mg/0,4 dostępny jest w opakowaniach po 2, 7, 10 i 20 ampułko-strzykawek z

automatycznym systemem zabezpieczającym koloru pomarańczowego. Nie wszystkie rodzaje

bez

 

 

opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania.

Wstrzyknileczniczyęcie podskórne należy wykonywać w taki sam sposób jak przy użyciu zwykłej strzykawki.

Roztwory do podawania parenteralnego należy przed podaniem obejrzeć, czy nie zawierają strąceń i nie zmieniły zabarwienia.

Instrukcja dotycząca samodzielnego podawania leku jest zamieszczona w Ulotce Dla Pacjenta.

ProduktAmpułko-strzykawka preparatu Quixidar została zaprojektowana z automatycznym systemem zabezpieczenia igły w celu zapobiegania zakłucia igłą po wykonaniu wstrzyknięcia.

Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.

Ten produkt leczniczy jest przeznaczony tylko do jednorazowego użytku.

Greenford

 

obrotu

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

 

 

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

 

Glaxo Group Ltd

do

 

Middlesex

 

UB6 0NN

 

9DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIEdopuszczenieDO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIAData

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia:

pozwolenia

na

 

 

 

10 DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowa informacja o tym produkcie jest dostępna na stronie internetowej Europejskiej Agencji ds. Produktów Leczniczych (EMEA) http://www.emea.europa.eu

 

 

 

wa

ż

nego

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

leczniczy

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

 

 

 

obrotu

Quixidar 7,5 mg/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań, ampułko-strzykawka.

 

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

 

 

 

 

 

 

 

 

Każda ampułko-strzykawka zawiera 7,5 mg soli sodowej fondaparynuksu w 0,6 ml roztworu do

wstrzykiwań.

 

 

do

 

 

 

 

 

 

Substancja(e) pomocnicza(e): Zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę i dlatego jest

 

uznawany za zasadniczo niezawierający sodu.

 

dopuszczenie

 

 

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

 

 

 

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

 

 

 

Roztwór do wstrzykiwań.

 

 

 

Roztwór jest klarownym i bezbarwnym do jasnożółtego płynem.

 

 

 

 

na

 

 

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

 

 

 

 

 

 

 

 

4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie ostrej zakrzepicy żył głębokich (ang.pozwoleniaDeep Vein Thrombosis - DVT) i leczenie ostrego zatoru płucnego (ang. Pulmonary Embolism - PE), z wyjątkiem pacjentów niestabilnych

hemodynamicznie i pacjentów, u których konieczna jest tromboliza lub płucna embolektomia.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Zalecana dawka fondaparynuksu wynosi 7,5 mg (pacjenci z masą ciała 50, 100 kg) raz na dobę,

podawana we wstrzyknięciu podskórnym. U pacjentów z masą ciała <50 kg, zalecana dawka wynosi

5 mg. U pacjentów z masą ciała >100 kg, zalecana dawka wynosi 10 mg.

Leczenie należy kontynuować co najmniejnegoprzez 5 dni i do czasu ustalenia odpowiedniej terapii

wa

(międzynarodowy współczynnik znormalizowany 2 do 3).

doustnymi lekami przeciwzakrzepowymiż

Jednoczesne leczenie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi należy rozpocząć tak szybko, jak jest

to możliwe i zwykle w ciągu 72 godzin. W badaniach klinicznych, średni czas podawania leku

 

bez

wynosił 7 dni i doświadczenie kliniczne dotyczące leczenia powyżej 10 dni jest ograniczone.

Szczególne populacje

 

leczniczy

 

Pacjenci w podeszłym wieku - Nie ma konieczności modyfikacji dawki leku. U pacjentów 75 lat

należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu, ponieważ czynność nerek słabnie wraz z wiekiem (patrz punkt 4.4.).

Zaburzenie czynności nerek - Należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (patrz punkt 4.4).

ProduktNie ma doświadczeń w stosowaniu leku zarówno w podgrupie pacjentów z dużą masą ciała (>100 kg), jaki i pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min). W

tej podgrupie pacjentów, po początkowej dawce dobowej 10 mg można rozważyć zmniejszenie dawki dobowej do 7,5 mg, opierając się na modelu farmakokinetycznym leku (patrz punkt 4.4).

Fondaparynuksu nie należy stosować u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens

kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkt 4.3).

 

 

obrotu

 

 

 

Zaburzenie czynności wątroby - Nie ma konieczności modyfikacji dawki leku. Należy zachować

ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności

 

wątroby (patrz punkt 4.4).

 

do

 

 

 

 

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 17 lat ze względu

na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

 

 

punkt 6.6.

dopuszczenie

 

 

Sposób podawania

 

 

 

Fondaparynuks jest podawany w głębokim podskórnym wstrzyknięciu pacjentowi leżącemu. Miejsca podawania należy zmieniać na przemian między lewą i prawą przednio-boczną ścianą brzucha, a lewą i prawą tylno-boczną ścianą brzucha. W celu uniknięcia utraty leku podczas stosowania ampułko- strzykawki, nie należy opróżniać strzykawki z pęcherzyków powietrza przed wstrzyknięciem preparatu. Igłę należy wprowadzić na całą jej długość, prostopadle w fałd skórny, trzymany między kciukiem a palcem wskazującym; fałd skórny należy trzymać przez cały czas trwania wstrzykiwania leku.

Dodatkowa instrukcja dotycząca przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości patrz na

4.3Przeciwwskazania

-

 

pozwolenia

nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą

-

czynne, klinicznie znaczące krwawienie

-

ostre bakteryjne zapalenie wsierdzia

 

-

ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

4.4Specjalnestosowaniaostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące

Fondaparynuks jest przeznaczony tylko do stosowania podskórnego. Nie należy podawać leku domięśniowo.

Doświadczenia w stosowaniu fondaparynuksu u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie są

ograniczone; nie ma doświadczeń w stosowaniu leku u pacjentów, u których konieczna jest

 

 

ż

tromboliza, embolektomia lub założenienegofiltru żyły głównej.

Krwotok

wa

 

 

 

Fondaparynuks należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia krwotoku, takich jak pacjencibez z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami krwawienia (np. liczba płytek

krwi <50 000/mm3), z czynną żołądkowo-jelitową chorobą wrzodową i przebytym ostatnio

krwotokiem wewnątrzczaszkowym lub w krótkim czasie po zabiegu chirurgicznym mózgu, rdzenia kręgowegoleczniczylub okulistycznym zabiegu chirurgicznym i w specjalnych grupach pacjentów przedstawionych poniżej.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwzakrzepowych, należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów, którzy ostatnio przebyli zabieg chirurgiczny (<3 dni) i u których choć raz zastosowano chirurgiczną hemostazę.

Środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku, nie należy podawać jednocześnie z Produktfondaparynuksem. Do tych środków zalicza się takie jak: dezyrudin, środki fibrynolityczne,

antagoniści receptora GP IIb/IIIa, heparyna, heparynoidy oraz heparyna drobnocząsteczkowa (ang. Low Molecular Weight Heparin-LMWH). Podczas leczenia żylnych incydentów zakrzepowo- zatorowych (ang. Venous Thromboembolic Events - VTE) jednoczesne leczenie antagonistą witaminy K należy prowadzić zgodnie z informacją zawartą w punkcie 4.5. Inne przeciwpłytkowe produkty lecznicze (kwas acetylosalicylowy, dipirydamol, sulfinpirazon, tiklopidyna lub klopidogrel) i

niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) należy stosować z ostrożnością. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest niezbędne, to konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta.

Znieczulenie rdzeniowe / zewnątrzoponowe

Pacjenci w podeszłym wieku

do

obrotu

 

Populacja pacjentów w podeszłym wieku ma zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień. Ponieważ

U pacjentów otrzymujących fondaparynuks w leczeniu, a nie w profilaktyce VTE, w przypadku zabiegu operacyjnego nie należy stosować znieczulenia rdzeniowego / zewnątrzoponowego.

czynność nerek zazwyczaj słabnie wraz z wiekiem, dlatego u pacjentówdopuszczeniew podeszłym wieku może wystąpić zmniejszona eliminacja leku i zwiększona ekspozycja na fondaparynuks (patrz punkt 5.2).

Częstości występowania przypadków krwawienia u pacjentów otrzymujących zalecane dawki w leczeniu DVT lub PE w wieku <65 lat, 65-70 lat i >75 lat wynosiły odpowiednio 3,0%, 4,5% i 6,5%. Odpowiednie częstości u pacjentów otrzymujących zalecane dawki enoksaparyny w leczeniu DVT wynosiły odpowiednio 2,5%, 3,6% i 8,3%, podczas gdy częstości u pacjentów otrzymujących zalecane dawki niefrakcjonowanej heparyny (UFH) w leczeniu PE wynosiły odpowiednio - 5,5%, 6,6% i 7,4%. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu (patrz punkt 4.2).

Mała masa ciała

Doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku u pacjentów z masą ciała <50 kg jest ograniczone. Należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu w dawce dobowej wynoszącej 5 mg w tej

populacji (patrz punkt 4.2 i 5.2).

pozwolenia

na

 

Zaburzenie czynności nerek

 

Ryzyko wystąpienia krwawienia zwiększa się wraz ze zwiększeniem zaburzenia czynności nerek.

Wiadomo, że fondaparynuks jest wydalany głównie przez nerki. Częstości występowania przypadków

krwawień u pacjentów otrzymujących zalecane dawki w leczeniu DVT lub PE z prawidłową

czynnością nerek, lekkim zaburzeniem czynności nerek, umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek

i ciężkim zaburzeniem czynności nerek wynosiły odpowiednio 3,0% (34/1132), 4,4% (32/733), 6,6%

(21/318) i 14,5% (8/55). Odpowiednie częstości u pacjentów otrzymujących zalecane dawki

enoksaparyny w leczeniu DVT wynosiły odpowiednio 2,3% (13/559), 4,6% (17/368), 9,7% (14/145) i

11,1% (2/18), a u pacjentów otrzymujących zalecane dawki niefrakcjonowanej heparyny w leczeniu PE wynosiły odpowiednio 6,9% (36/523), 3,1% (11/352), 11,1% (18/162) i 10,7% (3/28).

Fondaparynuks jest przeciwwskazany w ciężkim zaburzeniu czynności nerek (klirens kreatyniny

<30 ml/min) i należy zachować ostrożnegoność podczas stosowania leku u pacjentów z umiarkowanym

wa

kreatyniny 30-50 ml/min). Czas trwania leczenia nie powinien

zaburzeniem czynności nerek (klirensż

przekraczać czasu oszacowanego podczas badania klinicznego (średnio 7 dni) (patrz punkt 4.2, 4.3 i 5.2).

Nie ma doświadczeń w podgrupie pacjentów zarówno z dużą masą ciała (>100 kg), jak i

Ciężkie zaburzenie czynności wątroby

Stosowanie fondaparynuksu należy wnikliwie rozważyć z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia krwawienia spowodowanego niedoborem czynników krzepnięcia u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 4.2).

umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min). Należy zachować

 

bez

ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u tych pacjentów. Po początkowej dawce dobowej

10 mg, można rozważyć zmniejszenie dawki dobowej do 7,5 mg, opierając się na modelu

farmakokinetycvznym leku (patrz punkt 4.2).

leczniczy

 

ProduktPacjenci z trombocytopenią indukowaną przez heparynę

Fondaparynuks nie wiąże się z czynnikiem płytkowym 4. i nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowaną przez heparynę (ang. Heparin Induced Thrombocytopenia - HIT) typu II. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania fondaparynuksu u pacjentów z HIT typu II nie zostało zbadane.

4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

obrotu W badaniach klinicznych fondaparynuksu doustne leki przeciwzakrzepowe (warfaryna) niedowpływały

Ryzyko wystąpienia krwawienia jest większe podczas jednoczesnego podawania fondaparynuksu i środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku (patrz punkt 4.4).

na farmakokinetykę fondaparynuksu; fondaparynuks w dawce 10 mg, stosowanej w badaniach nad

interakcjami, nie wpływał na monitorowanie (INR) przeciwzakrzepowej aktywności warfaryny. Inhibitory płytek (kwas acetylosalicylowy), NLPZ (piroksykam) i digoksynadopuszczenienie wpływały na farmakokinetykę fondaparynuksu. Fondaparynuks w dawce 10 mg, stosowanej w badaniach nad

interakcjami, nie wpływał ani na czas krwawienia podczas leczenia kwasem acetylosalicylowym lub piroksykamem, ani na farmakokinetykę digoksyny w stanie równowagi.

4.6 Ciąża i laktacja

Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania fondaparynuksu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka (płodu), przebieg porodu i

rozwój pourodzeniowy są niewystarczające. Fondaparynuksu nie wolno stosować w okresie ciąży,

jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.

 

na

 

 

Fondaparynuks jest wydzielany do mleka szczurów, ale nie wiadomo, czy fondaparynuks jest

 

pozwolenia

 

wydzielany do mleka ludzkiego. Nie zaleca się karmić piersią podczas leczenia fondaparynuksem. Jest mało prawdopodobne wchłanianie leku z przewodu pokarmowego u dziecka.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

4.8 Działania niepożądane

Bezpieczeństwo stosowania fondaparynuksu zostało ocenione u 2 517 pacjentów leczonych z powodu

żylnych incydentów zakrzepowo-zatorowych i.leczonych fondaparynuksem średnio przez 7 dni.

 

 

ż

 

Najczęstszym objawem niepożądanymnegobyły powikłania krwotoczne (patrz punkt 4.4).

Reakcje niepożądane zgłaszane przez badaczy, jako co najmniej możliwie związane z

 

 

bez

w obrębie każdej grupy częstości (bardzo często 1/10; często

fondaparynuksem są przedstawionewa

1/100 do < 1/10; niezbyt często 1/1 000 do < 1/100; rzadko 1/10 000 do ≤1/1 000; bardzo rzadko

≤1/10 000) i kategorii układów i narządów w kolejności od najcięższych.

Produkt

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Klasyfikacja układów i

Działania niepożądane u pacjentów leczonych z

 

 

obrotu

 

narządów MedDRA

 

powodu żylnych incydentów zakrzepowo-

 

 

 

 

 

 

zatorowych 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia krwi i

 

Często: krwawienie (żołądkowo-jelitowe,

 

do

 

układu chłonnego

 

krwiomocz, krwiak, krwawienie z nosa,

 

 

 

 

 

krwioplucie, krwotok maciczno-pochwowy, wylew

 

 

 

 

 

 

krwi do stawu, do gałki ocznej, plamica, siniak)

 

 

 

 

 

 

Niezbyt często: niedokrwistość, małopłytkowość

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rzadko: inne krwawienia (wątrobowe,

 

 

 

 

 

 

 

pozaotrzewnowe, wewnątrzczaszkowe lub

 

 

 

 

 

 

 

wewnątrzmózgowe), trombocytoza

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia układu

 

Rzadko: reakcje alergiczne

 

 

 

 

 

 

immunologicznego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia metabolizmu

Rzadko: zwiększenie stężenia azotu

 

 

 

 

i odżywiania

 

 

pozabiałkowego (ang. non-protein-nitrogen – Npn)

 

 

 

 

 

 

 

(2)

 

 

dopuszczenie

 

 

 

 

Zaburzenia układu

 

Niezbyt często: ból głowy

na

 

 

 

 

 

nerwowego

 

 

Rzadko: zawroty głowy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia żołądka i

 

Niezbyt często: nudności, wymioty

 

 

 

 

jelit

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia wątroby i

 

Niezbyt często: zaburzenie czynności wątroby

 

 

 

 

dróg żółciowych

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia skóry i

 

Rzadko: wysypka rumieniowata

 

 

 

 

 

tkanki podskórnej

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia ogólne i

 

Niezbyt często: ból, obrzęk

 

 

 

 

 

 

stany w miejscu podania

Rzadko: reakcja w miejscu wstrzyknięcia

 

 

 

 

 

 

 

ż

nego

 

 

 

 

 

 

(1) pojedyncze zdarzenia niepożądane nie zostały wzięte pod uwagę, oprócz tych, które były istotne

medycznie.

 

wa

 

 

 

 

 

 

 

 

(2) Npn oznacza azot pozabiałkowy, występujący w moczniku, kwasie moczowym, aminokwasach

itp.

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4.9 Przedawkowanie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dawki fondaparynuksu wyższe niż zalecane mogą prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawienia.

Nie jest znane antidotum dla fondaparynuksu.

 

 

 

 

 

 

Należy przerwaleczniczyć leczenie w przypadku przedawkowania leku z towarzyszącymi powikłaniami krwotocznymi i poszukać pierwotnej przyczyny takiego stanu. Należy rozważyć rozpoczęcie

Produktodpowiedniej terapii, takiej jak chirurgiczna hemostaza, transfuzja wymienna krwi, przetoczenie świeżej plazmy, plazmafereza.

Badania kliniczne

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

 

obrotu

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

 

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwzakrzepowe.

 

kod ATC: B01AX05

do

Działanie farmakodynamiczne

 

 

 

 

Fondaparynuks jest syntetycznym i selektywnym inhibitorem aktywnego czynnika X (Xa).

 

ACT) lub czas protrombinowy (ang. prothrombin time - PT)/międzynarodowydopuszczeniewspółczynnik

 

Aktywność przeciwzakrzepowa fondaparynuksu jest wynikiem selektywnego hamowania czynnika Xa, za pośrednictwem antytrombiny III (antytrombiny). Poprzez selektywne wiązanie antytrombiny fondaparynuks nasila (około 300 razy) naturalną neutralizację czynnika Xa przez antytrombinę.

Neutralizacja czynnika Xa przerywa kaskadę krzepnięcia krwi i hamuje zarówno powstawanie

trombiny, jak i tworzenie się zakrzepu. Fondaparynuks nie inaktywuje trombiny (aktywnego czynnika II) i nie ma wpływu na czynność płytek.

W dawkach stosowanych w leczeniu, fondaparynuks nie wpływa , w klinicznie znaczącym stopniu, na

rutynowe testy krzepnięcia, takie jak czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (ang. activated

Partial Thromboplastin Time - aPTT), czas krzepnięcia po aktywacji (ang. Activated Clotting Time - znormalizowany (ang. International Normalised Ratio - INR) w naosoczu, ani na czas krwawienia lub

Fondaparynuks nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowaną przez heparynę.

aktywność fibrynolityczną osocza. W wyższych dawkach mogą wystąpić umiarkowane zmiany aPTT. Fondaparynuks w dawce 10 mg, stosowanej wpozwoleniabadaniach nad interakcjami, nie wpływał znacząco na aktywność przeciwzakrzepową (INR) warfaryny.

Celem programu badań klinicznych fondaparynuksu w leczeniu żylnych incydentów zakrzepowo- zatorowych było zademonstrowanie skuteczności fondaparynuksu w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (DVT) i zatoru płucnego (PE). Ponad 4 874 pacjentów brało udział w kontrolowanych badaniach klinicznych II i III Fazy.

Leczenie zakrzepicy żył głębokich

nego

wa

 

z podwójnie ślepą próbą u pacjentów z potwierdzonym

W randomizowanym badaniu klinicznymż

rozpoznaniem ostrej objawowej DVT, fondaparynuks w dawce 5 mg (masa ciała < 50 kg), 7,5 mg (masa ciała 50 mg 100 kg) lub 10 mg (masa ciała > 100 kg) podawany we wstrzyknięciu podskórnym jeden raz nabezdobę był porównywany z solą sodową enoksaparyny w dawce 1 mg/kg mc.

podawaną we wstrzyknięciu podskórnym dwa razy na dobę. W sumie leczono 2 192 pacjentów; w

w ciągu 72 godzin po pierwszym podaniu leku podczas badania i było kontynuowane przez 90 ±7 dni, z regularnym dostosowywaniem dawki leku w celu osiągnięcia wartości INR 2 do 3. Na pierwotny punkt końcowy skuteczności leku składały się potwierdzone objawowe nawracające VTE nie powodujące zgonu i VTE kończące się zgonem, zgłaszane do 97 dnia. Leczenie fondaparynuksem wykazało, że nie jest gorsze od leczenia enoksaparyną (częstotliwość występowania VTE wynosiła odpowiednio 3,9% i 4,1%).

obydwu grupach pacjenci byli leczeni co najmniej przez 5 dni i nie dłużej niż 26 dni (średnio 7 dni). Pacjenci zleczniczyobydwu badanych grup byli leczeni antagonistą witaminy K, które zwykle rozpoczynało się

ProduktDuże krwawienia podczas początkowego okresu leczenia obserwowano u 1,1% pacjentów otrzymujących fondaparynuks, w porównaniu do 1,2% pacjentów otrzymujących enoksaparynę.

Leczenie zatoru płucnego

Randomizowane otwarte badanie kliniczne zostało przeprowadzone u pacjentów z ostrym objawowym PE. Rozpoznanie było potwierdzone za pomocą obiektywnych testów (scyntygram płuc, angiografia

tętnicy płucnej lub tomografia komputerowa). Pacjenci, u których konieczna była tromboliza lub

100 kg) podawany we wstrzyknięciu podskórnym jeden raz na dobę był porównywany z

obrotu

embolektomia lub założenie filtru żyły głównej zostali wykluczeni z badania. Randomizowani

 

pacjenci mogli być wstępnie leczeni niefrakcjonowaną heparyną (UFH) podczas skriningowej fazy, ale pacjenci leczeni dłużej niż 24 godziny lekami przeciwzakrzepowymi w dawce terapeutycznej lub z nadciśnieniem tętniczym nie poddającym się leczeniu byli wykluczeni z badania. Fondaparynuks w dawce 5 mg (masa ciała < 50 kg), 7,5 mg (masa ciała ≥ 50 mg ≤ 100 kg) lub 10 mg (masa ciała >

 

do

niefrakcjonowaną heparyną podawaną w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (5 000 j.m.), a następnie w

ciągłej infuzji dożylnej dostosowanej tak, aby utrzymać wartość aPTT 1,5-2,5 razy większą od

dopuszczenie

 

wartości kontrolnej. W sumie leczono 2 184 pacjentów; w obydwu grupach pacjenci byli leczeni co najmniej przez 5 dni i nie dłużej niż 22 dni (średnio 7 dni). Pacjenci z obydwu badanych grup byli leczeni antagonistą witaminy K, które zwykle rozpoczynało się w ciągu 72 godzin po pierwszym podaniu leku podczas badania i było kontynuowane przez 90 ±7 dni, z regularnym dostosowywaniem dawki leku w celu osiągnięcia wartości INR 2 do 3. Na pierwotny punkt końcowy skuteczności leku składały się potwierdzone objawowe nawracające VTE nie powodujące zgonu i VTE kończące się zgonem, zgłaszane do 97 dnia. Leczenie fondaparynuksem wykazało, że nie jest gorsze od leczenia niefrakcjonowaną heparyną (częstotliwość występowania VTE wynosiła odpowiednio 3,8% i 5,0%).

Duże krwawienia podczas początkowego okresu leczenia obserwowano u 1,3% pacjentów

otrzymujących fondaparynuks, w porównaniu do 1,1% pacjentów otrzymujących niefrakcjonowaną

heparynę.

na

 

5.2Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu podskórnym fondaparynuks jest capozwoleniałkowicie i szybko wchłaniany (całkowita biodostępność 100 %). Po pojedynczym podskórnym wstrzyknięciu młodym, zdrowym osobom fondaparynuksu, w

Farmakokinetyka soli sodowej fondaparynuksu jest wyprowadzona ze stężenia fondaparynuksu w

osoczu określonego ilościowo przez aktywność przeciw czynnikowi Xa. Tylko fondaparynuks może

być stosowany do kalibrowania testu anty-Xa (międzynarodowe standardy heparyny lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH) nie są odpowiednie do tego zastosowania). Wskutek tego, stężenie fondaparynuksu jest wyrażone w miligramach (mg).

Wchłanianie

dawce 2,5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (średnia wartość Cmax = 0,34 mg/l) jest osiągane 2 godziny po podaniu. Stężenia leku w osoczu, wynoszące połowę wartości średniego Cmax są osiągane 25 minut po podaniu.

nego

U zdrowych osób w podeszłym wiekuż

farmakokinetyka fondaparynuksu jest liniowa dla dawek od 2

do 8 mg podawanych drogą podskórnwa ą. Po podawaniu jednej dawki na dobę, stan równowagi stężeń leku w osoczu krwi jest osiągany po 3 do 4 dni z 1,3-krotnym zwiększeniem Cmax i AUC.

pacjentów poddanych operacjibez wymiany stawu biodrowego, otrzymujących fondaparynuks w dawce

Średnie (CV%) oszacowane parametry farmakokinetyczne w stanie równowagi dla fondaparynuksu u

W leczeniuleczniczyDVT i PE u pacjentów otrzymujących fondaparynuks w dawce 5 mg (masa ciała < 50 kg), 7,5 mg (masa ciała 50-100 kg włącznie) i 10 mg (masa ciała > 100 kg) jeden raz na dobę, dawki

2,5 mg jeden raz na dobę wynoszą: Cmax (mg/l) – 0,39 (31 %), T max (h) – 2,8 (18 %) i Cmin (mg/l) – 0,14 (56 %). U pacjentów ze złamaniem szyjki kości udowej związanym z ich podeszłym wiekiem,

stężenia w osoczu dla fondaparynuksu w stanie równowagi wynoszą: Cmax (mg/l) – 0,50 (32 %), Cmin (mg/l) – 0,19 (58 %).

Produktpacjentów z VTE otrzymujących fondaparynuks w proponowanym schemacie dawkowania jeden raz

dostosowane do masy ciała zapewniały podobną ekspozycję we wszystkich kategoriach wagowych. Średnie (CV%) oszacowane parametry farmakokinetyczne w stanie równowagi dla fondaparynuksu u

na dobę wynoszą: Cmax (mg/l) – 1,41 (23 %), Tmax (h) − 2,4 (8%) i Cmin (mg/l) – 0,52 (45 %). Skojarzone 5. i 95. percentyle wynoszą odpowiednio 0,97 i 1,92 dla Cmax (mg/l) i 0,24 oraz 0,95 dla

Cmin (mg/l).

Dystrybucja

Objętość dystrybucji fondaparynuksu jest ograniczona (7-11 litrów). In vitro, fondaparynuks silnieobrotui swoiście wiąże się z białkiem antytrombiną wiązaniem zależnym od dawki leku i stężenia w osoczu (98,6 % do 97,0 % w zakresie stężenia od 0,5 do 2 mg/l). Fondaparynuks nie wiąże się znacząco z innymi białkami osocza, w tym z czynnikiem płytkowym 4. (PF4).

Ponieważ fondaparynuks nie wiąże się znacząco z białkami osocza innymi niż antytrombina, nie oczekuje się interakcji z innymi produktami leczniczymi, polegających na wypieraniu ich z połączeń z

białkami.

do

Metabolizmdopuszczenie

Chociaż nie oceniono w pełni metabolizmu leku, to nie wykazano, by fondaparynuks był metabolizowany, a w szczególności by powstawały aktywne metabolity.

In vitro fondaparynuks nie hamuje CYP450s (CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4). Tak więc fondaparynuks najprawdopodobniej in vivo nie wchodzi w interakcje z innymi produktami leczniczymi na etapie hamowania ich metabolizmu za pośrednictwem CYP.

Wydalanie (eliminacja)

Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 17 godzin u młodych, zdrowych osób i około

21 godzin u zdrowych osób w podeszłym wieku. Fondaparynuks jest wydalany w 64 do 77% przez

nerki jako niezmieniony związek.

na

 

Szczególne populacje

 

Pacjenci w podeszłym wieku - Czynność nerek może słabnąć z wiekiem i zatem zdolność eliminacji fondaparynuksu może być zmniejszona u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów >75 lat,

poddanych operacjom ortopedycznym i otrzymujących fondaparynuks w dawce 2,5 mg jeden raz na

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie był badanypozwoleniaw tej populacji.

dobę, obliczony klirens osocza był 1,2 do 1,4 razy mniejszy niż u pacjentów <65 lat. Podobny model obserwuje się u pacjentów leczonych z powodu DVT i PE.

Zaburzenie czynności nerek - W porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens

kreatyniny >80 ml/min), poddanych operacjom ortopedycznym i otrzymujących fondaparynuks w

dawce 2,5 mg jeden raz na dobę, u pacjentównego

z lekkim zaburzeniem czynności nerek (klirens

wa

 

kreatyniny 50 do 80 ml/min) klirensż

osocza jest 1,2 do 1,4 razy mniejszy i średnio 2 razy mniejszy u

pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30 do 50 ml/min). W

półtrwania wynosił 29 h u pacjentów z umiarkowanym i 72 h u pacjentów z ciężkim zaburzeniem

ciężkim zaburzeniu czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) klirens osocza jest około 5 razy niższy niż u pacjentów z bezprawidłową czynnością nerek. Wyznaczony na tej podstawie końcowy okres

czynności nerek. Podobny model obserwuje się u pacjentów leczonych z powodu DVT i PE. leczniczy

Masa ciała - Klirens osocza fondaparynuksu zwiększa się wraz z masą ciała (9 % zwiększenie na 10 kg).

Płeć - Nie obserwowano różnic zależnych od płci po dostosowaniu dawki do masy ciała.

Rasa - Nie przeprowadzono prospektywnych badań dotyczących różnic farmakokinetycznych u

osobników różnych ras. Jakkolwiek, badania przeprowadzone u zdrowych osobników z Azji Produkt(Japończycy) nie wykazały różnego profilu farmakokinetycznego w porównaniu do zdrowych

osobników rasy kaukaskiej. Podobnie, nie obserwowano różnic dotyczących klirensu osocza między pacjentami rasy czarnej i rasy kaukaskiej, poddanymi operacjom ortopedycznym.

Zaburzenie czynności wątroby - Nie oceniano farmakokinetyki fondaparynuksu u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

wpływu na rozmnażanie nie ujawniły szczególnego ryzyka, ale nie dostarczyły odpowiedniej

obrotu

dokumentacji odnośnie marginesów bezpieczeństwa z powodu ograniczonej ekspozycji u gatunków

zwierząt.

dopuszczenie

do

 

 

 

 

DANE FARMACEUTYCZNE

 

 

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

 

 

Chlorek sodu

 

 

Woda do wstrzykiwań

 

 

Kwas solny

 

 

Wodorotlenek sodu

 

 

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

 

 

Dane niekliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i genotoksyczności nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym i badania odnośnie toksycznego

Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, produktu leczniczego nie wolno mieszać z

innymi lekami.

 

na

 

 

6.3

Okres trwałości

 

 

3 lata.

 

 

 

6.4

Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

 

Nie zamrażać.

pozwolenia

 

 

 

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Cylinder strzykawki ze szkła Typu I (pojemność 1 ml), z przymocowaną igłą o wymiarach 27 x 12,7

 

 

ż

mm, zabezpieczony nakrywką tłoka znegoelastomeru chlorobutylu.

 

wa

 

Preparat Quixidar 7,5 mg/0,6 dostępny jest w opakowaniach po 2, 7, 10 i 20 ampułko-strzykawek z

automatycznym systemem zabezpieczającym koloru karmazynowego. Nie wszystkie rodzaje

bez

 

 

opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania.

Wstrzyknileczniczyęcie podskórne należy wykonywać w taki sam sposób jak przy użyciu zwykłej strzykawki.

Roztwory do podawania parenteralnego należy przed podaniem obejrzeć, czy nie zawierają strąceń i nie zmieniły zabarwienia.

Instrukcja dotycząca samodzielnego podawania leku jest zamieszczona w Ulotce Dla Pacjenta.

ProduktAmpułko-strzykawka preparatu Quixidar została zaprojektowana z automatycznym systemem zabezpieczenia igły w celu zapobiegania zakłucia igłą po wykonaniu wstrzyknięcia.

Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.

Ten produkt leczniczy jest przeznaczony tylko do jednorazowego użytku.

Greenford

 

obrotu

7 PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

 

 

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

 

Glaxo Group Ltd

do

 

Middlesex

 

UB6 0NN

 

9DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIEdopuszczenieDO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIAData

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 21 marca 2007

na

 

pozwolenia

 

10 DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowa informacja o tym produkcie jest dostępna na stronie internetowej Europejskiej Agencji ds. Produktów Leczniczych (EMEA) http://www.emea.europa.eu

 

 

 

wa

ż

nego

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

leczniczy

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

 

 

 

obrotu

Quixidar 10 mg/0,8 ml roztwór do wstrzykiwań, ampułko-strzykawka.

 

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

 

 

 

Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mg soli sodowej fondaparynuksu w 0,8 ml roztworu do

 

wstrzykiwań.

 

 

do

 

 

 

 

 

 

Substancja(e) pomocnicza(e): Zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę i dlatego jest

 

uznawany za zasadniczo niezawierający sodu.

 

dopuszczenie

 

 

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

 

 

 

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

 

 

 

Roztwór do wstrzykiwań.

 

 

 

Roztwór jest klarownym i bezbarwnym do jasnożółtego płynem.

 

 

 

 

na

 

 

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

 

 

 

 

 

 

 

 

4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie ostrej zakrzepicy żył głębokich (ang.pozwoleniaDeep Vein Thrombosis - DVT) i leczenie ostrego zatoru płucnego (ang. Pulmonary Embolism - PE), z wyjątkiem pacjentów niestabilnych

hemodynamicznie i pacjentów, u których konieczna jest tromboliza lub płucna embolektomia.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Zalecana dawka fondaparynuksu wynosi 7,5 mg (pacjenci z masą ciała 50, 100 kg) raz na dobę,

podawana we wstrzyknięciu podskórnym. U pacjentów z masą ciała <50 kg, zalecana dawka wynosi

5 mg. U pacjentów z masą ciała >100 kg, zalecana dawka wynosi 10 mg.

Leczenie należy kontynuować co najmniejnegoprzez 5 dni i do czasu ustalenia odpowiedniej terapii

wa

(międzynarodowy współczynnik znormalizowany 2 do 3).

doustnymi lekami przeciwzakrzepowymiż

Jednoczesne leczenie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi należy rozpocząć tak szybko, jak jest

to możliwe i zwykle w ciągu 72 godzin. W badaniach klinicznych, średni czas podawania leku

 

bez

wynosił 7 dni i doświadczenie kliniczne dotyczące leczenia powyżej 10 dni jest ograniczone.

Szczególne populacje

 

leczniczy

 

Pacjenci w podeszłym wieku - Nie ma konieczności modyfikacji dawki leku. U pacjentów 75 lat

należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu ponieważ czynność nerek słabnie wraz z wiekiem (patrz punkt 4.4.).

Zaburzenie czynności nerek - Należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (patrz punkt 4.4).

Nie ma doświadczeń w stosowaniu leku zarówno w podgrupie pacjentów z dużą masą ciała (>100 kg), Produktjaki i pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min). W tej podgrupie pacjentów, po początkowej dawce dobowej 10 mg można rozważyć zmniejszenie dawki

dobowej do 7,5 mg, opierając się na modelu farmakokinetycznym leku (patrz punkt 4.4).

Fondaparynuksu nie należy stosować u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkt 4.3).

na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

obrotu

Zaburzenie czynności wątroby - Nie ma konieczności modyfikacji dawki leku. Należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 17 lat ze względu

Sposób podawania

dopuszczenie

do

 

Fondaparynuks jest podawany w głębokim podskórnym wstrzyknięciu pacjentowi leżącemu. Miejsca podawania należy zmieniać na przemian między lewą i prawą przednio-boczną ścianą brzucha, a lewą i prawą tylno-boczną ścianą brzucha. W celu uniknięcia utraty leku podczas stosowania ampułko- strzykawki, nie należy opróżniać strzykawki z pęcherzyków powietrza przed wstrzyknięciem preparatu. Igłę należy wprowadzić na całą jej długość, prostopadle w fałd skórny, trzymany między kciukiem a palcem wskazującym; fałd skórny należy trzymać przez cały czas trwania wstrzykiwania leku.

Dodatkowa instrukcja dotycząca przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości patrz punkt 6.6.

4.3

Przeciwwskazania

 

na

 

 

-

nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą

-

 

pozwolenia

 

czynne, klinicznie znaczące krwawienie

 

-

ostre bakteryjne zapalenie wsierdzia

 

 

-

ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min.

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Fondaparynuks jest przeznaczony tylko do stosowania podskórnego. Nie należy podawać leku domięśniowo.

Krwotok

 

nego

Doświadczenia w stosowaniu fondaparynuksu u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie są

ograniczone; nie ma doświadczeń w stosowaniu leku u pacjentów, u których konieczna jest

tromboliza, embolektomia lub założenie filtru żyły głównej.

 

wa

 

żnością u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia

Fondaparynuks należy stosować z ostroż

kręgowego lub okulistycznym zabiegu chirurgicznym i w specjalnych grupach pacjentów

krwotoku, takich jak pacjenci z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami krwawienia (np. liczba płytek krwi <50 000/mm3), z czynną żołądkowo-jelitową chorobą wrzodową i przebytym ostatnio krwotokiem wewnątrzczaszkowymbez lub w krótkim czasie po zabiegu chirurgicznym mózgu, rdzenia

przedstawionych poniżej.

Podobnie leczniczyjak w przypadku innych leków przeciwzakrzepowych, należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u pacjentów, którzy ostatnio przebyli zabieg chirurgiczny (<3 dni) i u

których choć raz zastosowano chirurgiczną hemostazę.

Środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku, nie należy podawać jednocześnie z fondaparynuksem. Do tych środków zalicza się takie jak: dezyrudin, środki fibrynolityczne,

antagoniści receptora GP IIb/IIIa, heparyna, heparynoidy oraz heparyna drobnocząsteczkowa (ang. ProduktLow Molecular Weight Heparin - LMWH). Podczas leczenia żylnych incydentów zakrzepowo-

zatorowych (ang. Venous Thromboembolic Events - VTE) jednoczesne leczenie antagonistą witaminy K należy prowadzić zgodnie z informacją zawartą w punkcie 4.5. Inne przeciwpłytkowe produkty lecznicze (kwas acetylosalicylowy, dipirydamol, sulfinpirazon, tiklopidyna lub klopidogrel) i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) należy stosować z ostrożnością. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest niezbędne, to konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta.

Pacjenci w podeszłym wiekuobrotu

Znieczulenie rdzeniowe / zewnątrzoponowe

U pacjentów otrzymujących fondaparynuks w leczeniu, a nie w profilaktyce VTE, w przypadku zabiegu operacyjnego nie należy stosować znieczulenia rdzeniowego / zewnątrzoponowego.

Populacja pacjentów w podeszłym wieku ma zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień. Poniewado ż czynność nerek zazwyczaj słabnie wraz z wiekiem, dlatego u pacjentów w podeszłym wieku może

wystąpić zmniejszona eliminacja leku i zwiększona ekspozycja na fondaparynuks (patrz punkt 5.2 ).

populacji (patrz punkt 4.2 i5.2).

dopuszczenie

Częstości występowania przypadków krwawienia u pacjentów otrzymujących zalecane dawki w leczeniu DVT lub PE w wieku <65 lat, 65-70 lat i >75 lat wynosiły odpowiednio 3,0%, 4,5% i 6,5%. Odpowiednie częstości u pacjentów otrzymujących zalecane dawki enoksaparyny w leczeniu DVT wynosiły odpowiednio 2,5%, 3,6% i 8,3%, podczas gdy częstości u pacjentów otrzymujących zalecane dawki niefrakcjonowanej heparyny (UFH) w leczeniu PE wynosiły odpowiednio - 5,5%, 6,6% i 7,4%. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu (patrz punkt 4.2).

Mała masa ciała

Doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku u pacjentów z masą ciała <50 kg jest ograniczone. Należy

zachować ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu w dawce dobowej wynoszącej 5 mg w tej

Zaburzenie czynności nerek

pozwolenia

na

 

Ryzyko wystąpienia krwawienia zwiększa się wraz ze zwiększeniem zaburzenia czynności nerek. Wiadomo, że fondaparynuks jest wydalany głównie przez nerki. Częstości występowania przypadków krwawień u pacjentów otrzymujących zalecane dawki w leczeniu DVT lub PE z prawidłową czynnością nerek, lekkim zaburzeniem czynności nerek, umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek i ciężkim zaburzeniem czynności nerek wynosiły odpowiednio 3,0% (34/1132), 4,4% (32/733), 6,6% (21/318) i 14,5% (8/55). Odpowiednie częstości u pacjentów otrzymujących zalecane dawki enoksaparyny w leczeniu DVT wynosiły odpowiednio 2,3% (13/559), 4,6% (17/368), 9,7% (14/145) i 11,1% (2/18), a u pacjentów otrzymujących zalecane dawki niefrakcjonowanej heparyny w leczeniu PE wynosiły odpowiednio 6,9% (36/523), 3,1% (11/352), 11,1% (18/162) i 10,7% (3/28).

Fondaparynuks jest przeciwwskazany w ciężkim zaburzeniu czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów z umiarkowanym

zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min). Czas trwania leczenia nie powinien

przekraczać czasu oszacowanego podczasnegobadania klinicznego (średnio 7 dni) (patrz punkt 4.2, 4.3 i

5.2).

 

wa

ż

 

 

Nie ma doświadczeń w podgrupie pacjentów zarówno z dużą masą ciała (>100 kg), jak i

 

bez

 

 

umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min). Należy zachować

ostrożność podczas stosowania fondaparynuksu u tych pacjentów. Po początkowej dawce dobowej

10 mg, można rozważyć zmniejszenie dawki dobowej do 7,5 mg, opierając się na modelu farmakokinetycznymleczniczyleku (patrz punkt 4.2 ).

Ciężkie zaburzenie czynności wątroby

Stosowanie fondaparynuksu należy wnikliwie rozważyć z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia krwawienia spowodowanego niedoborem czynników krzepnięcia u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 4.2).

Pacjenci z trombocytopenią indukowaną przez heparynę

ProduktFondaparynuks nie wiąże się z czynnikiem płytkowym 4. i nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowaną przez heparynę (ang. Heparin Induced Thrombocytopenia -

HIT) typu II. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania fondaparynuksu u pacjentów z HIT typu II nie zostało zbadane.

4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyko wystąpienia krwawienia jest większe podczas jednoczesnego podawania fondaparynuksuobrotui środków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku (patrz punkt 4.4).

W badaniach klinicznych fondaparynuksu doustne leki przeciwzakrzepowe (warfaryna) nie wpływały na farmakokinetykę fondaparynuksu; fondaparynuks w dawce 10 mg, stosowanej w badaniachdo nad interakcjami, nie wpływał na monitorowanie (INR) przeciwzakrzepowej aktywności warfaryny.

Inhibitory płytek (kwas acetylosalicylowy), NLPZ (piroksykam) i digoksyna nie wpływały na farmakokinetykę fondaparynuksu. Fondaparynuks w dawce 10 mg, stosowanej w badaniach nad interakcjami, nie wpływał ani na czas krwawienia podczas leczenia kwasem acetylosalicylowym lub piroksykamem, ani na farmakokinetykę digoksyny w stanie równowagi.

4.6 Ciąża i laktacja

rozwój pourodzeniowy są niewystarczające. Fondaparynuksu nie wolno stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.

Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania fondaparynuksudopuszczenieu kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka (płodu), przebieg porodu i

Fondaparynuks jest wydzielany do mleka szczurów, ale nie wiadomo,na czy fondaparynuks jest

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

wydzielany do mleka ludzkiego. Nie zaleca się karmić piersią podczas leczenia fondaparynuksem. Jest mało prawdopodobne wchłanianie leku z przewodupozwoleniapokarmowego u dziecka.

4.8Działania niepożądane

 

 

 

 

nego

Bezpieczeństwo stosowania fondaparynuksu zostało ocenione u 2 517 pacjentów leczonych z powodu

żylnych incydentów zakrzepowo-zatorowych i leczonych fondaparynuksem średnio przez 7 dni.

Najczęstszym objawem niepożądanym były powikłania krwotoczne (patrz punkt 4.4).

 

 

 

wa

 

badaczy, jako co najmniej możliwie związane z

Reakcje niepożądane zgłaszane przezż

fondaparynuksem są przedstawione w obrębie każdej grupy częstości (bardzo często 1/10; często

 

 

bez

 

1/1 000 do < 1/100; rzadko 1/10 000 do ≤1/1 000; bardzo

1/100 do < 1/10; niezbyt często

rzadko ≤ 1/10 000) i kategorii układów i narządów w kolejności od najcięższych.

Produkt

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Klasyfikacja układów i

Działania niepożądane u pacjentów leczonych z

 

 

obrotu

 

narządów MedDRA

 

powodu żylnych incydentów zakrzepowo-

 

 

 

 

 

 

zatorowych 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia krwi i

 

Często: krwawienie (żołądkowo-jelitowe,

 

do

 

układu chłonnego

 

krwiomocz, krwiak, krwawienie z nosa,

 

 

 

 

 

krwioplucie, krwotok maciczno-pochwowy, wylew

 

 

 

 

 

 

krwi do stawu, do gałki ocznej, plamica, siniak)

 

 

 

 

 

 

Niezbyt często: niedokrwistość, małopłytkowość

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rzadko: inne krwawienia (wątrobowe,

 

 

 

 

 

 

 

pozaotrzewnowe, wewnątrzczaszkowe lub

 

 

 

 

 

 

 

wewnątrzmózgowe), trombocytoza

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia układu

 

Rzadko: reakcje alergiczne

 

 

 

 

 

 

immunologicznego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia metabolizmu

Rzadko: zwiększenie stężenia azotu

 

 

 

 

i odżywiania

 

 

pozabiałkowego (ang. non-protein-nitrogen – Npn)

 

 

 

 

 

 

 

(2)

 

 

dopuszczenie

 

 

 

 

Zaburzenia układu

 

Niezbyt często: ból głowy

na

 

 

 

 

 

nerwowego

 

 

Rzadko: zawroty głowy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia żołądka i

 

Niezbyt często: nudności, wymioty

 

 

 

 

jelit

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia wątroby i

 

Niezbyt często: zaburzenie czynności wątroby

 

 

 

 

dróg żółciowych

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia skóry i

 

Rzadko: wysypka rumieniowata

 

 

 

 

 

tkanki podskórnej

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia ogólne i

 

Niezbyt często: ból, obrzęk

 

 

 

 

 

 

stany w miejscu podania

Rzadko: reakcja w miejscu wstrzyknięcia

 

 

 

 

 

 

 

ż

nego

 

 

 

 

 

 

(1) pojedyncze zdarzenia niepożądane nie zostały wzięte pod uwagę, oprócz tych, które były istotne

medycznie.

 

wa

 

 

 

 

 

 

 

 

(2) Npn oznacza azot pozabiałkowy, występujący w moczniku, kwasie moczowym, aminokwasach

itp.

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4.9 Przedawkowanie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dawki fondaparynuksu wyższe niż zalecane mogą prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawienia.

Nie jest znane antidotum dla fondaparynuksu.

 

 

 

 

 

 

Należy przerwaleczniczyć leczenie w przypadku przedawkowania leku z towarzyszącymi powikłaniami krwotocznymi i poszukać pierwotnej przyczyny takiego stanu. Należy rozważyć rozpoczęcie

Produktodpowiedniej terapii, takiej jak chirurgiczna hemostaza, transfuzja wymienna krwi, przetoczenie świeżej plazmy, plazmafereza.

Badania kliniczne

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

 

obrotu

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

 

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwzakrzepowe.

 

kod ATC: B01AX05

do

Działanie farmakodynamiczne

 

 

 

 

Fondaparynuks jest syntetycznym i selektywnym inhibitorem aktywnego czynnika X (Xa).

 

ACT) lub czas protrombinowy (ang. prothrombin time - PT)/międzynarodowydopuszczeniewspółczynnik

 

Aktywność przeciwzakrzepowa fondaparynuksu jest wynikiem selektywnego hamowania czynnika Xa, za pośrednictwem antytrombiny III (antytrombiny). Poprzez selektywne wiązanie antytrombiny fondaparynuks nasila (około 300 razy) naturalną neutralizację czynnika Xa przez antytrombinę.

Neutralizacja czynnika Xa przerywa kaskadę krzepnięcia krwi i hamuje zarówno powstawanie

trombiny, jak i tworzenie się zakrzepu. Fondaparynuks nie inaktywuje trombiny (aktywnego czynnika II) i nie ma wpływu na czynność płytek.

W dawkach stosowanych w leczeniu fondaparynuks nie wpływa w klinicznie znaczącym stopniu, na

rutynowe testy krzepnięcia, takie jak czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (ang. activated

Partial Thromboplastin Time - aPTT), czas krzepnięcia po aktywacji (ang. Activated Clotting Time - znormalizowany (ang. International Normalised Ratio - INR) w naosoczu, ani na czas krwawienia lub

Fondaparynuks nie reaguje krzyżowo z surowicami pacjentów z trombocytopenią indukowaną przez heparynę.

aktywność fibrynolityczną osocza. W wyższych dawkach mogą wystąpić umiarkowane zmiany aPTT. Fondaparynuks w dawce 10 mg, stosowanej wpozwoleniabadaniach nad interakcjami, nie wpływał znacząco na aktywność przeciwzakrzepową (INR) warfaryny.

Celem programu badań klinicznych fondaparynuksu w leczeniu żylnych incydentów zakrzepowo- zatorowych było zademonstrowanie skuteczności fondaparynuksu w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (DVT) i zatoru płucnego (PE). Ponad 4 874 pacjentów brało udział w kontrolowanych badaniach klinicznych II i III Fazy.

Leczenie zakrzepicy żył głębokich

nego

wa

 

z podwójnie ślepą próbą u pacjentów z potwierdzonym

W randomizowanym badaniu klinicznymż

rozpoznaniem ostrej objawowej DVT, fondaparynuks w dawce 5 mg (masa ciała < 50 kg), 7,5 mg (masa ciała 50 mg 100 kg) lub 10 mg (masa ciała > 100 kg) podawany we wstrzyknięciu podskórnym jeden raz nabezdobę był porównywany z solą sodową enoksaparyny w dawce 1 mg/kg mc. podawaną we wstrzyknięciu podskórnym dwa razy na dobę. W sumie leczono 2 192 pacjentów; w

w ciągu 72 godzin po pierwszym podaniu leku podczas badania i było kontynuowane przez 90 ±7 dni, z regularnym dostosowywaniem dawki leku w celu osiągnięcia wartości INR 2 do 3. Na pierwotny punkt końcowy skuteczności leku składały się potwierdzone objawowe nawracające VTE nie powodujące zgonu i VTE kończące się zgonem, zgłaszane do 97 dnia. Leczenie fondaparynuksem wykazało, że nie jest gorsze od leczenia enoksaparyną (częstotliwość występowania VTE wynosiła odpowiednio 3,9% i 4,1%).

obydwu grupach pacjenci byli leczeni co najmniej przez 5 dni i nie dłużej niż 26 dni (średnio 7 dni). Pacjenci zleczniczyobydwu badanych grup byli leczeni antagonistą witaminy K, które zwykle rozpoczynało się

ProduktDuże krwawienia podczas początkowego okresu leczenia obserwowano u 1,1% pacjentów otrzymujących fondaparynuks, w porównaniu do 1,2% pacjentów otrzymujących enoksaparynę.

Leczenie zatoru płucnego

Randomizowane otwarte badanie kliniczne zostało przeprowadzone u pacjentów z ostrym objawowym PE. Rozpoznanie było potwierdzone za pomocą obiektywnych testów (scyntygram płuc,

angiografia tętnicy płucnej lub tomografia komputerowa). Pacjenci, u których konieczna była tromboliza lub embolektomia lub założenie filtru żyły głównej zostali wykluczeni z badania. Randomizowani pacjenci mogli być wstępnie leczeni niefrakcjonowaną heparyną (UFH) podczas skriningowej fazy, ale pacjenci leczeni dłużej niż 24 godziny lekami przeciwzakrzepowymi w dawce terapeutycznej lub z nadciśnieniem tętniczym nie poddającym się leczeniu byli wykluczeni z badania.

najmniej przez 5 dni i nie dłużej niż 22 dni (średnio 7 dni). Pacjenci z obydwu badanych grup byli

Fondaparynuks w dawce 5 mg (masa ciała < 50 kg), 7,5 mg (masa ciała ≥ 50 mg ≤ 100 kg) lub 10 mg

(masa ciała > 100 kg) podawany we wstrzyknięciu podskórnym jeden raz na dobę był porównywanyobrotuz

niefrakcjonowaną heparyną podawaną w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (5 000 j.m.), a następnie w

ciągłej infuzji dożylnej dostosowanej tak, aby utrzymać wartość aPTT 1,5-2,5 razy większą od

 

do

wartości kontrolnej. W sumie leczono 2 184 pacjentów; w obydwu grupach pacjenci byli leczeni co

dopuszczenie

 

leczeni antagonistą witaminy K, które zwykle rozpoczynało się w ciągu 72 godzin po pierwszym

podaniu leku podczas badania i było kontynuowane przez 90 ±7 dni, z regularnym dostosowywaniem

dawki leku w celu osiągnięcia wartości INR 2 do 3. Na pierwotny punkt końcowy skuteczności leku

składały się potwierdzone objawowe nawracające VTE nie powodujące zgonu i VTE kończące się

zgonem, zgłaszane do 97 dnia. Leczenie fondaparynuksem wykazało, że nie jest gorsze od leczenia

niefrakcjonowaną heparyną (częstotliwość występowania VTE wynosiła odpowiednio 3,8% i 5,0%).

Duże krwawienia podczas początkowego okresu leczenia obserwowano u 1,3% pacjentów

otrzymujących fondaparynuks, w porównaniu do 1,1% pacjentów otrzymujących niefrakcjonowaną

heparynę.

na

 

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu podskórnym fondaparynuks jest capozwoleniałkowicie i szybko wchłaniany (całkowita biodostępność 100 %). Po pojedynczym podskórnym wstrzyknięciu młodym, zdrowym osobom fondaparynuksu, w

Farmakokinetyka soli sodowej fondaparynuksu jest wyprowadzona ze stężenia fondaparynuksu w

osoczu określonego ilościowo przez aktywność przeciw czynnikowi Xa. Tylko fondaparynuks może

być stosowany do kalibrowania testu anty-Xa (międzynarodowe standardy heparyny lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH) nie są odpowiednie do tego zastosowania). Wskutek tego, stężenie fondaparynuksu jest wyrażone w miligramach (mg).

Wchłanianie

dawce 2,5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (średnia wartość Cmax = 0,34 mg/l) jest osiągane 2 godziny po podaniu. Stężenia leku w osoczu, wynoszące połowę wartości średniego Cmax są osiągane 25 minut po podaniu.

nego

U zdrowych osób w podeszłym wiekuż

farmakokinetyka fondaparynuksu jest liniowa dla dawek od 2

do 8 mg podawanych drogą podskórnwa ą. Po podawaniu jednej dawki na dobę, stan równowagi stężeń leku w osoczu krwi jest osiągany po 3 do 4 dni z 1,3-krotnym zwiększeniem Cmax i AUC.

pacjentów poddanych operacjibez wymiany stawu biodrowego, otrzymujących fondaparynuks w dawce

Średnie (CV%) oszacowane parametry farmakokinetyczne w stanie równowagi dla fondaparynuksu u

W leczeniuleczniczyDVT i PE u pacjentów otrzymujących fondaparynuks w dawce 5 mg (masa ciała < 50 kg), 7,5 mg (masa ciała 50-100 kg włącznie) i 10 mg (masa ciała > 100 kg) jeden raz na dobę, dawki

2,5 mg jeden raz na dobę wynoszą: Cmax (mg/l) – 0,39 (31 %), T max (h) – 2,8 (18 %) i Cmin (mg/l) – 0,14 (56 %). U pacjentów ze złamaniem szyjki kości udowej związanym z ich podeszłym wiekiem,

stężenia w osoczu dla fondaparynuksu w stanie równowagi wynoszą: Cmax (mg/l) – 0,50 (32 %), Cmin (mg/l) – 0,19 (58 %).

Produktpacjentów z VTE otrzymujących fondaparynuks w proponowanym schemacie dawkowania jeden raz

dostosowane do masy ciała zapewniały podobną ekspozycję we wszystkich kategoriach wagowych. Średnie (CV%) oszacowane parametry farmakokinetyczne w stanie równowagi dla fondaparynuksu u

na dobę wynoszą: Cmax (mg/l) – 1,41 (23 %), Tmax (h) − 2,4 (8%) i Cmin (mg/l) – 0,52 (45 %). Skojarzone 5. i 95. percentyle wynoszą odpowiednio 0,97 i 1,92 dla Cmax (mg/l) i 0,24 oraz 0,95 dla

Cmin (mg/l).

Dystrybucja

Objętość dystrybucji fondaparynuksu jest ograniczona (7-11 litrów). In vitro, fondaparynuks silnieobrotui swoiście wiąże się z białkiem antytrombiną wiązaniem zależnym od dawki leku i stężenia w osoczu (98,6 % do 97,0 % w zakresie stężenia od 0,5 do 2 mg/l). Fondaparynuks nie wiąże się znacząco z innymi białkami osocza, w tym z czynnikiem płytkowym 4. (PF4).

Ponieważ fondaparynuks nie wiąże się znacząco z białkami osocza innymi niż antytrombina, nie oczekuje się interakcji z innymi produktami leczniczymi polegających na wypieraniu ich z połączeń z

białkami.

do

Metabolizmdopuszczenie

Chociaż nie oceniono w pełni metabolizmu leku, to nie wykazano, by fondaparynuks był metabolizowany, a w szczególności by powstawały aktywne metabolity.

In vitro fondaparynuks nie hamuje CYP450s (CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4). Tak więc fondaparynuks najprawdopodobniej in vivo nie wchodzi w interakcje z innymi produktami leczniczymi na etapie hamowania ich metabolizmu za pośrednictwem CYP.

Wydalanie (eliminacja)

Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 17 godzin u młodych, zdrowych osób i około

21 godzin u zdrowych osób w podeszłym wieku. Fondaparynuks jest wydalany w 64 do 77% przez

nerki jako niezmieniony związek.

na

 

Szczególne populacje

 

Pacjenci w podeszłym wieku - Czynność nerek może słabnąć z wiekiem i zatem zdolność eliminacji fondaparynuksu może być zmniejszona u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów >75 lat,

poddanych operacjom ortopedycznym i otrzymujących fondaparynuks w dawce 2,5 mg jeden raz na

Dzieci i młodzież - Fondaparynuks nie był badanypozwoleniaw tej populacji.

dobę, obliczony klirens osocza był 1,2 do 1,4 razy mniejszy niż u pacjentów <65 lat. Podobny model obserwuje się u pacjentów leczonych z powodu DVT i PE.

Zaburzenie czynności nerek - W porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens

kreatyniny >80 ml/min), poddanych operacjom ortopedycznym i otrzymujących fondaparynuks w

dawce 2,5 mg jeden raz na dobę, u pacjentównego

z lekkim zaburzeniem czynności nerek (klirens

wa

 

kreatyniny 50 do 80 ml/min) klirensż

osocza jest 1,2 do 1,4 razy mniejszy i średnio 2 razy mniejszy u

pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30 do 50 ml/min). W

półtrwania wynosił 29 h u pacjentów z umiarkowanym i 72 h u pacjentów z ciężkim zaburzeniem

ciężkim zaburzeniu czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) klirens osocza jest około 5 razy niższy niż u pacjentów z bezprawidłową czynnością nerek. Wyznaczony na tej podstawie końcowy okres

czynności nerek. Podobny model obserwuje się u pacjentów leczonych z powodu DVT i PE. leczniczy

Masa ciała - Klirens osocza fondaparynuksu zwiększa się wraz z masą ciała (9 % zwiększenie na 10 kg).

Płeć - Nie obserwowano różnic zależnych od płci po dostosowaniu dawki do masy ciała.

Rasa - Nie przeprowadzono prospektywnych badań dotyczących różnic farmakokinetycznych u

osobników różnych ras. Jakkolwiek, badania przeprowadzone u zdrowych osobników z Azji Produkt(Japończycy) nie wykazały różnego profilu farmakokinetycznego w porównaniu do zdrowych

osobników rasy kaukaskiej. Podobnie, nie obserwowano różnic dotyczących klirensu osocza między pacjentami rasy czarnej i rasy kaukaskiej, poddanymi operacjom ortopedycznym.

Zaburzenie czynności wątroby - Nie oceniano farmakokinetyki fondaparynuksu u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

wpływu na rozmnażanie nie ujawniły szczególnego ryzyka, ale nie dostarczyły odpowiedniej

obrotu

dokumentacji odnośnie marginesów bezpieczeństwa z powodu ograniczonej ekspozycji u gatunków

zwierząt.

 

 

 

dopuszczenie

do

 

 

 

 

 

 

 

DANE FARMACEUTYCZNE

 

 

 

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

 

 

 

Chlorek sodu

 

 

 

 

 

Woda do wstrzykiwań

 

 

 

 

 

Kwas solny

 

 

 

 

 

Wodorotlenek sodu

 

 

 

 

 

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

 

 

 

Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, produktu leczniczego nie wolno mieszać z

innymi lekami.

 

 

 

na

 

 

 

 

 

 

 

 

6.3

Okres trwałości

 

 

 

 

 

 

3 lata.

 

 

 

 

 

 

 

6.4

Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

 

 

 

Nie zamrażać.

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

 

 

 

 

Cylinder strzykawki ze szkła Typu I (pojemność 1 ml), z przymocowaną igłą o wymiarach 27 x 12,7

mm, zabezpieczony nakrywką tłoka znegoelastomeru chlorobutylu.

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

Preparat Quixidar 10 mg/0,8 dostępny jest w opakowaniach po 2, 7, 10 i 20 ampułko-strzykawek z

automatycznym systemem zabezpieczającym koloru fioletowego. Nie wszystkie rodzaje opakowań

 

 

wa

 

 

 

 

 

muszą znajdować się w obrocie.

 

 

 

 

 

6.6

Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania.

 

bez

 

 

 

 

 

 

Dane niekliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i genotoksyczności nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym i badania odnośnie toksycznego

Wstrzyknięcie podskórne należy wykonywać w taki sam sposób jak przy użyciu zwykłej strzykawki.

Roztworyleczniczydo podawania parenteralnego należy przed podaniem obejrzeć, czy nie zawierają strąceń i nie zmieniły zabarwienia.

Instrukcja dotycząca samodzielnego podawania leku jest zamieszczona w Ulotce Dla Pacjenta.

ProduktWszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.

Ampułko-strzykawka preparatu Quixidar została zaprojektowana z automatycznym systemem zabezpieczenia igły w celu zapobiegania zakłucia igłą po wykonaniu wstrzyknięcia.

Ten produkt leczniczy jest przeznaczony tylko do jednorazowego użytku.

Greenford

 

obrotu

7 PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

 

 

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

 

Glaxo Group Ltd

do

 

Middlesex

 

UB6 0NN

 

9DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIEdopuszczenieDO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIAData

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia:

pozwolenia

na

 

 

 

10 DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowa informacja o tym produkcie jest dostępna na stronie internetowej Europejskiej Agencji ds. Produktów Leczniczych (EMEA) http://www.emea.europa.eu

 

 

 

wa

ż

nego

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

leczniczy

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Komentarze

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
  • Pomoc
  • Get it on Google Play
  • O nas
  • Info on site by:

  • Presented by RXed.eu

  • 27558

    lista leków na receptę