Polish
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Sabervel (irbesartan) – Charakterystyka produktu leczniczego - C09CA04

Updated on site: 10-Oct-2017

Nazwa lekarstwaSabervel
Kod ATCC09CA04
Substancjairbesartan
ProducentPharmathen S.A.

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Sabervel 75 mg tabletki powlekane

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 75 mg irbesartanu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
każda tabletka powlekana zawiera 20 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

 

 

 

obrotu

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

 

 

do

 

dopuszczenie

 

Tabletka powlekana.

 

 

 

 

 

Białe, wklęsłe, okrągłe tabletki powlekane o średnicy 7mm.

 

 

 

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

 

 

 

4.1

Wskazania do stosowania

na

 

 

 

 

 

 

 

Sabervel jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego p erwotnego u osób dorosłych.

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

Jest także wskazany w leczeniu choroby nerek u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, jako część przeciwnadciśnieniowego postępowania terapeutycznego (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

 

nego

 

 

ż

 

 

wa

 

Zalecana zazwyczaj, początkowa i podtrzymująca dawka wynosi 150 mg jeden raz na dobę, w czasie

posiłku lub niezależnie od posiłku. Sabervel w jednorazowej dawce dobowej 150 mg zazwyczaj

 

bez

umożliwia lepszą kontrolę dobową ciśnienia tętniczego niż w dawce 75 mg. Podczas rozpoczynania

leczenia można jednakże rozważyć podanie produktu w dawce 75 mg, zwłaszcza u pacjentów

leczniczy

 

poddawanych hemodializie i osób w wieku podeszłym, powyżej 75 lat.

U pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej kontroli ciśnienia po podaniu jednorazowej dawki dobowej 150 mg, dawkę produktu Sabervel można zwiększyć do 300 mg lub zastosować dodatkowo inny lek przeciwnadciśnieniowy (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1). Zwłaszcza dodatkowe zastosowanie lekuProduktmoczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, wykazało addycyjne działanie z produktem Sabervel (patrz punkt 4.5).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, leczenie należy rozpoczynać od dawki 150 mg irbesartanu podawanej raz na dobę i stopniowo zwiększać dawkę do 300 mg raz na dobę, to jest zalecanej dawki podtrzymującej w leczeniu współistniejącej choroby nerek.

Korzystny wpływ produktu Sabervel na czynność nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 wykazano w badaniach klinicznych, w których irbesartan, jeżeli zachodziła taka konieczność, stosowany był w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, w celu uzyskania prawidłowych wartości ciśnienia tętniczego krwi (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).

Specjane grupy pacjentów

Zaburzenie czynności nerek: nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzoną

czynnością nerek. Należy rozważyć podanie mniejszej dawki początkowej (75 mg) u pacjentów poddawanych hemodializie (patrz punkt 4.4).

Zaburzenie czynności wątroby: u pacjentów z niewielkim do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawkowania. Brak doświadczeń klinicznych u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku: chociaż u pacjentów w wieku powyżej 75 lat należy rozważyć rozpoczynanie leczenia od dawki 75 mg, to zazwyczaj nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego Sabervel u dzieci w wieku od 0 do 18 lat. Aktualnie dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1

i

 

 

obrotu

5.2, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.

 

do

 

 

Sposób podawania

 

 

Podanie doustne.

 

 

 

4.3 Przeciwwskazania

 

dopuszczenie

 

Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

 

 

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję p mocniczą (patrz punkt 6.1).

pozwolenia

na

 

 

Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Sabervel z produktami zawierającymi aliskiren jest

przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowejnego : objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza po podaniu pierwszej dawki produktu, może wystąpić u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i(lub) niedoboremż sodu spowodowanymi intensywnym leczeniem odwadniającym, ograniczeniemwapod ży soli w diecie, biegunką lub wymiotami. Takie stany należy wyrównać przed zastosowaniem produktu Sabervel.

angiotensyna-aldosteron. Chociaż nie udokumentowano takiego działania po zastosowaniu produktu Sabervel, to można się spodziewać podobnego efektu podczas stosowania antagonistów receptora angiotensyny II.

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe: istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i

 

bez

wystąpienia niewydolności nerek u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub

zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, leczonych lekami wpływającymi na układ renina-

leczniczy

 

ZaburzenieProduktczynności nerek i stan po przeszczepie nerki: w przypadku stosowania produktu Sabervel u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi. Brak doświadczeń w stosowaniu produktu Sabervel u pacjentów po niedawno wykonanym przeszczepie nerki.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 i chorobą nerek: w analizie przeprowadzonej w badaniu, w którym brali udział pacjenci z zaawansowaną chorobą nerek, działanie irbesartanu, zarówno w zdarzeniach nerkowych jak i sercowo-naczyniowych, nie było jednakowe we wszystkich badanych podgrupach. Wyniki okazały się mniej korzystne zwłaszcza u kobiet i osób rasy innej niż biała (patrz punkt 5.1).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-Angiotensin- Aldosterone-system, RAAS)

Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (ang. Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi), antagonistów receptora angiotensyny II (ang.

Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.

U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Hiperkaliemia: podobnie jak w przypadku innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna- aldosteron, podczas leczenia produktem Sabervel może wystąpić hiperkaliemia, zwłaszcza u

pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, z jawną proteinurią spowodowaną chorobą nerek na tle

 

 

obrotu

cukrzycowym i(lub) niewydolnością serca. Zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia p tasu

w surowicy u pacjentów z grupy ryzyka (patrz punkt 4.5).

do

 

Lit: nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i produktu Saberveldopuszczenie(patrz punkt 4.5). Zwężenie zastawki aorty i zastawki mitralnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi

odpływu z lewej komory: podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia wskazana jest szczególna ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub zastawki mitralnej lub kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory.

pozwolenia

na

Hiperaldosteronizm pierwotny: pacjenci z pierwotnym hiper ldosteronizmem zazwyczaj nie

odpowiadają na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina- angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania u nich produktu Sabervel.

Uwagi ogólne: u pacjentów, u których napięcie nac yniowe i czynność nerek są zależne od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub z chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny lub antagonistami receptora angiotensyny II, które wpływają na ten układ,

związane było z gwałtownym obni e iem ciśnienia tętniczego krwi, azotemią, oligurią, a w rzadkich

 

 

 

 

nego

 

 

 

ż

przypadkach ostrą niewydolnością nerek. Podobnie jak w przypadku innych leków

przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów z

 

 

 

wa

 

kardiomiopatią niedokrwienną lub chorobą niedokrwienną serca może prowadzić do zawału serca lub

udaru.

 

bez

 

 

 

 

 

 

Podobnie jak obserwowano w przypadku inhibitorów konwertazy angiotensyny, irbesartan i inni

 

leczniczy

 

 

 

antagoniści angiotensyny są mniej skutecznymi w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów rasy czarnej, w porównaniu z osobnikami rasy innej niż czarna; prawdopodobnie jest to spowodowane częstszym występowaniem małego stężenia reniny w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym (patrz punkt 5.1).

CiążaProdukt: Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRAs) u pacjentek w ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II nie jest niezbędne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie (patrz punkty

4.3 i 4.6).

Laktoza: ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

Dzieci i młodzież: irbesartan był badany w populacji dzieci w wieku między 6 a 16 rokiem życia, ale dostępne obecnie dane pozostają niewystarczające aby rozszerzyć jego stosowanie na tę populację, do

czasu kiedy dostępne będą dodatkowe informacje (patrz punkt 4.8, 5.1 i 5.2).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Leki moczopędne i inne leki przeciwnadciśnieniowe: inne leki przeciwnadciśnieniowe mogą nasilać hipotensyjne działanie irbesartanu; jednakże produkt ten był bezpiecznie stosowany z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego o przedłużonym działaniu i tiazydowe leki moczopędne. Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może spowodować zmniejszenie objętości krwi i ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego podczas rozpoczynania leczenia produktem Sabervel (patrz punkt 4.4).

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora

obrotu

 

angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym

ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w

monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1)

dopuszczenie

do

(patrz punkt 4.4).

 

Produkty uzupełniające potas i leki moczopędne oszczędzające potas: z doświadc ń ze stosowaniem innych leków działających na układ renina-angiotensyna wynika, że jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, produktów uzupełniających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększyć stężenie otasu w surowicy (np. heparyna), może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy i dlatego nie jest zalecane

pozwolenia

na

Lit: donoszono o występowaniu przemijającego zwiększen stężenia litu w surowicy i jego

toksyczności podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami konwertazy angiotensyny. Bardzo rzadko donoszono o podobnym działaniu w przypadku stosowania irbesartanu. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków (patrz punkt 4.4). Jeśli takie skojarzenie leków jest konieczne, zaleca się staranne kontrolowanie stężenia litu w surowicy.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne: wnegoprzypadku jednoczesnego podawania antagonistów angiotensyny II z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi [tj. selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywneż NLPZ] może wystąpić osłabienie efektu przeciwnadciśnieniowego. Podobnie jak w przypadku inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie

antagonistów angiotensyny II i NLPZ może zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym

 

wa

ostrej niewydolności nerek oraz może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy, szczególnie

u pacjentów z nieprawidłową czynnością nerek. To skojarzenie należy stosować z ostrożnością,

bez

 

szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawadniani, a także

Informacje dodatkoweleczniczyna temat interakcji irbesartanu: w badaniach klinicznych hydrochlorotiazyd nie wpływa na farmakokinetykę irbesartanu. Irbesartan jest metabolizowany głównie przez CYP2C9, a w

należy rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu równoczesnej terapii oraz okresowo w późniejszym c asie.

mniejszymProduktstopniu ulega glukuronidacji. Nie stwierdzono znamiennych farmakokinetycznych ani fa makodynamicznych interakcji po jednoczesnym stosowaniu irbesartanu i warfaryny, leku

metabolizowanego przez CYP2C9. Nie badano wpływu induktorów CYP2C9, takich jak ryfampicyna, na farmakokinetykę irbesartanu. Farmakokinetyka digoksyny nie zmieniła się po podaniu irbesartanu.

4.6Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża:

Nie zaleca się stosowania AIIRAs w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na

inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są ostateczne; nie można jednak wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Mimo że nie ma danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z antagonistami receptora angiotensyny II, z tą grupą leków mogą wiązać się podobne zagrożenia. U pacjentek planujących ciążę należy zastosować leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży, chyba że niezbędna jest kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie.

Wiadomo, że narażenie na działanie antagonisty receptora angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje działanie toksyczne dla płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie,

opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze,

 

hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).

obrotu

Jeżeli do narażenia na działanie antagonistów receptora angiotensyny II doszło od drugiego trymes ru

ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II, należy ściśle

obserwować za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punktydo4.3 i 4.4). Karmienie piersią:

Z powodu braku informacji dotyczących stosowania produktu Saberveldopuszczeniew trak ie karmienia piersią,

nie zaleca się jego stosowania w tym okresie. W trakcie karmienia piersią, w szczególności noworodków i dzieci urodzonych przedwcześnie, zaleca się stosowanie innych produktów mających lepszy profil bezpieczeństwa.

 

na

Nie wiadomo, czy irbesartan lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego.

pozwolenia

 

Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych/toksykologicznych dotyczących szczurów

stwierdzono przenikanie irbesartanu lub jego metabolitów do mleka (szczegóły patrz punkt 5.3).

Płodność

Irbesartan nie miał wpływu na płodność leczonych szczurów oraz ich potomstwa do wielkości dawek

 

 

 

 

 

nego

wywołujących pierwsze objawy toksyczn ści u rodzica (patrz punkt 5.3).

4.7

 

 

 

ż

Wpływ na zdolność prowadze ia pojazdów i obsługiwania maszyn

 

 

 

 

wa

 

Nie przeprowadzono badań nad pływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i

 

 

 

bez

 

 

obsługiwania maszyn. Na podstawie właściwości farmakodynamicznych, jest mało prawdopodobne,

żeby irbesartan wywierał wpływ na tę zdolność. W przypadku prowadzenia pojazdów lub

 

 

leczniczy

 

 

 

obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę, że w czasie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy i

uczucie znużenia.

 

 

 

4.8

Działania niepożądane

 

 

Produkt

 

 

 

 

W badaniach kontrolowanych placebo u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, całkowita częstość występowania zdarzeń niepożądanych nie różniła się pomiędzy grupą otrzymującą irbesartan (56,2%) i g upą otrzymującą placebo (56,5%). Przypadki przerwania leczenia z powodu klinicznych lub laboratoryjnych zdarzeń niepożądanych były mniej częste u pacjentów leczonych irbesartanem (3,3%), niż w grupie otrzymującej placebo (4,5%). Częstość występowania zdarzeń niepożądanych nie była zależna od dawki (w zalecanym przedziale dawek), płci, wieku, rasy ani czasu trwania leczenia.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą z mikroalbuminurią i prawidłową czynnością nerek, donoszono o występowaniu ortostatycznych zawrotów głowy i hipotonii ortostatycznej u 0,5% pacjentów (tj. niezbyt często), ale częściej niż w grupie placebo.

W poniższej tabeli zebrano działania niepożądane stwierdzone w badaniach kontrolowanych placebo, w których 1965 pacjentów otrzymywało irbesartan. Gwiazdką (*) oznaczono dodatkowe działania niepożądane występujące u >2% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą ze współistniejącą

przewlekłą niewydolnością nerek oraz jawnym białkomoczem i występujące częściej niż w grupie placebo.

Częstość występowania działań niepożądanych, wymienionych poniżej, jest określona przy użyciu następującej konwencji: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000). Dla każdej częstości, działania niepożądane przedstawione są w kolejności zgodnej ze zmniejszającą się ich ciężkością.

Wymieniono również dodatkowe działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu do obrotu. Pochodzą one ze zgłoszeń spontanicznych.

Zaburzenia układu immunologicznego:

 

 

 

 

 

Nieznana:

 

reakcje nadwrażliwości, takie jak: obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

 

 

 

do

obrotu

Nieznana:

 

hiperkaliemia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia układu nerwowego:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Często:

 

zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ortostatyczne awroty głowy*

Nieznana:

 

zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, bóle głowy

 

 

Zaburzenia ucha i błędnika:

 

 

 

 

 

dopuszczenie

 

 

Nieznana:

 

szumy uszne

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia serca:

 

 

 

 

 

 

na

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Niezbyt często:

tachykardia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia naczyniowe:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Często:

 

niedociśnienie ortostatyczne*

 

 

 

 

Niezbyt często:

nagłe zaczerwienienie twar y

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

 

 

 

Niezbyt często:

kaszel

 

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia żołądka i jelit:

 

ż

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Często:

 

nudności/wymioty

 

 

 

 

 

Niezbyt często:

 

 

wa

 

 

 

 

 

 

biegunka, niestrawność/zgaga

 

 

 

 

Nieznana:

 

zaburzenia smaku

 

 

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia wątroby dróg żółciowych:

 

 

 

 

 

Niezbyt często:

żółtaczka

 

 

 

 

 

 

 

 

Nieznana:

 

zapalenie wątroby, nieprawidłowa czynność wątroby

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

 

 

 

 

 

 

Nieznana:

 

leukocytoklastyczne zapalenie naczyń krwionośnych

 

 

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:

 

 

 

 

Produkt

 

ból mięśniowo-szkieletowy*

 

 

 

 

Często:

 

 

 

 

 

Nieznana:

 

ból stawów, ból mięśni (w pewnych przypadkach związane ze zwiększeniem

aktywności kinazy kreatynowej w osoczu), kurcze mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

Nieznana: zaburzenie czynności nerek, w tym przypadki niewydolności nerek u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:

Niezbyt często: zaburzenia czynności seksualnych

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

 

 

Często:

zmęczenie

 

 

Niezbyt często:

ból w klatce piersiowej

 

 

Badania diagnostyczne:

 

 

Bardzo często:

Hiperkaliemia* wystąpiła częściej u pacjentów z cukrzycą leczonych

 

 

irbesartanem niż otrzymujących placebo. U pacjentów z nadciśnieniem

 

tętniczym i cukrzycą z mikroalbuminurią i prawidłową czynnością nerek,

 

hiperkaliemia (≥5,5 mEq/l) wystąpiła u 29,4% pacjentów w grupie otrzymującej

 

300 mg irbesartanu i u 22% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. U

 

pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

 

obrotu

 

i cukrzycą z przewlekłą niewydolnością nerek i jawnym białkomoczem,

 

hiperkaliemia (≥5,5 mEq/l) wystąpiła u 46,3% pacjentów w grupie otrzymującej

 

irbesartan i u 26,3% pacjentów w grupie placebo.

 

Często:

często obserwowano znaczące zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej w

Dzieci i młodzież:

osoczu (1,7%) u pacjentów leczonych irbesartanem. Ani jeden z tychdo

 

 

dopuszczenie

 

 

przypadków nie miał związku ze zidentyfikowanymi klinicz ie zaburzeniami

 

mięśniowo- szkieletowymi. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny*, które nie było

 

znaczące klinicznie, obserwowano u 1,7% nadwrażliwy h pacjentów z

 

nadciśnieniem tętniczym i zaawansowaną chorobą nerek na tle cukrzycowym

 

leczonych irbesartanem

 

 

W 3 tygodniowej fazie prowadzonego metodą podwójnej ślepejnapróby, randomizowanego badania klinicznego obejmującego 318 przypadków nadciśnienia tętn czego u dzieci i młodzieży, w wieku od

badania, najczęstszymi odchyleniami od normy w zakresie wyników badań laboratoryjnych było zwiększenie stężenia kreatyniny (6,5%) i zwięks enie aktywności kinazy kreatynowej u 2% dzieci.

6 do 16 roku życia, występowały następującepozwoleniadziałania niepożądane: ból głowy (7,9%), niedociśnienie tętnicze krwi (2,2%), zawroty głowy (1,9%), kaszel (0,9%) W 26 tygodniowej otwartej fazie tego

4.9Przedawkowanie

 

 

nego

 

ż

Ekspozycja dorosłych pacjentów na dawki do 900 mg/dobę przez 8 tygodni nie ujawniła działania

 

wa

 

toksycznego. Do najbardziej prawdopodobnych objawów, których można spodziewać się po

przedawkowaniu produktu, należy niedociśnienie tętnicze i tachykardia; możliwe jest także

bez

 

 

wystąpienie bradykardii po pr edawkowaniu. Nie są dostępne specyficzne informacje dotyczące

leczenia przedawkowania produktu Sabervel. Pacjent powinien być dokładnie obserwowany i należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Sugerowane postępowanie obejmuje wywołanie

wymiotów i(lub) płukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania może być przydatne podanie węgla

aktywowanego. Irbesartan nie jest usuwany z organizmu przez hemodializę.

5.

 

leczniczy

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Produkt

 

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści angiotensyny II, produkty proste kod ATC C09C A04.

Mechanizm działania: Irbesartan jest silnym, aktywnym po podaniu doustnym, selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II (typ AT1). Uważa się, że irbesartan blokuje wszystkie działania

angiotensyny II poprzez receptor AT1, niezależnie od źródła lub drogi syntezy angiotensyny II.

Selektywny antagonizm wobec receptorów angiotensyny II (AT1) powoduje zwiększenie stężenia w

osoczu reniny i angiotensyny II oraz zmniejszenie stężenia aldosteronu w osoczu. Irbesartan, w dawkach terapeutycznych, nie wpływa znacząco na stężenie potasu w osoczu. Irbesartan nie hamuje działania ACE (kinaza-II), enzymu, który wytwarza angiotensynę-II oraz rozkłada bradykininę do

nieczynnych metabolitów.

Irbesartan nie wymaga aktywacji metabolicznej do swojej aktywności.

Skuteczność kliniczna: Nadciśnienie tętnicze

Irbesartan obniża ciśnienie tętnicze krwi, wywołując jednocześnie niewielkie zmiany częstości akcji serca. Podczas podawania produktu raz na dobę istnieje zależność pomiędzy obniżeniem ciśnienia krwi a dawką, z tendencją do osiągnięcia stężenia w stanie stacjonarnym podczas stosowania dawek większych niż 300 mg. Dawki 150-300 mg, podawane jeden raz na dobę, obniżają ciśnienie tętnicze krwi w pozycji stojącej lub siedzącej, mierzone w okresie najmniejszej aktywności produktu (tj. 24

godziny od podania dawki) średnio o 8-13/5-8 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) więcej niż w grupie

placebo.

obrotu

 

Największe obniżenie ciśnienia krwi występuje w ciągu 3-6 godzin od podania irbesartanu, a działanie

obniżające ciśnienie utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny. Po upływie 24 godzin, obniżenie ciśnienia krwi wynosiło 60-70% odpowiedniego maksymalnego obniżenia ciśnienia rozkurczowegodo i skurczowego, występującego podczas stosowania zalecanych dawek. Podawanie dawki 150 mg raz na dobę powodowało podobne działanie w okresie najmniejszej aktywności produktu i średnio w ciągu 24 godzin, jak podanie tej samej dawki całkowitej w dwóch dawkach na dobę.

Hipotensyjne działanie irbesartanu występuje wyraźnie w ciągu 1-2 tygodni, największa skuteczność występuje w ciągu 4-6 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Przeciwnadciśnieniowe działanie produktu

najmniejszej aktywności leku o 7-10/3-6 mm Hg (skurczowe/rozkurczowe).

Skuteczność irbesartanu nie zależy od wieku ani płci. Podobnie jednak jak w przypadku innych leków

wpływających na układ renina-angiotensyna, pacjenci z nadciśnieniem tętniczym należący do rasy

czarnej, słabiej odpowiadają na irbesartan stosowany w monoterapii. Podczas jednoczesnego

utrzymuje się podczas długotrwałego podawania. Po odstawieniu produkt ciśnienie krwi stopniowo

powraca do wartości początkowych. Nie obserwowano nadciśnienia z dbicia.

Działania obniżające ciśnienie krwi irbesartanu i tiazydowych lekówdopuszczeniemoczopędnych sumują się. U

pacjentów, u których po zastosowaniu irbesartanu w monoterapii nie wystąpiło zadowalające

obniżenie ciśnienia krwi dodanie małej dawki hydrochlorot

 

na

zydu (12,5 mg) do irbesartanu raz na

dobę, powoduje dalsze, skorygowane względem placebo, ob

iżenie ciśnienia mierzonego w okresie

pozwolenia

 

podawania irbesartanu z hydrochlorotiazydem w małej dawce (np. 12,5 mg na dobę), u pacjentów rasy

czarnej działanie przeciwnadciśnieniowe j st zbliżone do obserwowanego u pacjentów rasy białej.

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na stężenie kwasu moczowego w surowicy ani na jego

 

 

 

nego

wydalanie z moczem.

 

ż

 

wa

 

Dzieci i młodzież

bez

 

 

 

Obniżanie ciśnienia tętniczego krwi po zastosowaniu dawek docelowych irbesartanu dobranych na poziomie 0,5leczniczymg/kg (mała), 1,5 mg/kg (średnia) i 4,5 mg/kg (duża) było oceniane w grupie dzieci i młodzieży, w wieku od 6 do 16 roku życia, przez okres trzech tygodni u 318 pacjentów z

nadciśnieniem tęt iczym lub występującymi czynnikami ryzyka (cukrzyca, wywiad rodzinny w kierunku nad iśnienia tętniczego). W końcu okresu tych trzech tygodni średnie obniżenie, w stosunku

do wartości wyjściowej, pierwszorzędowej zmiennej skuteczności, skurczowego ciśnienia tętniczego krwiProduktw pozycji siedzącej (ang. seated systolic blood pressure, SeSBP), mierzonego w okresie najmniejszej aktywności produktu, wynosiło 11,7 mmHg (dla dawki małej), 9,3 mmHg (dla dawki

ś edniej), 13,2 mmHg (dla dawki dużej). Istotna różnica pomiędzy poszczególnymi dawkami nie była widoczna. Uśredniona zmiana rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi w pozycji siedzącej (ang. seated diastolic blood pressure, SeDBP), mierzonego w okresie najmniejszej aktywności produktu, wynosiła: 3,8 mmHg (dla dawki małej), 3,2 mmHg (dla dawki średniej), 5,6 mmHg (dla dawki dużej). W ciągu następnych dwóch tygodni, pacjenci, na zasadzie randomizacji, zostali ponownie włączeni albo do grupy otrzymującej lek albo placebo. U pacjentów otrzymujących placebo obserwowano zwiększenie SeSBP i SeDBP o 2,4 oraz 2,0 mmHg w porównaniu do zmian, odpowiednio, o +0,1 oraz -0,3 mmHg u pacjentów z grup otrzymujących wszystkie trzy dawki irbesartanu (patrz punkt 4.2).

Nadciśnienie tętnicze i cukrzyca typu 2 ze współistniejącą chorobą nerek

„Badanie Irbesartanu w Nefropatii Cukrzycowej "(ang. "Irbesartan Diabetic Nephropathy Trial", IDNT) pokazuje, że irbesartan spowalnia postęp choroby nerek u pacjentów z przewlekłą

niewydolnością nerek i jawną proteinurią. IDNT było podwójnie ślepym, kontrolowanym badaniem, oceniającym zachorowalność i śmiertelność, w którym porównywano irbesartan, amlodypinę i placebo. U 1715 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, z cukrzycą typu 2, proteinurią >900 mg/dobę i stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie 1,0-3,0 mg/dl, badano długotrwały wpływ (średnio 2,6 roku) irbesartanu na postęp choroby nerek i śmiertelność, niezależnie od przyczyny. Pacjentom stopniowo zwiększano dawkę irbesartanu od 75 mg do dawki podtrzymującej 300 mg, dawkę amlodypiny od 2,5 mg do 10 mg lub podawano placebo, jako tolerowane. Pacjenci ze wszystkich leczonych grup otrzymywali typowo od 2 do 4 leków przeciwnadciśnieniowych (np. leki moczopędne, beta-adrenolityki, alfa-adrenolityki) w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego krwi ≤135/85 mmHg lub zmniejszenia ciśnienia skurczowego o 10 mmHg, w przypadku gdy początkowe ciśnienie

skurczowe wynosiło >160 mmHg. U sześćdziesięciu procent (60%) pacjentów z grupy placebo uzyskano te docelowe wartości ciśnienia tętniczego krwi, natomiast ten odsetek wyniósł 76% u pacjentów otrzymujących irbesartan i 78% w grupie amlodypiny. Irbesartan znacząco zmniejszał

względne ryzyko wystąpienia pierwotnego złożonego punktu końcowego, na który się składały:obrotu podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, końcowe stadium choroby nerek lub śmierteln ść, niezależnie od jej przyczyny. U około 33% pacjentów z grupy otrzymującej irbesartan wystąpiłdo powyższy pierwotny złożony punkt końcowy, w porównaniu z 39% w grupie placebo i 41% w grupie

zaobserwowano, pozytywną tendencję w zmniejszeniu wystąpieniadopuszczeniekońcowego stadium choroby nerek oraz znamienne zmniejszenie przypadków podwojonego stężenia kreatyniny w surowicy.

amlodypiny [względne zmniejszenie ryzyka o 20% w porównaniu z placebo (p = 0,024) i o 23% w

porównaniu z amlodypiną (p = 0,006)]. Podczas analizowania poszczególnych składowych pierwotnego złożonego punktu końcowego, nie stwierdzono wpływu na ogólną śmiertelność,

Podgrupy pacjentów zgodne pod względem płci, rasy, wieku, czasu trwania cukrzycy, początkowych wartości ciśnienia tętniczego krwi, stężenia kreatyniny w surowicyna i stopnia wydalania albumin z moczem były oceniane pod kątem skuteczności leczenia. W podgrupach kobiet i pacjentów rasy

stwierdzono korzystnego wpływu na nerki, chociaż przedział ufności tego nie wyklucza. W przypadku

czarnej, które stanowiły odpowiednio 32% i 26%pozwoleniaogólnej populacji biorącej udział w badaniu, nie

drugorzędowego punktu końcowego, obejmującego śmiertelne i niekończące się zgonem zdarzenia

sercowo-naczyniowe, nie było różnic pomiędzy tr ema grupami w ogólnej populacji, chociaż

obserwowano zwiększenie częstości występowania niekończących się śmiercią zawałów mięśnia

 

nego

sercowego u kobiet i zmniejszenie częstości niekończących się śmiercią zawałów mięśnia sercowego

u mężczyzn w grupie leczonej irbesartan m w porównaniu do grupy, w której podstawowym

ż

postępowaniem było podawanie placebo. Zwiększenie częstości występowania niekończących się

wa

 

śmiercią zawałów mięśnia sercowego i udarów obserwowano u kobiet otrzymujących, jako

podstawowe leczenie, irbesartan porównaniu do pacjentów, u których podstawowym leczeniem

 

bez

była amlodypina, podczas gdy c ęstość hospitalizacji z powodu niewydolności serca zmniejszyła się

w ogólnej populacji. Jednakże nie ustalono odpowiedniego wyjaśnienia tych danych u kobiet.

leczniczy

 

Badanie kliniczne „Wpływ Irbesartanu na Mikroalbuminurię u Pacjentów z Nadciśnieniem Tętniczym i Cukrzycą typu 2" (ang. “Effects of Irbesartan on Microalbuminuria in Hypertensive Patients with type 2 Diabetes Mellitus, IRMA 2”) pokazuje, że irbesartan w dawce 300 mg opóźnia wystąpienie Produktjawnej pro einurii u pacjentów z mikroalbuminurią. IRMA 2 było badaniem kontrolowanym placebo, z użyciem podwójnie ślepej próby, oceniającym zachorowalność u 590 pacjentów z cukrzycą typu 2, mikroalbuminurią (30-300 mg/dobę) i prawidłową czynnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy ≤1,5 mg/dl u mężczyzn i <1,1 mg/dl u kobiet). W badaniu oceniano długotrwały wpływ (2 lata) irbesartanu na progresję zaburzeń nerkowych prowadzących do wystąpienia klinicznej (jawnej) proteinurii (wydalanie albumin z moczem (UAER) >300 mg/dobę i zwiększenia UAER o co najmniej 30% w stosunku do wartości początkowych). Wartość docelowego ciśnienia tętniczego krwi ustalono na ≤135/85 mmHg. Pacjenci, jeżeli zachodziła taka konieczność, otrzymywali dodatkowe leki przeciwnadciśnieniowe (z wyłączeniem inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II i antagonistów kanału wapniowego pochodnych dihydropirydyny) w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego krwi. Podczas gdy we wszystkich leczonych grupach uzyskano podobne wartości ciśnienia tętniczego krwi, u mniej osób w grupie otrzymującej irbesartan w dawce 300 mg (5,2%), w porównaniu do grupy placebo (14,9%) lub grupy otrzymującej irbesartan w dawce 150 mg (9,7%), osiągnęło punkt końcowy jawnej proteinurii, wykazując dla większej dawki względne zmniejszenie ryzyka o 70% w porównaniu z placebo (p = 0,0004). Podczas trzech pierwszych miesięcy leczenia nie

obserwowano towarzyszącej poprawy w szybkości filtracji kłębuszkowej (glomerular filtration rate, GFR). Zwolnienie progresji prowadzącej do klinicznej proteinurii było widoczne po trzech miesiącach i utrzymywało się przez okres ponad 2 lat. Regresja do normoalbuminurii (<30 mg/dobę) występowała częściej w grupie otrzymującej irbesartan w dawce 300 mg (34%) niż w grupie placebo (21%).

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The

Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowo- naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,

udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było

obrotu

przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.

 

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniudo z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE

oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

 

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal

Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z d dania aliskirenu do

standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptoradopuszczenieangiotensyny II u pacjentów z

cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego.

 

na

Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.

pozwolenia

 

Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej a iskiren odnotowano również częstsze występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

5.2

nego

Właściwości farmakokinetyczne

 

ż

Irbesartan dobrze wchłania się po poda iu doustnym: jego bezwzględną dostępność biologiczną

określono w badaniach klinicznych na około 60-80%. Jednoczesne spożywanie pokarmu nie wpływa

znacząco na biodostępność irbesartanu.wa

Wiązanie z białkami osocza wynosi około 96%, z nieistotnym

wiązaniem z elementami morfotycznymi krwi. Objętość dystrybucji wynosi 53-93 litry. Po doustnym

lub dożylnym podaniu ir esartanubez znakowanego 14C, 80-85% radioaktywności stwierdzanej w osoczu krwi krążącej przypadało na niezmieniony irbesartan. Irbesartan jest metabolizowany w wątrobie

krwi jest glukuroleczniczyid irbesartanu (około 6%). Badania in vitro wskazują, że irbesartan jest głównie utleniany przez enzym CYP2C9 cytochromu P450; izoenzym CYP3A4 ma nieistotny wpływ.

przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i utlenianie. Głównym jego metabolitem krążącym we

mg.ProduktW awkach większych niż 600 mg (dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki) obserwowano p p rcjonalne, ale mniejsze zwiększenie wchłaniania po doustnym podaniu; mechanizm tego

Farmako inetyka irbesartanu jest liniowa i proporcjonalna do dawki w zakresie dawek od 10 do 600

zjawiska jest nieznany. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po upływie 1,5-2 godzin po podaniu doustnym. Klirens całkowity i klirens nerkowy wynoszą odpowiednio

157-176 i 3-3,5 ml/min. Końcowy okres połowicznej eliminacji irbesartanu wynosi 11-15 godzin. Stężenie produktu w osoczu w stanie stacjonarnym jest osiągane w ciągu 3 dni od rozpoczęcia podawania raz na dobę. Podczas wielokrotnego podawania produktu raz na dobę obserwuje się jego ograniczoną (<20%) kumulację w osoczu. W badaniu obserwowano nieco większe stężenia irbesartanu w osoczu u pacjentów płci żeńskiej z nadciśnieniem tętniczym. Jednakże nie było różnic w okresie półtrwania i kumulacji irbesartanu. U pacjentów płci żeńskiej nie jest konieczne dostosowanie dawkowania. Wartości AUC i Cmax irbesartanu były również nieco większe u osób w podeszłym wieku (≥65 lat), niż u osób młodych (18-40 lat). Jednocześnie końcowy okres półtrwania był nieznacząco zmieniony. Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów w podeszłym

wieku.

Irbesartan i jego metabolity są wydalane zarówno z żółcią, jak i przez nerki. Zarówno po doustnym jak i dożylnym (iv.) podaniu irbesartanu znakowanego 14C, około 20% radioaktywności jest odzyskiwane w moczu, a reszta w kale. Mniej niż 2% dawki jest wydalane w moczu jako niezmieniony irbesartan.

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka irbesartanu była oceniana u 23 dzieci z nadciśnieniem tętniczym, po podaniu pojedynczej i wielokrotnych dawek dobowych irbesartanu (2 mg/kg), do maksymalnej dawki dobowej

150 mg, podawanej przez cztery tygodnie. Spośród tych 23 dzieci ocena 21 mogła zostać przeprowadzona dla porównania z farmakokinetyką osób dorosłych (dwanaścioro dzieci w wieku ponad 12 lat, dziewięcioro pomiędzy 6 i 12 rokiem życia). Wyniki wykazały, że Cmax, AUC i wartości klirensu były porównywalne z tymi obserwowanymi u pacjentów dorosłych otrzymujących 150 mg irbesartanu na dobę. Po powtarzanym dawkowaniu, raz na dobę, obserwowano ograniczone

gromadzenie irbesartanu w osoczu (18%).

obrotu

Zaburzenie czynności nerek: u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub poddawanychdo

hemodializie, parametry farmakokinetyczne irbesartanu są nieznacząco zmienione. Irbesartan nie jest usuwany przez hemodializę.

Zaburzenie czynności wątroby: u pacjentów z łagodną do umiarkowanej mar kością wątroby, parametry farmakokinetyczne irbesartanu są nieznacząco zmienione.

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynn ści wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

na

pozwolenia

 

dopuszczenie

Brak danych wskazujących na toksyczność ogólnoustrojową, jak i narządową irbesartanu w dawkach istotnych kliniczne. W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa stwierdzono, że duże dawki irbesartanu (≥250 mg/kg/dobę u szczurów i ≥100 mg/kg/dobę u makaków) powodowały zmniejszenie parametrów krwinek czerwonych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Bardzo duże dawki (≥500

mg/kg/dobę) irbesartanu powodowały u szczurów i makaków zmiany zwyrodnieniowe w nerkach

wtórne w stosunku do przeciwnadciśżnegoie iowego działania produktu, które powoduje zmniejszenie przepływu przez nerki. Ponadto, irbesartan powodował rozrost/przerost komórek aparatu

(takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, p szerzenie kanalików nerkowych, nacieki z bazofilów w

kanalikach nerkowych, zwiększenie stęż nia mocznika i kreatyniny w osoczu) i uważa się, że są one

przykłębuszkowego (u szczurówwadawce ≥90 mg/kg/dobę, u makaków w dawce ≥10 mg/kg/dobę).

Wszystkie te zmiany uznano a skutek farmakologicznego działania irbesartanu. Dla terapeutycznych

dawek irbesartanu stosowanych u ludzi, rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego nerek

 

 

bez

wydaje się nie mieć żadnego odniesienia.

Nie było dowodów a mutagenność, klastogenność ani rakotwórczość.

W badaniach na szczurach płci męskiej i żeńskiej nie obserwowano wpływu na płodność oraz

 

leczniczy

 

wydajność rozmnażania, nawet po podaniu dawek doustnych irbesartanu powodujących pewne

Produkt

 

 

objawy toksyczności u rodzica (od 50 do 650 mg/kg/dobę), w tym zgon po największych dawkach. Nie dnotowano znaczącego działania na liczbę ciałek żółtych, implantacji zarodka lub żywych płodów. Irbesartan nie miał wpływu na przeżycie, rozwój ani rozmnażanie potomstwa. Badania na zwierzętach wskazują, że znakowany izotopowo irbesartan jest wykrywany w płodach szczura i królika. Irbesartan przenika do mleka karmiących szczurów.

Badania na zwierzętach z irbesartanem wykazały przemijające działanie toksyczne (poszerzenie miedniczek nerkowych, wodniak moczowodu lub obrzęk podskórny) u szczurzych płodów, które ustępowało po porodzie. U królików, poronienia lub wczesne resorpcje płodów notowano po dawkach powodujących znaczącą toksyczność u matek, włącznie ze śmiertelnością. Nie obserwowano działania teratogennego u szczura i królika.

6.DANE FARMACEUTYCZNE

6.1Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Laktoza jednowodna

Celuloza mikrokrystaliczna

Kroskarmeloza sodowa

Krzemionka koloidalna bezwodna

Hypromeloza

Magnezu stearynian

Otoczka:

 

 

 

 

 

 

 

 

obrotu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hypromeloza

 

 

 

 

 

 

 

 

Tytanu dwutlenek (E171)

 

 

 

 

 

 

do

 

Makrogol 400

 

 

 

 

 

dopuszczenie

 

 

 

 

 

 

 

 

4 lata.

Niezgodności farmaceutyczne

 

 

 

 

6.2

 

 

 

 

 

Nie dotyczy.

 

 

 

 

 

 

 

 

6.3

Okres ważności

 

 

 

 

 

 

 

 

6.4

 

 

 

 

 

pozwolenia

na

 

 

 

Specjalne środki ostrożności podczas przechowyw nia

 

 

 

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

 

Pudełko tekturowe zawierające 28, 56, 90 lub 98 tabletek powlekanych w blisterze PVC/PVDC-

Aluminium/PVDC.

 

ż

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wa

 

 

 

 

 

 

Nie wszystkie wielkości opakow ń muszą znajdować się w obrocie.

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

 

 

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

 

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi

przepisami.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

 

 

 

 

 

Pha mathen S.A. 6, Dervenakion str., 153 51 Pallini Attiki, Grecja

Tel.: +30 210 66 65 067

8.NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/12/765/001

EU/1/12/765/002

EU/1/12/765/007

EU/1/12/765/010

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu : 13 kwietnia 2012

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowa informacja o tym produkcie leczniczym jest dostępna na stronie internetowej

Europejskiej Agencji Leków (EMA) http://www.ema.europa.eu/.

 

 

 

 

 

 

 

dopuszczenie

do

 

 

 

 

 

 

na

 

 

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

 

bez

wa

 

 

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

obrotu

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO
Sabervel 150 mg tabletki powlekane
2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda tabletka powlekana zawiera 150 mg irbesartanu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
każda tabletka powlekana zawiera 40 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

 

 

 

obrotu

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

 

 

do

 

dopuszczenie

 

Tabletka powlekana.

 

 

 

 

 

Białe, wklęsłe, okrągłe tabletki powlekane o średnicy 9 mm.

 

 

 

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

 

 

 

4.1

Wskazania do stosowania

na

 

 

 

 

 

 

 

Sabervel jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego p erwotnego u osób dorosłych.

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

Jest także wskazany w leczeniu choroby nerek u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, jako część przeciwnadciśnieniowego postępowania terapeutycznego (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

 

nego

 

 

ż

 

 

wa

 

Zalecana zazwyczaj, początkowa i podtrzymująca dawka wynosi 150 mg jeden raz na dobę, w czasie

posiłku lub niezależnie od posiłku. Sabervel w jednorazowej dawce dobowej 150 mg zazwyczaj

 

bez

umożliwia lepszą kontrolę dobową ciśnienia tętniczego niż w dawce 75 mg. Podczas rozpoczynania

leczenia można jednakże rozważyć podanie produktu w dawce 75 mg, zwłaszcza u pacjentów

leczniczy

 

poddawanych hemodializie i osób w wieku podeszłym powyżej 75 lat.

U pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej kontroli ciśnienia po podaniu jednorazowej dawki dobowej 150 mg, dawkę produktu Sabervel można zwiększyć do 300 mg lub zastosować dodatkowo inny lek przeciwnadciśnieniowy (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1). Zwłaszcza dodatkowe zastosowanie lekuProduktmoczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, wykazało addycyjne działanie z produktem Sabervel (patrz punkt 4.5).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, leczenie należy rozpoczynać od dawki 150 mg irbesartanu podawanej raz na dobę i stopniowo zwiększać dawkę do 300 mg raz na dobę, to jest zalecanej dawki podtrzymującej w leczeniu współistniejącej choroby nerek.

Korzystny wpływ produktu Sabervel na czynność nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 wykazano w badaniach klinicznych, w których irbesartan, jeżeli zachodziła taka konieczność, stosowany był w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, w celu uzyskania prawidłowych wartości ciśnienia tętniczego krwi (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).

Specjane grupy pacjentów

Zaburzenie czynności nerek: nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzoną

czynnością nerek. Należy rozważyć podanie mniejszej dawki początkowej (75 mg) u pacjentów poddawanych hemodializie (patrz punkt 4.4).

Zaburzenie czynności wątroby: u pacjentów z niewielkim do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawkowania. Brak doświadczeń klinicznych u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku: chociaż u pacjentów w wieku powyżej 75 lat należy rozważyć rozpoczynanie leczenia od dawki 75 mg, to zazwyczaj nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego Sabervel u dzieci w wieku od 0 do 18 lat. Aktualnie dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.

Sposób podawania

do

obrotu

 

Podanie doustne.

 

 

 

4.3 Przeciwwskazania

 

 

 

 

 

 

 

dopuszczenie

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję omocniczą (patrz punkt 6.1).

Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

na

 

 

 

 

 

 

 

 

Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Sabervel z produktami zawierającymi aliskiren jest

 

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji

kłębuszkowej, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

 

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej: objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza po

 

 

 

 

nego

 

 

 

podaniu pierwszej dawki produktu, może wystąpić u pacjentów ze zmniejszoną objętością

wewnątrznaczyniową i(lub) niedoborem sodu spowodowanymi intensywnym leczeniem

 

 

 

ż

 

 

 

odwadniającym, ograniczeniem poda y soli w diecie, biegunką lub wymiotami. Takie stany należy

 

 

 

wa

 

 

 

 

wyrównać przed zastosowaniem produktu Sabervel.

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

Nadciśnienie naczyniowo-n rkowe: istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i

wystąpienia niewydolności nerek u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

zwężeniem tętnicy jed nej czynnej nerki, leczonych lekami wpływającymi na układ renina- angiotensyna-aldosteron. Chociaż nie udokumentowano takiego działania po zastosowaniu produktu Sabervel, to moż a się spodziewać podobnego efektu podczas stosowania antagonistów receptora angiotensyny II.

ZaburzenieProduktczynności nerek i stan po przeszczepie nerki: w przypadku stosowania produktu Sabervel u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i

k eatyniny w surowicy krwi. Brak doświadczeń w stosowaniu produktu Sabervel u pacjentów po niedawno wykonanym przeszczepie nerki.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 i chorobą nerek: w analizie przeprowadzonej w badaniu, w którym brali udział pacjenci z zaawansowaną chorobą nerek, działanie irbesartanu, zarówno w zdarzeniach nerkowych jak i sercowo-naczyniowych, nie było jednakowe we wszystkich badanych podgrupach. Wyniki okazały się mniej korzystne zwłaszcza u kobiet i osób rasy innej niż biała (patrz punkt 5.1).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-Angiotensin- Aldosterone-system, RAAS)

Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (ang.

Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi), antagonistów receptora angiotensyny II (ang.

Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.

U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Hiperkaliemia: podobnie jak w przypadku innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-

aldosteron, podczas leczenia produktem Sabervel może wystąpić hiperkaliemia, zwłaszcza u

obrotu

 

pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, z jawną proteinurią spowodowaną chorobą nerek na tle

cukrzycowym i(lub) niewydolnością serca. Zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia potasu w

surowicy krwi u pacjentów z grupy ryzyka (patrz punkt 4.5).

do

 

dopuszczenie

 

Lit: nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i produktu Sabervel (patrz punkt 4.5).

 

Zwężenie zastawki aorty i zastawki mitralnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory: podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia wskazana jest szczególna ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub zastawki mitralnej lub kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej k mory.

 

na

Hiperaldosteronizm pierwotny: pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie

pozwolenia

 

odpowiadają na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina- angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania u nich produktu Sabervel.

Uwagi ogólne: u pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek są zależne od aktywności układu renina-angiotensyna-aldoster n (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością

serca lub z chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie inhibitorami

związane było z gwałtownym obniżeninegom ciśnienia tętniczego krwi, azotemią, oligurią, a w rzadkich przypadkach ostrą niewydolnością nerek.ż Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów z

konwertazy angiotensyny lub antagonistami receptora angiotensyny II, które wpływają na ten układ,

kardiomiopatią niedokrwienną lub chorobą niedokrwienną serca może prowadzić do zawału serca lub

udaru.

 

 

wa

 

 

 

Podobnie jak obserwowano w przypadku inhibitorów konwertazy angiotensyny, irbesartan i inni

 

 

bez

 

antagoniści angiotensyny są mniej skutecznymi w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów

 

leczniczy

 

 

rasy czarnej, w porównaniu z osobnikami rasy innej niż czarna; prawdopodobnie jest to spowodowane częstszym występowaniem małego stężenia reniny w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym (patrz punkt 5.1).

CiążaProdukt: Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRAs) u pacjentek w ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II nie jest niezbędne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie (patrz punkty

4.3 i 4.6).

Laktoza: ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

Dzieci i młodzież: irbesartan był badany w populacji dzieci w wieku między 6 a 16 rokiem życia, ale dostępne obecnie dane pozostają niewystarczające aby rozszerzyć jego stosowanie na tę populację, do czasu kiedy dostępne będą dodatkowe informacje (patrz punkt 4.8, 5.1 i 5.2).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Leki moczopędne i inne leki przeciwnadciśnieniowe: inne leki przeciwnadciśnieniowe mogą nasilać hipotensyjne działanie irbesartanu; jednakże produkt ten był bezpiecznie stosowany z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego o przedłużonym działaniu i tiazydowe leki moczopędne. Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może spowodować zmniejszenie objętości krwi i ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego podczas rozpoczynania leczenia produktem Sabervel (patrz punkt 4.4).

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora

obrotu

angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń

 

niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym

ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w

monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1)

dopuszczenie

do

 

 

 

Produkty uzupełniające potas i leki moczopędne oszczędzające potas: z doświadczeń ze stosowaniem innych leków działających na układ renina-angiotensyna wynika, że jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, produktów uzupełniających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększyć stężenie pota u w surowicy (np. heparyna), może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy i dlatego nie jest zalecane

(patrz punkt 4.4).

 

na

Lit: donoszono o występowaniu przemijającego zwiększenia stężenia litu w surowicy i jego

pozwolenia

 

toksyczności podczas jednoczesnego podawania litu z inhib torami konwertazy angiotensyny. Bardzo

rzadko donoszono o podobnym działaniu w przypadku stosowania irbesartanu. Dlatego nie zaleca się

jednoczesnego stosowania tych leków (patrz punkt 4.4). Jeśli takie skojarzenie leków jest konieczne,

zaleca się staranne kontrolowanie stężenia litu w suro icy.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne: w przypadku jednoczesnego podawania antagonistów

 

nego

angiotensyny II z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi [tj. selektywne inhibitory COX-2, kwas

acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i niesel ktywne NLPZ] może wystąpić osłabienie efektu

ż

przeciwnadciśnieniowego. Podobnie jak w przypadku inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie

wa

 

antagonistów angiotensyny II i NLPZ może zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym

ostrej niewydolności nerek, oraz może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z nieprawidłowąbezc ynnością nerek. To skojarzenie należy stosować z ostrożnością,

szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawadniani, a także należy rozważyćleczniczymonitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu równoczesnej terapii oraz okresowo w późniejszym czas e.

Informacje dodatkowe na temat interakcji irbesartanu: w badaniach klinicznych hydrochlorotiazyd nie wpływa na farmakokinetykę irbesartanu. Irbesartan jest metabolizowany głównie przez CYP2C9, a w mniejszymProduktstopniu ulega glukuronidacji. Nie stwierdzono znamiennych farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych interakcji po jednoczesnym stosowaniu irbesartanu i warfaryny, leku

metab lizowanego przez CYP2C9. Nie badano wpływu induktorów CYP2C9, takich jak ryfampicyna, na farmakokinetykę irbesartanu. Farmakokinetyka digoksyny nie zmieniła się po podaniu irbesartanu.

4.6Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża:

Nie zaleca się stosowania AIIRAs w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są ostateczne; nie można jednak wykluczyć

niewielkiego zwiększenia ryzyka. Mimo że nie ma danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z antagonistami receptora angiotensyny II, z tą grupą leków mogą wiązać się podobne zagrożenia. U pacjentek planujących ciążę należy zastosować leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży, chyba że niezbędna jest kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie.

Wiadomo, że narażenie na działanie antagonisty receptora angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje działanie toksyczne dla płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).

Jeżeli do narażenia na działanie antagonistów receptora angiotensyny II doszło od drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II, należy ściśle

obserwować za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punktyobrotu4.3 i 4.4).

Karmienie piersią:

do

Z powodu braku informacji dotyczących stosowania produktu Sabervel w trakcie karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania w tym okresie. W trakcie karmienia piersią, w sz zególności

noworodków i dzieci urodzonych przedwcześnie, zaleca się stosowanie innych produktów mających

lepszy profil bezpieczeństwa.

 

 

 

 

Nie wiadomo, czy irbesartan lub jego metabolity przenikają do mlekadopuszczenieludzkiego.

Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych/toksykologicznych dotyczących szczurów

 

 

 

 

 

na

stwierdzono przenikanie irbesartanu lub jego metabolitów do mleka (szczegóły patrz punkt 5.3).

Płodność

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

Irbesartan nie miał wpływu na płodność leczonych szczurów oraz ich potomstwa do wielkości dawek

wywołujących pierwsze objawy toksyczności u rodzica (patrz punkt 5.3).

4.7

 

 

nego

 

 

Wpływ na zdolność prowadz nia pojazdów i obsługiwania maszyn

 

 

ż

 

 

 

 

wa

 

 

 

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i

obsługiwania maszyn. Na podsta ie właściwości farmakodynamicznych, jest mało prawdopodobne, żeby irbesartan wywierał wpływ na tę zdolność. W przypadku prowadzenia pojazdów lub

obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę, że w czasie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy i

uczucie znużenia.

bez

 

4.8

Działania iepożądane

 

leczniczy

 

W badaniach kontrolowanych placebo u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, całkowita częstość występowaniaProdukt zdarzeń niepożądanych nie różniła się pomiędzy grupą otrzymującą irbesartan (56,2%) i grupą otrzymującą placebo (56,5%). Przypadki przerwania leczenia z powodu klinicznych lub

lab atoryjnych zdarzeń niepożądanych były mniej częste u pacjentów leczonych irbesartanem (3,3%), niż w grupie otrzymującej placebo (4,5%). Częstość występowania zdarzeń niepożądanych nie była zależna od dawki (w zalecanym przedziale dawek), płci, wieku, rasy ani czasu trwania leczenia.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą z mikroalbuminurią i prawidłową czynnością nerek, donoszono o występowaniu ortostatycznych zawrotów głowy i hipotonii ortostatycznej u 0,5% pacjentów (tj. niezbyt często), ale częściej niż w grupie placebo.

W poniższej tabeli zebrano działania niepożądane stwierdzone w badaniach kontrolowanych placebo, w których 1965 pacjentów otrzymywało irbesartan. Gwiazdką (*) oznaczono dodatkowe działania niepożądane występujące u >2% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą ze współistniejącą przewlekłą niewydolnością nerek oraz jawnym białkomoczem i występujące częściej niż w grupie

placebo.

Częstość występowania działań niepożądanych, wymienionych poniżej, jest określona przy użyciu następującej konwencji: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000). Dla każdej częstości, działania niepożądane przedstawione są w kolejności zgodnej ze zmniejszającą się ich ciężkością.

Wymieniono również dodatkowe działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu do obrotu. Pochodzą one ze zgłoszeń spontanicznych.

Zaburzenia układu immunologicznego:

 

 

 

 

 

Nieznana:

 

reakcje nadwrażliwości, takie jak: obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

 

 

 

 

obrotu

Nieznana:

 

hiperkaliemia

 

 

 

 

 

do

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia układu nerwowego:

 

 

 

 

 

 

 

Często:

 

zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ortostatyczne zawroty głowy*

Nieznana:

 

zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, bóle głowy

 

 

Zaburzenia ucha i błędnika:

 

 

 

 

 

dopuszczenie

 

 

Nieznana:

 

szumy uszne

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia serca:

tachykardia

 

 

 

 

na

 

 

Niezbyt często:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia naczyniowe:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Często:

 

niedociśnienie ortostatyczne*

 

 

 

 

Niezbyt często:

nagłe zaczerwienienie twarzy

 

 

 

 

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

 

 

 

Niezbyt często:

kaszel

 

 

 

nego

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia żołądka i jelit:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Często:

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

 

nudności/wymioty

 

 

 

 

 

Niezbyt często:

biegunka, niestrawność/zgaga

 

 

 

 

Nieznana:

 

 

 

wa

 

 

 

 

 

 

 

zaburz nia smaku

 

 

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

 

 

 

 

 

Niezbyt często:

żółtaczka

 

 

 

 

 

 

 

 

Nieznana:

 

zapalenie wątroby, nieprawidłowa czynność wątroby

 

 

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

 

 

 

 

 

 

Nieznana:

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

leukocytoklastyczne zapalenie naczyń krwionośnych

 

 

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:

 

 

 

 

Często:

 

ból mięśniowo-szkieletowy*

 

 

 

 

Produkt

 

ból stawów, ból mięśni (w pewnych przypadkach związane ze zwiększeniem

Nieznana:

 

aktywności kinazy kreatynowej w osoczu), kurcze mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

Nieznana: zaburzenie czynności nerek, w tym przypadki niewydolności nerek u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:

Niezbyt często: zaburzenia czynności seksualnych

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

 

 

Często:

zmęczenie

 

 

Niezbyt często:

ból w klatce piersiowej

 

 

Badania diagnostyczne:

 

 

Bardzo często:

Hiperkaliemia* wystąpiła częściej u pacjentów z cukrzycą leczonych

 

 

irbesartanem niż otrzymujących placebo. U pacjentów z nadciśnieniem

 

tętniczym i cukrzycą z mikroalbuminurią i prawidłową czynnością nerek,

 

hiperkaliemia (≥5,5 mEq/l) wystąpiła u 29,4% pacjentów w grupie otrzymującej

 

300 mg irbesartanu i u 22% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. U

 

pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

 

 

 

i cukrzycą z przewlekłą niewydolnością nerek i jawnym białkomoczem,

 

 

 

obrotu

 

hiperkaliemia (≥5,5 mEq/l) wystąpiła u 46,3% pacjentów w grupie otrzymującej

 

irbesartan i u 26,3% pacjentów w grupie placebo.

 

Często:

często obserwowano znaczące zwiększenie aktywności kinazy kreatyn wej w

 

osoczu (1,7%) u pacjentów leczonych irbesartanem. Ani jeden z tych

 

 

 

dopuszczenie

 

 

przypadków nie miał związku ze zidentyfikowanymi klinicznie zaburzeniamido

 

mięśniowo- szkieletowymi. Zmniejszenie stężenia hemoglobi y*, które nie było

 

znaczące klinicznie, obserwowano u 1,7% nadwrażliwych pacjentów z

 

nadciśnieniem tętniczym i zaawansowaną chorobą nerek na tle cukrzycowym

 

leczonych irbesartanem

 

 

Dzieci i młodzież:

W 3 tygodniowej fazie prowadzonego metodą podwójnej ślepej próby, randomizowanego badania

 

na

klinicznego obejmującego 318 przypadków nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży, w wieku od

pozwolenia

 

6 do 16 roku życia, występowały następujące działania niepożądane: ból głowy (7,9%), niedociśnienie tętnicze krwi (2,2%), zawroty głowy (1,9%), kaszel (0,9%) W 26 tygodniowej otwartej fazie tego badania, najczęstszymi odchyleniami od normy w zakresie wyników badań laboratoryjnych było zwiększenie stężenia kreatyniny (6,5%) i zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej u 2% dzieci.

4.9Przedawkowanie

 

nego

Ekspozycja dorosłych pacjentów na dawki do 900 mg/dobę przez 8 tygodni nie ujawniła działania

ż

toksycznego. Do najbardziej prawdopodobnych objawów, których można spodziewać się po

wa

 

przedawkowaniu produktu, należy niedociśnienie tętnicze i tachykardia; możliwe jest także

wystąpienie bradykardii po przeda kowaniu. Nie są dostępne specyficzne informacje dotyczące leczenia przedawkowania produktu Sabervel. Pacjent powinien być dokładnie obserwowany i należy

zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Sugerowane postępowanie obejmuje wywołanie

 

 

 

bez

wymiotów i(lub) płukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania może być przydatne podanie węgla

aktywowanego. Irbesartan nie jest usuwany z organizmu przez hemodializę.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

 

 

leczniczy

 

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Produkt

 

 

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści angiotensyny II, produkty proste kod ATC C09C A04.

Mechanizm działania: Irbesartan jest silnym, aktywnym po podaniu doustnym, selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II (typ AT1). Uważa się, że irbesartan blokuje wszystkie działania

angiotensyny II poprzez receptor AT1, niezależnie od źródła lub drogi syntezy angiotensyny II.

Selektywny antagonizm wobec receptorów angiotensyny II (AT1) powoduje zwiększenie stężenia w

osoczu reniny i angiotensyny II oraz zmniejszenie stężenia aldosteronu w osoczu. Irbesartan, w dawkach terapeutycznych, nie wpływa znacząco na stężenie potasu w osoczu. Irbesartan nie hamuje działania ACE (kinaza-II), enzymu, który wytwarza angiotensynę-II oraz rozkłada bradykininę do nieczynnych metabolitów.

Irbesartan nie wymaga aktywacji metabolicznej do swojej aktywności.

Skuteczność kliniczna: Nadciśnienie tętnicze

Irbesartan obniża ciśnienie tętnicze krwi, wywołując jednocześnie niewielkie zmiany częstości akcji serca. Podczas podawania produktu raz na dobę istnieje zależność pomiędzy obniżeniem ciśnienia krwi a dawką, z tendencją do osiągnięcia stężenia w stanie stacjonarnym podczas stosowania dawek większych niż 300 mg. Dawki 150-300 mg, podawane jeden raz na dobę, obniżają ciśnienie tętnicze krwi w pozycji stojącej lub siedzącej, mierzone w okresie najmniejszej aktywności produktu (tj. 24 godziny od podania dawki) średnio o 8-13/5-8 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) więcej niż w grupie

placebo.

obrotu

Największe obniżenie ciśnienia krwi występuje w ciągu 3-6 godzin od podania irbesartanu, a działanie obniżające ciśnienie utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny. Po upływie 24 godzin, obniżenie

ciśnienia krwi wynosiło 60-70% odpowiedniego maksymalnego obniżenia ciśnienia rozkurcz wego i

skurczowego, występującego podczas stosowania zalecanych dawek. Podawanie dawki do150 mg raz na dobę powodowało podobne działanie w okresie najmniejszej aktywności produktu i śr dnio w ciągu 24 godzin, jak podanie tej samej dawki całkowitej w dwóch dawkach na dobę.

Hipotensyjne działanie irbesartanu występuje wyraźnie w ciągu 1-2 tygodni, największa skuteczność

Działania obniżające ciśnienie krwi irbesartanu i tiazydowych lekówdopuszczeniem czopędnych sumują się. U pacjentów, u których po zastosowaniu irbesartanu w monoterapii nie wystąpiło zadowalające

występuje w ciągu 4-6 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Przeciwnadciśnieniowe działanie produktu

utrzymuje się podczas długotrwałego podawania. Po odstawieniu produktu ciśnienie krwi stopniowo powraca do wartości początkowych. Nie obserwowano nadciśnienia z odbicia.

obniżenie ciśnienia krwi dodanie małej dawki hydrochlorotiazydu (12,5 mg) do irbesartanu raz na

 

na

dobę, powoduje dalsze, skorygowane względem placebo, obniżenie ciśnienia mierzonego w okresie

najmniejszej aktywności leku o 7-10/3-6 mm Hg (skurczowe/rozkurczowe).

pozwolenia

 

Skuteczność irbesartanu nie zależy od wieku ani płci. Podobnie jednak jak w przypadku innych leków

wpływających na układ renina-angiotensyna, pacjenci z nadciśnieniem tętniczym należący do rasy czarnej, słabiej odpowiadają na irbesartan stos wany w monoterapii. Podczas jednoczesnego

podawania irbesartanu z hydrochlorotiazydem w małej dawce (np. 12,5 mg na dobę), u pacjentów rasy czarnej działanie przeciwnadciśnieniowe jest zbliżone do obserwowanego u pacjentów rasy białej.

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na stężenie kwasu moczowego w surowicy ani na jego

wydalanie z moczem.

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

ż

Dzieci i młodzież

 

 

wa

 

 

 

 

 

Obniżanie ciśnienia tętnicz go krwi po zastosowaniu dawek docelowych irbesartanu dobranych na

 

 

bez

 

 

poziomie 0,5 mg/kg (mała), 1,5 mg/kg (średnia) i 4,5 mg/kg (duża) było oceniane w grupie dzieci i

leczniczy

 

 

 

młodzieży, w wieku od 6 do 16 roku życia, przez okres trzech tygodni u 318 pacjentów z

nadciśnieniem tętn

zym lub występującymi czynnikami ryzyka (cukrzyca, wywiad rodzinny w

kierunku nadciśnie

ia tętniczego). W końcu okresu tych trzech tygodni średnie obniżenie, w stosunku

do wartości wyjś iowej, pierwszorzędowej zmiennej skuteczności, skurczowego ciśnienia tętniczego

krwi w pozycji siedzącej (ang. seated systolic blood pressure, SeSBP), mierzonego w okresie najmniejszejProdukt aktywności produktu, wynosiło 11,7 mmHg (dla dawki małej), 9,3 mmHg (dla dawki średniej), 13,2 mmHg (dla dawki dużej). Istotna różnica pomiędzy poszczególnymi dawkami nie była

wid czna. Uśredniona zmiana rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi w pozycji siedzącej (ang. seated diastolic blood pressure, SeDBP), mierzonego w okresie najmniejszej aktywności produktu, wynosiła: 3,8 mmHg (dla dawki małej), 3,2 mmHg (dla dawki średniej), 5,6 mmHg (dla dawki dużej). W ciągu następnych dwóch tygodni, pacjenci, na zasadzie randomizacji, zostali ponownie włączeni albo do grupy otrzymującej lek albo placebo. U pacjentów otrzymujących placebo obserwowano zwiększenie SeSBP i SeDBP o 2,4 oraz 2,0 mmHg w porównaniu do zmian, odpowiednio, o +0,1 oraz -0,3 mmHg u pacjentów z grup otrzymujących wszystkie trzy dawki irbesartanu (patrz punkt 4.2).

Nadciśnienie tętnicze i cukrzyca typu 2 ze współistniejącą chorobą nerek

„Badanie Irbesartanu w Nefropatii Cukrzycowej "(ang. "Irbesartan Diabetic Nephropathy Trial",

IDNT) pokazuje, że irbesartan spowalnia postęp choroby nerek u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i jawną proteinurią. IDNT było podwójnie ślepym, kontrolowanym badaniem,

oceniającym zachorowalność i śmiertelność, w którym porównywano irbesartan, amlodypinę i placebo. U 1715 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, z cukrzycą typu 2, proteinurią >900 mg/dobę i stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie 1,0-3,0 mg/dl, badano długotrwały wpływ (średnio 2,6 roku) irbesartanu na postęp choroby nerek i śmiertelność, niezależnie od przyczyny. Pacjentom stopniowo zwiększano dawkę irbesartanu od 75 mg do dawki podtrzymującej 300 mg, dawkę amlodypiny od 2,5 mg do 10 mg lub podawano placebo, jako tolerowane. Pacjenci ze wszystkich leczonych grup otrzymywali typowo od 2 do 4 leków przeciwnadciśnieniowych (np. leki moczopędne, beta-adrenolityki, alfa-adrenolityki) w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego krwi ≤135/85 mmHg lub zmniejszenia ciśnienia skurczowego o 10 mmHg, w przypadku gdy początkowe ciśnienie skurczowe wynosiło >160 mmHg. U sześćdziesięciu procent (60%) pacjentów z grupy placebo

uzyskano te docelowe wartości ciśnienia tętniczego krwi, natomiast ten odsetek wyniósł 76% u pacjentów otrzymujących irbesartan i 78% w grupie amlodypiny. Irbesartan znacząco zmniejszał względne ryzyko wystąpienia pierwotnego złożonego punktu końcowego, na który się składały:obrotu podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, końcowe stadium choroby nerek lub śmiertelność, niezależnie od jej przyczyny. U około 33% pacjentów z grupy otrzymującej irbesartan wystąpił powyższy pierwotny złożony punkt końcowy, w porównaniu z 39% w grupie placebo i 41%do w grupie amlodypiny [względne zmniejszenie ryzyka o 20% w porównaniu z placebo (p = 0,024) i o 23% w porównaniu z amlodypiną (p = 0,006)]. Podczas analizowania poszczególnych składowych pierwotnego złożonego punktu końcowego, nie stwierdzono wpływu na ogólną śmi rtelność, zaobserwowano, pozytywną tendencję w zmniejszeniu wystąpienia końcowego stadium choroby nerek oraz znamienne zmniejszenie przypadków podwojonego stężenia kreatyniny w surowicy.

Podgrupy pacjentów zgodne pod względem płci, rasy, wieku, czasu trwania cukrzycy, początkowych

wartości ciśnienia tętniczego krwi, stężenia kreatyniny w surowicy idopuszczeniestopnia wydalania albumin z

moczem były oceniane pod kątem skuteczności leczenia. W podgrupach kobiet i pacjentów rasy

 

na

czarnej, które stanowiły odpowiednio 32% i 26% ogólnej populacji biorącej udział w badaniu, nie

pozwolenia

 

stwierdzono korzystnego wpływu na nerki, chociaż przedział ufności tego nie wyklucza. W przypadku

drugorzędowego punktu końcowego, obejmującego śmiertelne i niekończące się zgonem zdarzenia sercowo-naczyniowe, nie było różnic pomiędzy trzema grupami w ogólnej populacji, chociaż obserwowano zwiększenie częstości występowania niekończących się śmiercią zawałów mięśnia

postępowaniem było podawanie placebo. Zwiększenie częstości występowania niekończących się

sercowego u kobiet i zmniejszenie częstości niekończących się śmiercią zawałów mięśnia sercowego u mężczyzn w grupie leczonej irbesartanemnegow porównaniu do grupy, w której podstawowym

śmiercią zawałów mięśnia sercowegożi udarów obserwowano u kobiet otrzymujących, jako podstawowe leczenie, irbesartanwaw porównaniu do pacjentów, u których podstawowym leczeniem

była amlodypina, podczas gdy częstość hospitalizacji z powodu niewydolności serca zmniejszyła się w ogólnej populacji. Jednakżebeznie ustalono odpowiedniego wyjaśnienia tych danych u kobiet.

Badanie kliniczneleczniczy„Wpł w Irbesartanu na Mikroalbuminurię u Pacjentów z Nadciśnieniem Tętniczym i Cukrzycą typu 2" (ang. “Effects of Irbesartan on Microalbuminuria in Hypertensive Patients with type 2 Diabetes Mellitus, IRMA 2”) pokazuje, że irbesartan w dawce 300 mg opóźnia wystąpienie jawnej proteinurii u pacjentów z mikroalbuminurią. IRMA 2 było badaniem kontrolowanym placebo, z użyciem podwójnie ślepej próby, oceniającym zachorowalność u 590 pacjentów z cukrzycą typu 2, mikroalbuminuriąProdukt (30-300 mg/dobę) i prawidłową czynnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy ≤1,5 mg/dl u mężczyzn i <1,1 mg/dl u kobiet). W badaniu oceniano długotrwały wpływ (2 lata)

i besartanu na progresję zaburzeń nerkowych prowadzących do wystąpienia klinicznej (jawnej) proteinurii (wydalanie albumin z moczem (UAER) >300 mg/dobę i zwiększenia UAER o co najmniej 30% w stosunku do wartości początkowych). Wartość docelowego ciśnienia tętniczego krwi ustalono na ≤135/85 mmHg. Pacjenci, jeżeli zachodziła taka konieczność, otrzymywali dodatkowe leki przeciwnadciśnieniowe (z wyłączeniem inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II i antagonistów kanału wapniowego pochodnych dihydropirydyny) w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego krwi. Podczas gdy we wszystkich leczonych grupach uzyskano podobne wartości ciśnienia tętniczego krwi, mniej osób w grupie otrzymującej irbesartan w dawce 300 mg (5,2%), w porównaniu do grupy placebo (14,9%) lub grupy otrzymującej irbesartan w dawce 150 mg (9,7%), osiągnęło punkt końcowy jawnej proteinurii, wykazując dla większej dawki względne zmniejszenie ryzyka o 70% w porównaniu z placebo (p = 0,0004). Podczas trzech pierwszych miesięcy leczenia nie obserwowano towarzyszącej poprawy w szybkości filtracji kłębuszkowej (glomerular filtration rate,

GFR). Zwolnienie progresji prowadzącej do klinicznej proteinurii było widoczne po trzech miesiącach i utrzymywało się przez okres ponad 2 lat. Regresja do normoalbuminurii (<30 mg/dobę) występowała częściej w grupie otrzymującej irbesartan w dawce 300 mg (34%) niż w grupie placebo (21%).

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The

Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowo- naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,

udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było

 

przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.

obrotu

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w

zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano

zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznychdotych leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal

Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do

występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z

cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układudopuszczeniesercowo-naczyniowego.

Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększo ego ryzyka działań niepożądanych.

 

na

Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w

odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze

pozwolenia

 

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

 

nego

Irbesartan dobrze wchłania się po podaniu doustnym: jego bezwzględną dostępność biologiczną

 

ż

określono w badaniach klinicznych na około 60-80%. Jednoczesne spożywanie pokarmu nie wpływa

znacząco na biodostępność irbesart nu. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 96%, z nieistotnym

wiązaniem z elementami morfotycznymiwa

krwi. Objętość dystrybucji wynosi 53-93 litry. Po doustnym

bez

 

lub dożylnym podaniu irbesartanu znakowanego 14C, 80-85% radioaktywności stwierdzanej w osoczu

krwi krążącej przypadało na niezmieniony irbesartan. Irbesartan jest metabolizowany w wątrobie przez sprzęganieleczniczyz kwasem glukuronowym i utlenianie. Głównym jego metabolitem krążącym we

krwi jest glukuron d rbesartanu (około 6%). Badania in vitro wskazują, że irbesartan jest głównie utleniany przez e ym CYP2C9 cytochromu P450; izoenzym CYP3A4 ma nieistotny wpływ.

Farmakokinetyka irbesartanu jest liniowa i proporcjonalna do dawki w zakresie dawek od 10 do 600 mg.ProduktW dawkach większych niż 600 mg (dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki) obserwowano proporcjonalne, ale mniejsze zwiększenie wchłaniania po doustnym podaniu; mechanizm tego zjawiska jest nieznany. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po upływie 1,5-2 godzin po podaniu doustnym. Klirens całkowity i klirens nerkowy wynoszą odpowiednio 157-176 i 3-3,5 ml/min. Końcowy okres połowicznej eliminacji irbesartanu wynosi 11-15 godzin. Stężenie produktu w osoczu w stanie stacjonarnym jest osiągane w ciągu 3 dni od rozpoczęcia podawania raz na dobę.

Podczas wielokrotnego podawania produktu raz na dobę obserwuje się jego ograniczoną (<20%) kumulację w osoczu. W badaniu obserwowano nieco większe stężenia

irbesartanu w osoczu u pacjentów płci żeńskiej z nadciśnieniem tętniczym. Jednakże nie było różnic w okresie półtrwania i kumulacji irbesartanu. U pacjentów płci żeńskiej nie jest konieczne dostosowanie dawkowania. Wartości AUC i Cmax irbesartanu były również nieco większe u osób w podeszłym wieku (≥ 65 lat), niż u osób młodych (18-40 lat). Jednocześnie końcowy okres półtrwania był nieznacząco zmieniony. Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

Irbesartan i jego metabolity są wydalane zarówno z żółcią, jak i przez nerki. Zarówno po doustnym jak i dożylnym (iv.) podaniu irbesartanu znakowanego 14C, około 20% radioaktywności jest odzyskiwane w moczu, a reszta w kale. Mniej niż 2% dawki jest wydalane w moczu jako nie zmieniony irbesartan.

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka irbesartanu była oceniana u 23 dzieci z nadciśnieniem tętniczym, po podaniu pojedynczej i wielokrotnych dawek dobowych irbesartanu (2 mg/kg), do maksymalnej dawki dobowej

150 mg, podawanej przez cztery tygodnie. Spośród tych 23 dzieci ocena 21 mogła zostać przeprowadzona dla porównania z farmakokinetyką osób dorosłych (dwanaścioro dzieci w wieku ponad 12 lat, dziewięcioro pomiędzy 6 i 12 rokiem życia). Wyniki wykazały, że Cmax, AUC i

wartości klirensu były porównywalne z tymi obserwowanymi u pacjentów dorosłych otrzymujących

 

obrotu

150 mg irbesartanu na dobę. Po powtarzanym dawkowaniu, raz na dobę, obserwowano ogranicz ne

gromadzenie irbesartanu w osoczu (18%).

 

 

Zaburzenie czynności nerek: u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub poddawanych

 

 

dopuszczenie

 

 

hemodializie, parametry farmakokinetyczne irbesartanu są nieznacząco zmienione. Irb sartando

nie jest

usuwany przez hemodializę.

Zaburzenie czynności wątroby: u pacjentów z łagodną do umiarkowanej marskością wątroby, parametry farmakokinetyczne irbesartanu są nieznacząco zmienione.

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.

5.3Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

pozwolenia

na

Brak danych wskazujących na toksyczność ogólnoustrojową, j k i narządową irbesartanu w dawkach

istotnych kliniczne. W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa stwierdzono, że duże dawki

irbesartanu (≥250 mg/kg/dobę u szczurów i ≥100 mg/kg/dobę u makaków) powodowały zmniejszenie parametrów krwinek czerwonych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Bardzo duże dawki (≥500 mg/kg/dobę) irbesartanu powodowały u szczurów i makaków zmiany zwyrodnieniowe w nerkach (takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki z bazofilów w kanalikach nerkowych, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu) i uważa się, że są one

W badaniach na szczurach płci męskiej i żeńskiej nie obserwowano wpływu na płodność oraz

wtórne w stosunku do przeciwnadciśni niowego działania produktu, które powoduje zmniejszenie

przepływu przez nerki. Ponadto, irbesartan powodował rozrost/przerost komórek aparatu

 

nego

 

ż

przykłębuszkowego (u szczurów w d wce ≥90 mg/kg/dobę, u makaków w dawce ≥10 mg/kg/dobę).

Wszystkie te zmiany uznano za waskutek farmakologicznego działania irbesartanu. Dla terapeutycznych

dawek irbesartanu stosowanych u ludzi, rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego nerek

wydaje się nie mieć żadnego odniesienia.

 

bez

Nie było dowodów na mutagenność, klastogenność ani rakotwórczość.

leczniczy

 

wydajność rozmnażania, nawet po podaniu dawek doustnych irbesartanu powodujących pewne objawyProduktto syczności u rodzica (od 50 do 650 mg/kg/dobę), w tym zgon po największych dawkach. Nie o notowano znaczącego działania na liczbę ciałek żółtych, implantacji zarodka lub żywych

pł dów. Irbesartan nie miał wpływu na przeżycie, rozwój ani rozmnażanie potomstwa. Badania na zwierzętach wskazują, że znakowany izotopowo irbesartan jest wykrywany w płodach szczura i królika. Irbesartan przenika do mleka karmiących szczurów.

Badania na zwierzętach z irbesartanem wykazały przemijające działanie toksyczne (poszerzenie miedniczek nerkowych, wodniak moczowodu lub obrzęk podskórny) u szczurzych płodów, które ustępowało po porodzie. U królików, poronienia lub wczesne resorpcje płodów notowano po dawkach powodujących znaczącą toksyczność u matek, włącznie ze śmiertelnością. Nie obserwowano działania teratogennego u szczura i królika.

Rdzeń tabletki:
Laktoza jednowodna Celuloza mikrokrystaliczna Kroskarmeloza sodowa
Krzemionka koloidalna bezwodna Hypromeloza
Magnezu stearynian

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Otoczka:

 

 

 

 

 

 

 

 

obrotu

Hypromeloza

 

 

 

 

 

 

 

Tytanu dwutlenek (E171)

 

 

 

 

 

 

do

Makrogol 400

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dopuszczenie

 

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

 

 

 

 

 

 

 

Nie dotyczy.

 

 

 

 

 

 

 

6.3

Okres ważności

 

 

 

 

 

 

 

4 lata.

 

 

 

 

 

 

na

 

 

6.4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Specjalne środki ostrożności podczas przechowyw nia

 

 

 

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pudełko tekturowe zawierające 28, 56, 90 lub 98 tabletek powlekanych w blisterze PVC/PVDC-

Aluminium/PVDC.

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

Nie wszystkie wielkości opakow ń muszą znajdować się w obrocie.

 

 

 

 

 

 

wa

 

 

 

 

 

 

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

 

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi

przepisami.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

 

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

 

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pha mathen S.A. 6, Dervenakion str., 153 51 Pallini Attiki, Grecja

Tel.: +30 210 66 65 067

8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/12/765/003

EU/1/12/765/004

EU/1/12/765/008

EU/1/12/765/011

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu : 13 kwietnia 2012

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowa informacja o tym produkcie leczniczym jest dostępna na stronie internetowej

Europejskiej Agencji Leków (EMA) http://www.ema.europa.eu/.

 

 

 

 

 

 

 

dopuszczenie

do

 

 

 

 

 

 

na

 

 

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

 

bez

wa

 

 

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

obrotu

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO
Sabervel 300 mg tabletki powlekane
2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda tabletka powlekana zawiera 300 mg irbesartanu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
każda tabletka powlekana zawiera 80 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

 

 

 

obrotu

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

 

 

do

 

dopuszczenie

 

Tabletka powlekana.

 

 

 

 

 

Białe, wklęsłe, okrągłe tabletki powlekane o średnicy 11 mm.

 

 

 

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

 

 

 

4.1

Wskazania do stosowania

na

 

 

 

 

 

 

 

Sabervel jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego p erwotnego u osób dorosłych.

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

Jest także wskazany w leczeniu choroby nerek u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, jako część przeciwnadciśnieniowego postępowania terapeutycznego (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

 

nego

 

 

ż

 

 

wa

 

Zalecana zazwyczaj, początkowa i podtrzymująca dawka wynosi 150 mg jeden raz na dobę, w czasie

posiłku lub niezależnie od posiłku. Sabervel w jednorazowej dawce dobowej 150 mg zazwyczaj

 

bez

umożliwia lepszą kontrolę dobową ciśnienia tętniczego niż w dawce 75 mg. Podczas rozpoczynania

leczenia można jednakże rozważyć podanie produktu w dawce 75 mg, zwłaszcza u pacjentów

leczniczy

 

poddawanych hemodializie i osób w wieku podeszłym, powyżej 75 lat.

U pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej kontroli ciśnienia po podaniu jednorazowej dawki dobowej 150 mg, dawkę produktu Sabervel można zwiększyć do 300 mg lub zastosować dodatkowo inny lek przeciwnadciśnieniowy (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1). Zwłaszcza dodatkowe zastosowanie lekuProduktmoczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, wykazało addycyjne działanie z produktem Sabervel (patrz punkt 4.5).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, leczenie należy rozpoczynać od dawki 150 mg irbesartanu podawanej raz na dobę i stopniowo zwiększać dawkę do 300 mg raz na dobę, to jest zalecanej dawki podtrzymującej w leczeniu współistniejącej choroby nerek.

Korzystny wpływ produktu Sabervel na czynność nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 wykazano w badaniach klinicznych, w których irbesartan, jeżeli zachodziła taka konieczność, stosowany był w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, w celu uzyskania prawidłowych wartości ciśnienia tętniczego krwi (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).

Specjane grupy pacjentów

Zaburzenie czynności nerek: nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzoną

czynnością nerek. Należy rozważyć podanie mniejszej dawki początkowej (75 mg) u pacjentów poddawanych hemodializie (patrz punkt 4.4).

Zaburzenie czynności wątroby: u pacjentów z niewielkim do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawkowania. Brak doświadczeń klinicznych u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku: chociaż u pacjentów w wieku powyżej 75 lat należy rozważyć rozpoczynanie leczenia od dawki 75 mg, to zazwyczaj nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego Sabervel u dzieci w wieku od 0 do 18 lat. Aktualnie dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.

Sposób podawania

do

obrotu

 

Podanie doustne.

 

 

 

4.3 Przeciwwskazania

 

 

 

 

 

 

 

dopuszczenie

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję omocniczą (patrz punkt 6.1).

Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

na

 

 

 

 

 

 

 

 

Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Sabervel z produktami zawierającymi aliskiren jest

 

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji

kłębuszkowej, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

 

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej: objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza po

 

 

 

 

nego

 

 

 

podaniu pierwszej dawki produktu, może wystąpić u pacjentów ze zmniejszoną objętością

wewnątrznaczyniową i(lub) niedoborem sodu spowodowanymi intensywnym leczeniem

 

 

 

ż

 

 

 

odwadniającym, ograniczeniem poda y soli w diecie, biegunką lub wymiotami. Takie stany należy

 

 

 

wa

 

 

 

 

wyrównać przed zastosowaniem produktu Sabervel.

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

Nadciśnienie naczyniowo-n rkowe: istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i

wystąpienia niewydolności nerek u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

zwężeniem tętnicy jed nej czynnej nerki, leczonych lekami wpływającymi na układ renina- angiotensyna-aldosteron. Chociaż nie udokumentowano takiego działania po zastosowaniu produktu Sabervel, to moż a się spodziewać podobnego efektu podczas stosowania antagonistów receptora angiotensyny II.

ZaburzenieProduktczynności nerek i stan po przeszczepie nerki: w przypadku stosowania produktu Sabervel u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i

k eatyniny w surowicy krwi. Brak doświadczeń w stosowaniu produktu Sabervel u pacjentów po niedawno wykonanym przeszczepie nerki.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 i chorobą nerek: w analizie przeprowadzonej w badaniu, w którym brali udział pacjenci z zaawansowaną chorobą nerek, działanie irbesartanu, zarówno w zdarzeniach nerkowych jak i sercowo-naczyniowych, nie było jednakowe we wszystkich badanych podgrupach. Wyniki okazały się mniej korzystne zwłaszcza u kobiet i osób rasy innej niż biała (patrz punkt 5.1).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-Angiotensin- Aldosterone-system, RAAS)

Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (ang.

Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi), antagonistów receptora angiotensyny II (ang.

Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.

U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Hiperkaliemia: podobnie jak w przypadku innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-

aldosteron, podczas leczenia produktem Sabervel może wystąpić hiperkaliemia, zwłaszcza u

obrotu

 

pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, z jawną proteinurią spowodowaną chorobą nerek na tle

cukrzycowym i(lub) niewydolnością serca. Zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia potasu w

surowicy u pacjentów z grupy ryzyka (patrz punkt 4.5).

do

 

dopuszczenie

 

Lit: nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i produktu Sabervel (patrz punkt 4.5).

 

Zwężenie zastawki aorty i zastawki mitralnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory: podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia wskazana jest szczególna ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub zastawki mitralnej lub kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej k mory.

 

na

Hiperaldosteronizm pierwotny: pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie

pozwolenia

 

odpowiadają na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina- angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania u nich produktu Sabervel.

Uwagi ogólne: u pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek są zależne od aktywności układu renina-angiotensyna-aldoster n (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością

serca lub z chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie inhibitorami

związane było z gwałtownym obniżeninegom ciśnienia tętniczego krwi, azotemią, oligurią, a w rzadkich przypadkach ostrą niewydolnością nerek.ż Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów z

konwertazy angiotensyny lub antagonistami receptora angiotensyny II, które wpływają na ten układ,

kardiomiopatią niedokrwienną lub chorobą niedokrwienną serca może prowadzić do zawału serca lub

udaru.

 

 

wa

 

 

 

Podobnie jak obserwowano w przypadku inhibitorów konwertazy angiotensyny, irbesartan i inni

 

 

bez

 

antagoniści angiotensyny są mniej skutecznymi w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów

 

leczniczy

 

 

rasy czarnej, w porównaniu z osobnikami rasy innej niż czarna; prawdopodobnie jest to spowodowane częstszym występowaniem małego stężenia reniny w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym (patrz punkt 5.1).

CiążaProdukt: Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRAs) u pacjentek w ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II nie jest niezbędne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie (patrz punkty

4.3 i 4.6).

Laktoza: ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

Dzieci i młodzież: irbesartan był badany w populacji dzieci w wieku między 6 a 16 rokiem życia, ale dostępne obecnie dane pozostają niewystarczające, aby rozszerzyć jego stosowanie na tę populację, do czasu kiedy dostępne będą dodatkowe informacje (patrz punkt 4.8, 5.1 i 5.2).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Leki moczopędne i inne leki przeciwnadciśnieniowe: inne leki przeciwnadciśnieniowe mogą nasilać hipotensyjne działanie irbesartanu; jednakże produkt ten był bezpiecznie stosowany z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego o przedłużonym działaniu i tiazydowe leki moczopędne. Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może spowodować zmniejszenie objętości krwi i ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego podczas rozpoczynania leczenia produktem Sabervel (patrz punkt 4.4).

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora

obrotu

angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń

 

niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym

ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w

monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1)

dopuszczenie

do

 

 

 

Produkty uzupełniające potas i leki moczopędne oszczędzające potas: z doświadczeń ze stosowaniem innych leków działających na układ renina-angiotensyna wynika, że jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, produktów uzupełniających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększyć stężenie pota u w surowicy (np. heparyna), może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy i dlatego nie jest zalecane

(patrz punkt 4.4).

 

na

Lit: donoszono o występowaniu przemijającego zwiększenia stężenia litu w surowicy i jego

pozwolenia

 

toksyczności podczas jednoczesnego podawania litu z inhib torami konwertazy angiotensyny. Bardzo

rzadko donoszono o podobnym działaniu w przypadku stosowania irbesartanu. Dlatego nie zaleca się

jednoczesnego stosowania tych leków (patrz punkt 4.4). Jeśli takie skojarzenie leków jest konieczne,

zaleca się staranne kontrolowanie stężenia litu w suro icy.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne: w przypadku jednoczesnego podawania antagonistów

 

nego

angiotensyny II z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi [tj. selektywne inhibitory COX-2, kwas

acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i niesel ktywne NLPZ] może wystąpić osłabienie efektu

ż

przeciwnadciśnieniowego. Podobnie jak w przypadku inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie

wa

 

antagonistów angiotensyny II i NLPZ może zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym

ostrej niewydolności nerek oraz może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z nieprawidłowąbezc ynnością nerek. To skojarzenie należy stosować z ostrożnością,

szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawadniani, a także należy rozważyćleczniczymonitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu równoczesnej terapii oraz okresowo w późniejszym czas e.

Informacje dodatkowe na temat interakcji irbesartanu: w badaniach klinicznych hydrochlorotiazyd nie wpływa na farmakokinetykę irbesartanu. Irbesartan jest metabolizowany głównie przez CYP2C9, a w mniejszymProduktstopniu ulega glukuronidacji. Nie stwierdzono znamiennych farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych interakcji po jednoczesnym stosowaniu irbesartanu i warfaryny, leku

metab lizowanego przez CYP2C9. Nie badano wpływu induktorów CYP2C9, takich jak ryfampicyna, na farmakokinetykę irbesartanu. Farmakokinetyka digoksyny nie zmieniła się po podaniu irbesartanu.

4.6Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża:

Nie zaleca się stosowania AIIRAs w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są ostateczne; nie można jednak wykluczyć

niewielkiego zwiększenia ryzyka. Mimo że nie ma danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z antagonistami receptora angiotensyny II, z tą grupą leków mogą wiązać się podobne zagrożenia. U pacjentek planujących ciążę należy zastosować leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży, chyba że niezbędna jest kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie.

Wiadomo, że narażenie na działanie antagonisty receptora angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje działanie toksyczne dla płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).

Jeżeli do narażenia na działanie antagonistów receptora angiotensyny II doszło od drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II, należy ściśle

obserwować za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punktyobrotu4.3 i 4.4).

Karmienie piersią:

do

Z powodu braku informacji dotyczących stosowania produktu Sabervel w trakcie karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania w tym okresie. W trakcie karmienia piersią, w sz zególności

noworodków i dzieci urodzonych przedwcześnie, zaleca się stosowanie innych produktów mających

lepszy profil bezpieczeństwa.

 

 

 

 

Nie wiadomo, czy irbesartan lub jego metabolity przenikają do mlekadopuszczenieludzkiego.

Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych/toksykologicznych dotyczących szczurów

 

 

 

 

 

na

stwierdzono przenikanie irbesartanu lub jego metabolitów do mleka (szczegóły patrz punkt 5.3).

Płodność

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

Irbesartan nie miał wpływu na płodność leczonych szczurów oraz ich potomstwa do wielkości dawek

wywołujących pierwsze objawy toksyczności u rodzica (patrz punkt 5.3).

4.7

 

 

nego

 

 

Wpływ na zdolność prowadz nia pojazdów i obsługiwania maszyn

 

 

ż

 

 

 

 

wa

 

 

 

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i

obsługiwania maszyn. Na podsta ie właściwości farmakodynamicznych, jest mało prawdopodobne, żeby irbesartan wywierał wpływ na tę zdolność. W przypadku prowadzenia pojazdów lub

obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę, że w czasie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy i

uczucie znużenia.

bez

 

4.8

Działania iepożądane

 

leczniczy

 

W badaniach kontrolowanych placebo u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, całkowita częstość występowaniaProdukt zdarzeń niepożądanych nie różniła się pomiędzy grupą otrzymującą irbesartan (56,2%) i grupą otrzymującą placebo (56,5%). Przypadki przerwania leczenia z powodu klinicznych lub

lab atoryjnych zdarzeń niepożądanych były mniej częste u pacjentów leczonych irbesartanem (3,3%), niż w grupie otrzymującej placebo (4,5%). Częstość występowania zdarzeń niepożądanych nie była zależna od dawki (w zalecanym przedziale dawek), płci, wieku, rasy ani czasu trwania leczenia.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą z mikroalbuminurią i prawidłową czynnością nerek, donoszono o występowaniu ortostatycznych zawrotów głowy i hipotonii ortostatycznej u 0,5% pacjentów (tj. niezbyt często), ale częściej niż w grupie placebo.

W poniższej tabeli zebrano działania niepożądane stwierdzone w badaniach kontrolowanych placebo, w których 1965 pacjentów otrzymywało irbesartan. Gwiazdką (*) oznaczono dodatkowe działania niepożądane występujące u >2% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą ze współistniejącą przewlekłą niewydolnością nerek oraz jawnym białkomoczem i występujące częściej niż w grupie

placebo.

Częstość występowania działań niepożądanych, wymienionych poniżej, jest określona przy użyciu następującej konwencji: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000). Dla każdej częstości, działania niepożądane przedstawione są w kolejności zgodnej ze zmniejszającą się ich ciężkością.

Wymieniono również dodatkowe działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu do obrotu. Pochodzą one ze zgłoszeń spontanicznych.

Zaburzenia układu immunologicznego:

 

 

 

 

 

Nieznana:

 

reakcje nadwrażliwości, takie jak: obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

 

 

 

 

obrotu

Nieznana:

 

hiperkaliemia

 

 

 

 

 

do

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia układu nerwowego:

 

 

 

 

 

 

 

Często:

 

zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ortostatyczne zawroty głowy*

Nieznana:

 

zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, bóle głowy

 

 

Zaburzenia ucha i błędnika:

 

 

 

 

 

dopuszczenie

 

 

Nieznana:

 

szumy uszne

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia serca:

tachykardia

 

 

 

 

na

 

 

Niezbyt często:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia naczyniowe:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Często:

 

niedociśnienie ortostatyczne*

 

 

 

 

Niezbyt często:

nagłe zaczerwienienie twarzy

 

 

 

 

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

 

 

 

Niezbyt często:

kaszel

 

 

 

nego

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia żołądka i jelit:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Często:

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

 

nudności/wymioty

 

 

 

 

 

Niezbyt często:

biegunka, niestrawność/zgaga

 

 

 

 

Nieznana:

 

 

 

wa

 

 

 

 

 

 

 

zaburz nia smaku

 

 

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

 

 

 

 

 

Niezbyt często:

żółtaczka

 

 

 

 

 

 

 

 

Nieznana:

 

zapalenie wątroby, nieprawidłowa czynność wątroby

 

 

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

 

 

 

 

 

 

Nieznana:

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

leukocytoklastyczne zapalenie naczyń krwionośnych

 

 

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:

 

 

 

 

Często:

 

ból mięśniowo-szkieletowy*

 

 

 

 

Produkt

 

ból stawów, ból mięśni (w pewnych przypadkach związane ze zwiększeniem

Nieznana:

 

aktywności kinazy kreatynowej w osoczu), kurcze mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

Nieznana: zaburzenie czynności nerek, w tym przypadki niewydolności nerek u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:

Niezbyt często: zaburzenia czynności seksualnych

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

 

 

Często:

zmęczenie

 

 

Niezbyt często:

ból w klatce piersiowej

 

 

Badania diagnostyczne:

 

 

Bardzo często:

Hiperkaliemia* wystąpiła częściej u pacjentów z cukrzycą leczonych

 

 

irbesartanem niż otrzymujących placebo. U pacjentów z nadciśnieniem

 

tętniczym i cukrzycą z mikroalbuminurią i prawidłową czynnością nerek,

 

hiperkaliemia (≥5,5 mEq/l) wystąpiła u 29,4% pacjentów w grupie otrzymującej

 

300 mg irbesartanu i u 22% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. U

 

pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

 

 

 

i cukrzycą z przewlekłą niewydolnością nerek i jawnym białkomoczem,

 

 

 

obrotu

 

hiperkaliemia (≥5,5 mEq/l) wystąpiła u 46,3% pacjentów w grupie otrzymującej

 

irbesartan i u 26,3% pacjentów w grupie placebo.

 

Często:

często obserwowano znaczące zwiększenie aktywności kinazy kreatyn wej w

 

osoczu (1,7%) u pacjentów leczonych irbesartanem. Ani jeden z tych

 

 

 

dopuszczenie

 

 

przypadków nie miał związku ze zidentyfikowanymi klinicznie zaburzeniamido

 

mięśniowo- szkieletowymi. Zmniejszenie stężenia hemoglobi y*, które nie było

 

znaczące klinicznie, obserwowano u 1,7% nadwrażliwych pacjentów z

 

nadciśnieniem tętniczym i zaawansowaną chorobą nerek na tle cukrzycowym

 

leczonych irbesartanem

 

 

Dzieci i młodzież:

W 3 tygodniowej fazie prowadzonego metodą podwójnej ślepej próby, randomizowanego badania

 

na

klinicznego obejmującego 318 przypadków nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży, w wieku od

pozwolenia

 

6 do 16 roku życia, występowały następujące działania niepożądane: ból głowy (7,9%), niedociśnienie tętnicze krwi (2,2%), zawroty głowy (1,9%), kaszel (0,9%) W 26 tygodniowej otwartej fazie tego badania, najczęstszymi odchyleniami od normy w zakresie wyników badań laboratoryjnych było zwiększenie stężenia kreatyniny (6,5%) i zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej u 2% dzieci.

4.9Przedawkowanie

 

nego

Ekspozycja dorosłych pacjentów na dawki do 900 mg/dobę przez 8 tygodni nie ujawniła działania

ż

toksycznego. Do najbardziej prawdopodobnych objawów, których można spodziewać się po

wa

 

przedawkowaniu produktu, należy niedociśnienie tętnicze i tachykardia; możliwe jest także

wystąpienie bradykardii po przeda kowaniu. Nie są dostępne specyficzne informacje dotyczące leczenia przedawkowania produktu Sabervel. Pacjent powinien być dokładnie obserwowany i należy

zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Sugerowane postępowanie obejmuje wywołanie

 

 

 

bez

wymiotów i(lub) płukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania może być przydatne podanie węgla

aktywowanego. Irbesartan nie jest usuwany z organizmu przez hemodializę.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

 

 

leczniczy

 

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Produkt

 

 

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści angiotensyny II, produkty proste kod ATC C09C A04.

Mechanizm działania: Irbesartan jest silnym, aktywnym po podaniu doustnym, selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II (typ AT1). Uważa się, że irbesartan blokuje wszystkie działania

angiotensyny II poprzez receptor AT1, niezależnie od źródła lub drogi syntezy angiotensyny II.

Selektywny antagonizm wobec receptorów angiotensyny II (AT1) powoduje zwiększenie stężenia w

osoczu reniny i angiotensyny II oraz zmniejszenie stężenia aldosteronu w osoczu. Irbesartan, w dawkach terapeutycznych, nie wpływa znacząco na stężenie potasu w osoczu. Irbesartan nie hamuje działania ACE (kinaza-II), enzymu, który wytwarza angiotensynę-II oraz rozkłada bradykininę do nieczynnych metabolitów.

Irbesartan nie wymaga aktywacji metabolicznej do swojej aktywności.

Skuteczność kliniczna: Nadciśnienie tętnicze

Irbesartan obniża ciśnienie tętnicze krwi, wywołując jednocześnie niewielkie zmiany częstości akcji serca. Podczas podawania produktu raz na dobę istnieje zależność pomiędzy obniżeniem ciśnienia krwi a dawką, z tendencją do osiągnięcia stężenia w stanie stacjonarnym podczas stosowania dawek większych niż 300 mg. Dawki 150-300 mg, podawane jeden raz na dobę, obniżają ciśnienie tętnicze krwi w pozycji stojącej lub siedzącej, mierzone w okresie najmniejszej aktywności produktu (tj. 24 godziny od podania dawki) średnio o 8-13/5-8 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) więcej niż w grupie

placebo.

obrotu

Największe obniżenie ciśnienia krwi występuje w ciągu 3-6 godzin od podania irbesartanu, a działanie obniżające ciśnienie utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny. Po upływie 24 godzin, obniżenie

ciśnienia krwi wynosiło 60-70% odpowiedniego maksymalnego obniżenia ciśnienia rozkurcz wego i

skurczowego, występującego podczas stosowania zalecanych dawek. Podawanie dawki do150 mg raz na dobę powodowało podobne działanie w okresie najmniejszej aktywności produktu i śr dnio w ciągu 24 godzin, jak podanie tej samej dawki całkowitej w dwóch dawkach na dobę.

Hipotensyjne działanie irbesartanu występuje wyraźnie w ciągu 1-2 tygodni, największa skuteczność

występuje w ciągu 4-6 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Przeciwnadciśnieniowe działanie produktu

utrzymuje się podczas długotrwałego podawania. Po odstawieniu produktu ciśnienie krwi stopniowo powraca do wartości początkowych. Nie obserwowano nadciśnienia z odbicia.

Działania obniżające ciśnienie krwi irbesartanu i tiazydowych lekówdopuszczeniem czopędnych sumują się. U pacjentów, u których po zastosowaniu irbesartanu w monoterapii nie wystąpiło zadowalające

obniżenie ciśnienia krwi dodanie małej dawki hydrochlorotiazydu (12,5 mg) do irbesartanu raz na

 

na

dobę, powoduje dalsze, skorygowane względem placebo, obniżenie ciśnienia mierzonego w okresie

najmniejszej aktywności leku o 7-10/3-6 mm Hg (skurczowe/rozkurczowe).

pozwolenia

 

Skuteczność irbesartanu nie zależy od wieku ani płci. Podobnie jednak jak w przypadku innych leków

wpływających na układ renina-angiotensyna, pacjenci z nadciśnieniem tętniczym należący do rasy czarnej, słabiej odpowiadają na irbesartan stos wany w monoterapii. Podczas jednoczesnego

podawania irbesartanu z hydrochlorotiazydem w małej dawce (np. 12,5 mg na dobę), u pacjentów rasy czarnej działanie przeciwnadciśnieniowe jest zbliżone do obserwowanego u pacjentów rasy białej.

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na stężenie kwasu moczowego w surowicy ani na jego

wydalanie z moczem.

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

ż

Dzieci i młodzież

 

 

wa

 

 

 

 

 

Obniżanie ciśnienia tętnicz go krwi po zastosowaniu dawek docelowych irbesartanu dobranych na

 

 

bez

 

 

poziomie 0,5 mg/kg (mała), 1,5 mg/kg (średnia) i 4,5 mg/kg (duża) było oceniane w grupie dzieci i

leczniczy

 

 

 

młodzieży, w wieku od 6 do 16 roku życia, przez okres trzech tygodni u 318 pacjentów z

nadciśnieniem tętn

zym lub występującymi czynnikami ryzyka (cukrzyca, wywiad rodzinny w

kierunku nadciśnie

ia tętniczego). W końcu okresu tych trzech tygodni średnie obniżenie, w stosunku

do wartości wyjś iowej, pierwszorzędowej zmiennej skuteczności, skurczowego ciśnienia tętniczego

krwi w pozycji siedzącej (ang. seated systolic blood pressure, SeSBP), mierzonego w okresie najmniejszejProdukt aktywności produktu, wynosiło 11,7 mmHg (dla dawki małej), 9,3 mmHg (dla dawki średniej), 13,2 mmHg (dla dawki dużej). Istotna różnica pomiędzy poszczególnymi dawkami nie była

wid czna. Uśredniona zmiana rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi w pozycji siedzącej (ang. seated diastolic blood pressure, SeDBP), mierzonego w okresie najmniejszej aktywności produktu, wynosiła: 3,8 mmHg (dla dawki małej), 3,2 mmHg (dla dawki średniej), 5,6 mmHg (dla dawki dużej). W ciągu następnych dwóch tygodni, pacjenci, na zasadzie randomizacji, zostali ponownie włączeni albo do grupy otrzymującej lek albo placebo. U pacjentów otrzymujących placebo obserwowano zwiększenie SeSBP i SeDBP o 2,4 oraz 2,0 mmHg w porównaniu do zmian, odpowiednio, o +0,1 oraz -0,3 mmHg u pacjentów z grup otrzymujących wszystkie trzy dawki irbesartanu (patrz punkt 4.2).

Nadciśnienie tętnicze i cukrzyca typu 2 ze współistniejącą chorobą nerek

„Badanie Irbesartanu w Nefropatii Cukrzycowej "(ang. "Irbesartan Diabetic Nephropathy Trial",

IDNT) pokazuje, że irbesartan spowalnia postęp choroby nerek u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i jawną proteinurią. IDNT było podwójnie ślepym, kontrolowanym badaniem,

oceniającym zachorowalność i śmiertelność, w którym porównywano irbesartan, amlodypinę i placebo. U 1715 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, z cukrzycą typu 2, proteinurią >900 mg/dobę i stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie 1,0-3,0 mg/dl, badano długotrwały wpływ (średnio 2,6 roku) irbesartanu na postęp choroby nerek i śmiertelność, niezależnie od przyczyny. Pacjentom stopniowo zwiększano dawkę irbesartanu od 75 mg do dawki podtrzymującej 300 mg, dawkę amlodypiny od 2,5 mg do 10 mg lub podawano placebo, jako tolerowane. Pacjenci ze wszystkich leczonych grup otrzymywali typowo od 2 do 4 leków przeciwnadciśnieniowych (np. leki moczopędne, beta-adrenolityki, alfa-adrenolityki) w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego krwi ≤135/85 mmHg lub zmniejszenia ciśnienia skurczowego o 10 mmHg, w przypadku gdy początkowe ciśnienie skurczowe wynosiło >160 mmHg. U sześćdziesięciu procent (60%) pacjentów z grupy placebo

uzyskano te docelowe wartości ciśnienia tętniczego krwi, natomiast ten odsetek wyniósł 76% u pacjentów otrzymujących irbesartan i 78% w grupie amlodypiny. Irbesartan znacząco zmniejszał względne ryzyko wystąpienia pierwotnego złożonego punktu końcowego, na który się składały:obrotu podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, końcowe stadium choroby nerek lub śmiertelność, niezależnie od jej przyczyny. U około 33% pacjentów z grupy otrzymującej irbesartan wystąpił powyższy pierwotny złożony punkt końcowy, w porównaniu z 39% w grupie placebo i 41%do w grupie amlodypiny [względne zmniejszenie ryzyka o 20% w porównaniu z placebo (p = 0,024) i o 23% w porównaniu z amlodypiną (p = 0,006)]. Podczas analizowania poszczególnych składowych pierwotnego złożonego punktu końcowego, nie stwierdzono wpływu na ogólną śmi rtelność, zaobserwowano, pozytywną tendencję w zmniejszeniu wystąpienia końcowego stadium choroby nerek oraz znamienne zmniejszenie przypadków podwojonego stężenia kreatyniny w surowicy.

Podgrupy pacjentów zgodne pod względem płci, rasy, wieku, czasu trwania cukrzycy, początkowych

wartości ciśnienia tętniczego krwi, stężenia kreatyniny w surowicy idopuszczeniestopnia wydalania albumin z

moczem były oceniane pod kątem skuteczności leczenia. W podgrupach kobiet i pacjentów rasy

 

na

czarnej, które stanowiły odpowiednio 32% i 26% ogólnej populacji biorącej udział w badaniu, nie

pozwolenia

 

stwierdzono korzystnego wpływu na nerki, chociaż przedział ufności tego nie wyklucza. W przypadku

drugorzędowego punktu końcowego, obejmującego śmiertelne i niekończące się zgonem zdarzenia sercowo-naczyniowe, nie było różnic pomiędzy trzema grupami w ogólnej populacji, chociaż obserwowano zwiększenie częstości występowania niekończących się śmiercią zawałów mięśnia

postępowaniem było podawanie placebo. Zwiększenie częstości występowania nie kończących się

sercowego u kobiet i zmniejszenie częstości niekończących się śmiercią zawałów mięśnia sercowego u mężczyzn w grupie leczonej irbesartanemnegow porównaniu do grupy, w której podstawowym

śmiercią zawałów mięśnia sercowegożi udarów obserwowano u kobiet otrzymujących jako podstawowe leczenie irbesartan waw porównaniu do pacjentów, u których podstawowym leczeniem była

amlodypina, podczas gdy częstość hospitalizacji z powodu niewydolności serca zmniejszyła się w ogólnej populacji. Jednakżebeznie ustalono odpowiedniego wyjaśnienia tych danych u kobiet.

Badanie kliniczneleczniczy„Wpł w Irbesartanu na Mikroalbuminurię u Pacjentów z Nadciśnieniem Tętniczym i Cukrzycą typu 2" (ang. “Effects of Irbesartan on Microalbuminuria in Hypertensive Patients with type 2 Diabetes Mellitus, IRMA 2”) pokazuje, że irbesartan w dawce 300 mg opóźnia wystąpienie jawnej proteinurii u pacjentów z mikroalbuminurią. IRMA 2 było badaniem kontrolowanym placebo, z użyciem podwójnie ślepej próby, oceniającym zachorowalność u 590 pacjentów z cukrzycą typu 2, mikroalbuminuriąProdukt (30-300 mg/dobę) i prawidłową czynnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy ≤1,5 mg/dl u mężczyzn i <1,1 mg/dl u kobiet). W badaniu oceniano długotrwały wpływ (2 lata)

i besartanu na progresję zaburzeń nerkowych prowadzących do wystąpienia klinicznej (jawnej) proteinurii (wydalanie albumin z moczem (UAER) >300 mg/dobę i zwiększenia UAER o co najmniej 30% w stosunku do wartości początkowych). Wartość docelowego ciśnienia tętniczego krwi ustalono na ≤135/85 mmHg. Pacjenci, jeżeli zachodziła taka konieczność, otrzymywali dodatkowe leki przeciwnadciśnieniowe (z wyłączeniem inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II i antagonistów kanału wapniowego pochodnych dihydropirydyny) w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego krwi. Podczas gdy we wszystkich leczonych grupach uzyskano podobne wartości ciśnienia tętniczego krwi, mniej osób w grupie otrzymującej irbesartan w dawce 300 mg (5,2%), w porównaniu do grupy placebo (14,9%) lub grupy otrzymującej irbesartan w dawce 150 mg (9,7%), osiągnęło punkt końcowy jawnej proteinurii, wykazując dla większej dawki względne zmniejszenie ryzyka o 70% w porównaniu z placebo (p = 0,0004). Podczas trzech pierwszych miesięcy leczenia nie obserwowano towarzyszącej poprawy w szybkości filtracji kłębuszkowej (glomerular filtration rate,

GFR). Zwolnienie progresji prowadzącej do klinicznej proteinurii było widoczne po trzech miesiącach i utrzymywało się przez okres ponad 2 lat. Regresja do normoalbuminurii (<30 mg/dobę) występowała częściej w grupie otrzymującej irbesartan w dawce 300 mg (34%) niż w grupie placebo (21%).

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The

Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowo- naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,

udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było

 

przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.

obrotu

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w

zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano

zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznychdotych leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal

Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do

występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z

cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układudopuszczeniesercowo-naczyniowego.

Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększo ego ryzyka działań niepożądanych.

 

na

Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w

odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze

pozwolenia

 

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

 

nego

Irbesartan dobrze wchłania się po podaniu doustnym: jego bezwzględną dostępność biologiczną

 

ż

określono w badaniach klinicznych na około 60-80%. Jednoczesne spożywanie pokarmu nie wpływa

znacząco na biodostępność irbesart nu. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 96%, z nieistotnym

wiązaniem z elementami morfotycznymiwa

krwi. Objętość dystrybucji wynosi 53-93 litry. Po doustnym

bez

 

lub dożylnym podaniu irbesartanu znakowanego 14C, 80-85% radioaktywności stwierdzanej w osoczu

krwi krążącej przypadało na nie zmieniony irbesartan. Irbesartan jest metabolizowany w wątrobie przez sprzęganieleczniczyz kwasem glukuronowym i utlenianie. Głównym jego metabolitem krążącym we

krwi jest glukuron d rbesartanu (około 6%). Badania in vitro wskazują, że irbesartan jest głównie utleniany przez e ym CYP2C9 cytochromu P450; izoenzym CYP3A4 ma nieistotny wpływ.

Farmakokinetyka irbesartanu jest liniowa i proporcjonalna do dawki w zakresie dawek od 10 do 600 mg.ProduktW dawkach większych niż 600 mg (dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki) obserwowano proporcjonalne, ale mniejsze zwiększenie wchłaniania po doustnym podaniu; mechanizm tego zjawiska jest nieznany. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po upływie 1,5-2 godzin po podaniu doustnym. Klirens całkowity i klirens nerkowy wynoszą odpowiednio 157-176 i 3-3,5 ml/min. Końcowy okres połowicznej eliminacji irbesartanu wynosi 11-15 godzin. Stężenie produktu w osoczu w stanie stacjonarnym jest osiągane w ciągu 3 dni od rozpoczęcia podawania raz na dobę.

Podczas wielokrotnego podawania produktu raz na dobę obserwuje się jego ograniczoną (<20%) kumulację w osoczu. W badaniu obserwowano nieco większe stężenia irbesartanu w osoczu u pacjentów płci żeńskiej z nadciśnieniem tętniczym. Jednakże nie było różnic w okresie półtrwania i kumulacji irbesartanu. U pacjentów płci żeńskiej nie jest konieczne dostosowanie dawkowania. Wartości AUC i Cmax irbesartanu były również nieco większe u osób w podeszłym wieku (≥65 lat), niż u osób młodych (18-40 lat). Jednocześnie końcowy okres półtrwania był nieznacząco zmieniony. Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

Irbesartan i jego metabolity są wydalane zarówno z żółcią, jak i przez nerki. Zarówno po doustnym jak i dożylnym (iv.) podaniu irbesartanu znakowanego 14C, około 20% radioaktywności jest odzyskiwane w moczu, a reszta w kale. Mniej niż 2% dawki jest wydalane w moczu jako niezmieniony irbesartan.

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka irbesartanu była oceniana u 23 dzieci z nadciśnieniem tętniczym, po podaniu pojedynczej i wielokrotnych dawek dobowych irbesartanu (2 mg/kg), do maksymalnej dawki dobowej

150 mg, podawanej przez cztery tygodnie. Spośród tych 23 dzieci ocena 21 mogła zostać przeprowadzona dla porównania z farmakokinetyką osób dorosłych (dwanaścioro dzieci w wieku ponad 12 lat, dziewięcioro pomiędzy 6 i 12 rokiem życia). Wyniki wykazały, że Cmax, AUC i wartości klirensu były porównywalne z tymi obserwowanymi u pacjentów dorosłych otrzymujących

150 mg irbesartanu na dobę. Po powtarzanym dawkowaniu, raz na dobę, obserwowano ograniczone

gromadzenie irbesartanu w osoczu (18%).

obrotu

 

Zaburzenie czynności nerek: u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub poddawanych

hemodializie, parametry farmakokinetyczne irbesartanu są nieznacząco zmienione. Irbesartan nie jest

usuwany przez hemodializę.

dopuszczenie

do

 

 

Zaburzenie czynności wątroby: u pacjentów z łagodną do umiarkowanej marskością wątroby, parametry farmakokinetyczne irbesartanu są nieznacząco zmienione.

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

 

na

Brak danych wskazujących na toksyczność ogólnoustrojową, jak i narządową irbesartanu w dawkach

pozwolenia

 

istotnych kliniczne. W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa stwierdzono, że duże dawki

irbesartanu (≥250 mg/kg/dobę u szczurów i ≥100 mg/kg/dobę u makaków) powodowały zmniejszenie parametrów krwinek czerwonych (erytrocyty, hemogl bina, hematokryt). Bardzo duże dawki (≥500 mg/kg/dobę) irbesartanu powodowały u szczurów i makaków zmiany zwyrodnieniowe w nerkach (takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszer enie kanalików nerkowych, nacieki z bazofilów w

kanalikach nerkowych, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu) i uważa się, że są one

przepływu przez nerki. Ponadto, irbesartannegopowodował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego (u szczurów w żdawce ≥90 mg/kg/dobę, u makaków w dawce ≥10 mg/kg/dobę). Wszystkie te zmiany uznano za skutek farmakologicznego działania irbesartanu. Dla terapeutycznych

wtórne w stosunku do przeciwnadciśnieni wego działania produktu, które powoduje zmniejszenie

W badaniach na s czurach płci męskiej i żeńskiej nie obserwowano wpływu na płodność oraz wydajność rozmnażania, nawet po podaniu dawek doustnych irbesartanu powodujących pewne

dawek irbesartanu stosowanych u ludzi, rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego nerek

 

 

wa

wydaje się nie mieć żadnego odniesienia.

 

bez

 

Nie było dowodów na mutagenność, klastogenność ani rakotwórczość.

leczniczy

 

 

zwierzętach wskazują, że znakowany izotopowo irbesartan jest wykrywany w płodach szczura i królika. Irbesartan przenika do mleka karmiących szczurów.

objawy toksyczności u rodzica (od 50 do 650 mg/kg/dobę), w tym zgon po największych dawkach. NieProduktodnotowano znaczącego działania na liczbę ciałek żółtych, implantacji zarodka lub żywych płodów. Irbesartan nie miał wpływu na przeżycie, rozwój ani rozmnażanie potomstwa. Badania na

Badania na zwierzętach z irbesartanem wykazały przemijające działanie toksyczne (poszerzenie miedniczek nerkowych, wodniak moczowodu lub obrzęk podskórny) u szczurzych płodów, które ustępowało po porodzie. U królików, poronienia lub wczesne resorpcje płodów notowano po dawkach powodujących znaczącą toksyczność u matek, włącznie ze śmiertelnością. Nie obserwowano działania teratogennego u szczura i królika.

Rdzeń tabletki:
Laktoza jednowodna Celuloza mikrokrystaliczna Kroskarmeloza sodowa
Krzemionka koloidalna bezwodna Hypromeloza
Magnezu stearynian

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Otoczka:

 

 

 

 

 

 

 

 

obrotu

Hypromeloza

 

 

 

 

 

 

 

Tytanu dwutlenek (E171)

 

 

 

 

 

 

do

Makrogol 400

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dopuszczenie

 

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

 

 

 

 

 

 

 

Nie dotyczy.

 

 

 

 

 

 

 

6.3

Okres ważności

 

 

 

 

 

 

 

4 lata.

 

 

 

 

 

 

na

 

 

6.4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Specjalne środki ostrożności podczas przechowyw nia

 

 

 

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pudełko tekturowe zawierające 28, 56, 90 lub 98 tabletek powlekanych w blisterze PVC/PVDC-

Aluminium/PVDC.

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

Nie wszystkie wielkości opakow ń muszą znajdować się w obrocie.

 

 

 

 

 

 

wa

 

 

 

 

 

 

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

 

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi

przepisami.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

 

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

 

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pha mathen S.A. 6, Dervenakion str., 153 51 Pallini Attiki, Grecja

Tel.: +30 210 66 65 067

8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/12/765/005

EU/1/12/765/006

EU/1/12/765/009

EU/1/12/765/012

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu : 13 kwietnia 2012

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowa informacja o tym produkcie leczniczym jest dostępna

Europejskiej Agencji Leków (EMA) http://www.ema.europa.eu/.

 

 

 

 

 

pozwolenia

na

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

bez

wa

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

na stronie internetowej

dopuszczenie

do

 

obrotu

Komentarze

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
  • Pomoc
  • Get it on Google Play
  • O nas
  • Info on site by:

  • Presented by RXed.eu

  • 27558

    lista leków na receptę