Polish
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Tekturna (aliskiren) – Charakterystyka produktu leczniczego - C09XA02

Updated on site: 10-Oct-2017

Nazwa lekarstwaTekturna
Kod ATCC09XA02
Substancjaaliskiren
ProducentNovartis Europharm Ltd.

1.NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Tekturna 150 mg tabletki powlekane

2.SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 150 mg aliskirenu (w postaci hemifumaranu).

 

obrotu

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

 

 

do

 

 

 

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

 

dopuszczenie

 

 

 

 

4.1

Wskazania do stosowania

 

 

 

Tabletka powlekana

 

 

 

 

Jasnoróżowa, dwuwypukła, okrągła tabletka z oznaczeniem „IL” po jednej stronie i „NVR” po drugiej

stronie.

 

 

 

 

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

 

 

 

 

Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego.

na

 

 

 

4.2Dawkowanie i sposób podawania

Zalecana dawka preparatu Tekturna wynosi 150 mg raz na dobę. U pacjentów, u których ciśnienie

krwi nie jest odpowiednio kontrolowane, dawkę można zwiększyć do 300 mg raz na dobę.

Działanie przeciwnadciśnieniowe występuje pozwoleniazasadniczo w ciągu dwóch tygodni (85-90%) po

rozpoczęciu leczenia dawką 150 mg raz na dobę.

Produkt Tekturna można stosować w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi środkami

 

 

nego

 

ż

przeciwnadciśnieniowymi (p trz punkty 4.4 i 5.1).

 

wa

 

Produkt Tekturna należy ażywać raz na dobę z lekkim posiłkiem, najlepiej codziennie o tej samej

porze. Nie należy spożywać soku grejpfrutowego w czasie stosowania produktu Tekturna.

bez

 

 

Zaburzenialeczniczyczynności nerek

Nie ma kon e zności dostosowywania dawki początkowej u pacjentów z łagodnymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.4 i 5.2).

Zaburz nia czynności wątroby

Nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej u pacjentów z łagodnymi do ciężkich Produktzaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)

Nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci i młodzież (w wieku poniżej 18 lat)

Produkt Tekturna nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej lat 18 ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności (patrz punkt 5.2).

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Obrzęk naczynioruchowy po aliskirenie w wywiadzie.

Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkt 4.6).

Równoczesne stosowanie aliskirenu z cyklosporyną, bardzo silnie działającym inhibitorem P-gp, oraz innymi silnie działającymi inhibitorami P-gp (chinidyną, werapamilem) jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).

obrotu

4.4Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Tekturna.

dopuszczenie

do

 

U pacjentów otrzymujących inne produkty lecznicze hamujące układ renina-angiotensyna (RAS) i

(lub) u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) cukrzycą w czasie stosowania aliskirenu istnieje zwiększone ryzyko hiperkaliemii.

U pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca (klasy III lub IV wg NYHA – ang. New York Heart Association) należy zachować ostrożność stosując aliskiren.

W przypadku wystąpienia ciężkiej i uporczywej biegunki, należy przerwać stosowanie preparatu

oddechowych pacjenta.

pozwolenia

na

Obrzęk naczynioruchowy

 

Podobnie jak w przypadku innych leków działających na układ renina-angiotensyna, u pacjentów stosujących aliskiren zgłaszano występowanie obrzęku naczynioruchowego. W razie wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, należy natychmiast przerwać stosowanie leku Tekturna i zastosować odpowiednie leczenie, a stan chorego monitorować do czasu całkowitego i trwałego ustąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych. Jeśli brzęk dotyczy języka, głośni lub krtani należy podać adrenalinę. Dodatkowo, należy zastosować środki niezbędne do zapewnienia drożności dróg

 

nego

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni

ż

U pacjentów ze znacznym zmniejsze iem objętości wewnątrznaczyniowej i (lub) ze znacznym

wa

 

niedoborem sodu (np. pacjenci otrzymujący duże dawki leków moczopędnych) po rozpoczęciu

leczenia preparatem Tekturna może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Stan ten należy wyrównać przed podaniembezpreparatu Tekturna lub rozpocząć leczenie pod ścisłą kontrolą lekarską.

Zaburzenia czynności nerek

1,70 mg/dl u kobiet i 177 μmol/l lub 2,00 mg/dl u mężczyzn i (lub) tempo przesączania kłębuszkowego (GFR) < 30 ml/min), dializowanych, z zespołem nerczycowym lub nadciśnieniem

W badaniachleczniczyklinicznych nie oceniano preparatu Tekturna u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny w surowicy krwi 150 μmol/l lub

nerkowo-naczyniowym w wywiadzie. Należy zachować ostrożność u pacjentów z nadciśnieniem Produkttę niczym i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek ze względu na brak danych dotyczących

bezpieczeństwa stosowania preparatu Tekturna.

Podobnie jak w przypadku innych leków działających na układ renina-angiotensyna, należy zachować ostrożność stosując aliskiren u pacjentów z czynnikami predysponującymi do wystąpienia zaburzeń czynności nerek, takimi jak zmniejszenie objętości krwi krążącej (np. wskutek utraty krwi, ciężkiej lub przedłużającej się biegunki, przedłużających się wymiotów itp.), choroby serca, choroby wątroby lub choroby nerek. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano występowanie ostrej niewydolności nerek u pacjentów z grupy ryzyka, którzy otrzymywali aliskiren. Ustępowała ona po przerwaniu leczenia. W razie wystąpienia jakichkolwiek objawów niewydolności nerek, należy niezwłocznie przerwać stosowanie leku.

Zwężenie tętnicy nerkowej

Nie istnieją dane z kontrolowanych badań klinicznych dotyczące stosowania produktu Tekturna u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub ze zwężeniem tętnicy jedynej nerki. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków działających na układ renina-

angiotensyna, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej

 

 

niewydolności nerek jeśli u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej zastosuje się aliskiren. Dlatego

 

 

obrotu

u tych pacjentów należy zachować ostrożność. W przypadku wystąpienia niewydolności nerek, należy

przerwać stosowanie leku.

 

 

Umiarkowane inhibitory P-gp

do

 

Stosowanie aliskirenu w dawce 300 mg równocześnie z ketokonazolem w dawce 200 mg spowodowało zwiększenie wartości AUC aliskirenu o 76%, jednakże, oczekuje się, że inhibitory P-gp takie jak ketokonazol będą zwiększać stężenie w tkankach bardziej niż w osoczu. Dlatego należy zachować ostrożność podczas stosowania aliskirenu z umiarkowanymi inhibitorami P-gp, takimi jak ketokonazol (patrz punkt 4.5).

4.5Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

 

dopuszczenie

Nie są znane żadne klinicznie istotne interakcje produktu Tekturna z pr duktami leczniczymi

stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub cukrzycy.

 

celekoksyb, pioglitazon, allopurynol, 5-monoazotan izosorb du, rnamipryl i hydrochlorotiazyd. Nie stwierdzono żadnych interakcji.

Preparaty analizowane w klinicznych badaniach farmakokinetycz ych to: acenokumarol, atenolol, pozwolenia

Równoczesne podawanie aliskirenu z walsartanem (↓28%), metforminą (↓28%), amlodypiną (↑29%)

lub cymetydyną (↑19%) spowodowało zmianę pomiędzy 20% i 30% wartości Cmax lub AUC produktu Tekturna. Po podaniu z atorwastatyną, wartości AUC i Cmax produktu Tekturna w stanie stacjonarnym

zwiększyły się o 50%. Równoczesne podawanie produktu Tekturna nie miało istotnego wpływu na

farmakokinetykę atorwastatyny, walsartanu, metforminy lub amlodypiny. Dlatego nie ma

konieczności dostosowywania dawki produktu Tekturna ani podawanych równocześnie

wymienionych produktów leczniczych.

 

nego

ż

Dostępność biologiczna digoksyny może być nieznacznie zmniejszona przez produkt Tekturna.

wa

 

Wstępne dane sugerują, że irbesartan może zmniejszać AUC i Cmax produktu Tekturna.

Na zwierzętach doświadczalnychbez

wykazano, że P-gp jest głównym wyznacznikiem dostępności

biologicznejleczniczyproduktu Tekturna. Preparaty indukujące P-gp (ziele dziurawca, ryfampicyna) mogą dlatego zmn ejszać dostępność biologiczną produktu Tekturna.

Interak je z cytochromem CYP450

Aliskir n nie hamuje aktywności izoenzymów cytochromu CYP450 (CYP1A2, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6,

Produkte spozycję ogólnoustrojową substancji, które hamują, indukują lub są metabolizowane przez te enzymy. Aliskiren jest metabolizowany w niewielkim stopniu przez enzymy cytochromu P-450, stąd nie należy się spodziewać interakcji spowodowanych hamowaniem lub indukowaniem izoenzymów cytochromu CYP450. Jednakże inhibitory CYP3A4 wpływają często na P-gp i dlatego można się spodziewać zwiększonej ekspozycji na aliskiren podczas równoczesnego podawania inhibitorów CYP3A4, które również hamują P-gp (patrz interakcje z glikoproteiną P poniżej).

2E1 i 3A). Aliskiren nie indukuje CYP3A4 dlatego nie należy spodziewać się aby wpływał na

Interakcje z glikoproteiną P (ang. P—glycoprotein)

W badaniach przedklinicznych, MDR1/Mdr1a/1b (P-gp) uznano za główny mechanizm aktywnego transportu (ang. efflux system) biorący udział we wchłanianiu w jelitach i wydalaniu aliskirenu z żółcią. Dlatego induktory P-gp (ziele dziurawca zwyczajnego, ryfampicyna) mogą zmniejszać

dostępność biologiczną produktu Tekturna. Mimo iż nie było to przedmiotem badań nad aliskirenem, wiadomo, że P-gp kontroluje również wychwyt różnych substratów przez tkanki a inhibitory P-gp mogą zwiększać stosunek stężeń w tkance do osocza krwi. Dlatego właśnie inhibitory P-gp mogą bardziej zwiększać stężenie w tkankach niż stężenie w osoczu krwi. Możliwość wystąpienia interakcji pomiędzy lekami w miejscu P-gp będzie prawdopodobnie zależeć od tego, w jakim stopniu zostanie zahamowane białko transportujące.

Substraty lub słabe inhibitory P-gp

 

obrotu

Nie zaobserwowano istotnych interakcji z atenololem, digoksyną, amlodypiną ani cymetydyną.

 

Wartości AUC i Cmax aliskirenu w stanie równowagi dynamicznej zwiększyły się o 50% jeśli

 

 

podawano go z atorwastatyną w dawce 80 mg.

do

 

Umiarkowane inhibitory P-gp

 

 

 

Równoczesne podawanie ketokonazolu w dawce 200 mg i aliskirenu w dawce 300 mg spowo owało

zwiększenie stężenia aliskirenu w osoczu (AUC i Cmax) o 80%. Badania przedkliniczne wskazują, że równoczesne podawanie aliskirenu i ketokonazolu zwiększa wchłanianie aliskirenu z przewodu pokarmowego i zmniejsza jego wydalanie z żółcią. Należy spodziewać się, że zmiana stężeń aliskirenu w osoczu w obecności ketokonazolu będzie mieścić się w granicach wartoś i osiąganych po podwojeniu dawki aliskirenu. W kontrolowanych badaniach klinicznych stwierd ono, że dawki aliskirenu wynoszące do 600 mg lub dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej są

dobrze tolerowane. Mimo to, oczekuje się, że inhibitory P-gp będą zwiększać stężenie w tkankach

bardziej niż w osoczu. Dlatego należy zachować ostrożność podczas st s wania aliskirenu z

ketokonazolem lub innymi umiarkowanymi inhibitorami P-gp (itr kondopuszczeniezolem, klarytromycyną,

telitromycyną, erytromycyną. amiodaronem).

na

Badanie na zdrowych osobnikach dotyczące interakcjipozwoleniatypu lek-lek po podaniu jednorazowym

Silne inhibitory P-gp

wykazało, że cyklosporyna w dawkach wynoszących d 200 mg do 600 mg zwiększa wartość Cmax aliskirenu w dawce 75 mg około 2,5-krotnie, a AUC około 5-krotnie. Wzrost ten może być większy w

przypadku większych dawek aliskirenu. Dlateg

, równoczesne podawanie aliskirenu i silnych

inhibitorów P-gp jest przeciwwskazane (patrz

unkt 4.3).

Furosemid

nego

 

 

 

Gdy aliskiren podawano jednocześnie z furosemidem, wartości AUC i Cmax furosemidu zmniejszyły

 

ż

się odpowiednio o 28% i 49%. Dlatego, aby uniknąć potencjalnego zmniejszenia korzyści z leczenia z

 

wa

powodu gromadzenia płynów, z leca się monitorowanie działań w czasie rozpoczynania leczenia i

dostosowywania dawki furosemidu.

bez

 

Niesteroidowe leki prz ciwzapalne (NLPZ)

Podobnie jak inne leki działające na układ renina-angiotensyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne mogąleczniczyzmniejs ać d iałanie przeciwnadciśnieniowe aliskirenu. U niektórych pacjentów z upośledzoną zaburzeniami zynnością nerek (pacjenci odwodnieni lub pacjenci w podeszłym wieku) równoczesne

podawanie aliskirenu z NLPZ może skutkować dalszym pogorszeniem czynności nerek, w tym ciężką niewydolnością nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego, należy zachować ostrożność podczas jednocz snego stosowania aliskirenu z NLPZ, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

ProduktPotas i leki moczopędne oszczędzające potas

W oparciu o doświadczenie z zastosowaniem innych substancji, które wpływają na układ renina- angiotensyna, równoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, uzupełniających potas, substytutów soli zawierających potas lub innych substancji, które mogą zwiększać stężenie potasu (np. heparyna) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. W przypadku konieczności jednoczesnego podawania tych leków, zaleca się ostrożność.

Sok grejpfrutowy

Ze względu na brak danych nie można wykluczyć potencjalnych interakcji pomiędzy sokiem grejpfrutowym i aliskirenem. Nie należy spożywać soku grejpfrutowego w czasie stosowania produktu Tekturna.

Warfaryna

Wpływ produktu Tekturna na farmakokinetykę warfaryny nie był oceniany.

Spożycie pokarmu

Wykazano, że pokarmy o dużej zawartości tłuszczu znacznie zmniejszają wchłanianie produktu Tekturna.

4.6 Ciąża i laktacja

 

obrotu

Ciąża

 

 

 

Brak jest danych dotyczących stosowania aliskirenu u kobiet w ciąży. Produkt Tekturna nie miał

 

działania teratogennego u szczurów i królików (patrz punkt 5.3). Inne substancje działające

do

 

bezpośrednio na układ renina-angiotensyna (RAS) powodowały poważne zaburzenia rozwojowe

 

płodów i śmierć noworodków. Podobnie, jak innych leków działających bezpośrednio na układ renina- angiotensyna (RAS), produktu Tekturna nie należy stosować w pierwszymdopuszczenietrymestrze ciąży lub u

kobiet planujących ciążę, a jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Lekarze przepisujący wszelkie leki działające na układ renina-angiot nsyna powinni poinformować kobiety w wieku rozrodczym o możliwym ryzyku związanym ze stosowaniem tych leków w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży w czasie leczenia, sto owanie preparatu Tekturna należy przerwać.

Laktacja

na

 

samic szczura. Dlatego nie zaleca się jego stosowania u kobiet karmiących piersią.

Nie wiadomo, czy aliskiren przenika do mleka kobiecego. Tekturna przenika do mleka karmiących

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mecha cznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanic nych w ruchu. Jednak, podczas prowadzenia

pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych należy pamiętać, że podczas przyjmowania

leków przeciwnadciśnieniowych sporadyczniepozwoleniamogą wystąpić zawroty głowy lub znużenie. Wpływ

produktu Tekturna na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń

mechanicznych w ruchu jest nieistotny.

 

nego

ż

4.8 Działania niepożądane

 

wa

 

Preparat Tekturna oceniano pod kątem bezpieczeństwa stosowania u ponad 7 800 pacjentów, w tym u

2 300 pacjentów leczonychbez przez ponad 6 miesięcy oraz u ponad 1 200 leczonych przez ponad 1 rok. Częstość występowania działań niepożądanych nie wykazywała związku z płcią, wiekiem, wskaźnikiem masy ciała, rasą lub przynależnością do danej grupy etnicznej. Leczenie preparatem

Tekturnaleczniczypowodowało występowanie działań niepożądanych z częstością podobną do placebo w

zakresie dawek do 300 mg. Działania niepożądane były na ogół łagodne i przemijające i tylko w rzadki h pr ypadkach wymagały przerwania leczenia. Najczęstszym działaniem niepożądanym leku jest bi gunka.

ProduktCzęstość występowania kaszlu była podobna wśród pacjentów otrzymujących placebo (0,6%) i produkt Tekturna (0,9%).

Działania niepożądane leku (Tabela 1) uporządkowano według częstości występowania, zaczynając od najczęściej występujących, zgodnie z następującą konwencją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); niezbyt często (≥1/1 000, <1/100); rzadko (≥1/10 000, <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000), w tym pojedyncze przypadki. W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są przedstawione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Zaburzenia żołądka i jelit
Często:Biegunka
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często: Wysypka
Rzadko:Obrzęk naczynioruchowy

Tabela 1

 

 

 

 

 

 

obrotu

 

W czasie leczenia preparatem Tekturna występował obrzęk naczynioruchowy. W kontrolowanych

 

 

 

 

 

badaniach klinicznych, w czasie leczenia preparatem Tekturna obrzęk naczynioruchowy występował

 

rzadko, w częstości porównywalnej do występującej w czasie przyjmowania placebo lub leczenia

 

 

 

 

 

 

do

 

 

 

hydrochlorotiazydem. Przypadki występowania obrzęku naczynioruchowego zgłaszano również po

 

 

 

wprowadzeniu leku do obrotu (częstość nieznana). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów

 

istotnego wpływu na stężenie cholesterolu całkowitego, cholesterolu zwidopuszczenieązanego z lipoproteinami o

 

 

 

sugerujących reakcję alergiczną (w szczególności trudności w oddychaniu lub połykaniu, lub obrzęk

 

 

 

twarzy, kończyn, oczu, warg i (lub) języka) pacjent powinien przerwać stosowanie pr paratu i

 

 

 

skontaktować się z lekarzem (patrz punkt 4.4).

 

 

 

 

Wyniki badań laboratoryjnych

 

 

 

 

 

W kontrolowanych badaniach klinicznych, klinicznie istotne zmiany w standardowych parametrach

 

 

 

laboratoryjnych były niezbyt często związane ze stosowaniem leku Tekturna. W badaniach

 

 

 

klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym produkt Tekturna nie miał klinicznie

 

 

 

 

 

 

na

 

 

 

dużej gęstości (HDL-C), stężenie trójglicerydów na czczo, stęże ie glukozy na czczo lub stężenie

 

 

 

kwasu moczowego.

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hemoglobina i hematokryt: Obserwowano niewielkie zmni jszenie stężenia hemoglobiny i wartości

 

 

 

hematokrytu (średnie zmniejszenie odpowiednio o okoł 0,05 mmol/l i 0,16 procentu). Żaden z

 

 

 

pacjentów nie przerwał leczenia z powodu niedokr istości. Efekt ten obserwuje się również po

 

 

 

podaniu innych leków działających na układ renina-angiotensyna, takich jak inhibitory konwertazy

 

 

 

angiotensyny (ACEI) i antagoniści receptorów angiotensyny.

 

 

 

 

Stężenie potasu w surowicy: U pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, leczonych

 

 

 

preparatem Tekturna w monoterapii zwiększenie stężenia potasu w surowicy było niewielkie i

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

występowało rzadko (0,9% w porównaniunegodo 0,6% w grupie otrzymującej placebo). Jednak w jednym

 

 

wa

 

 

 

 

 

badaniu, w którym produkt Tekturna stosowano w skojarzeniu z inhibitorem ACE w populacji

 

 

 

pacjentów z cukrzycą, zwiększenie stężenia potasu w surowicy występowało częściej (5,5%). Dlatego,

 

podobnie jak w przypadku wszystkich innych środków działających na układ renina-angiotensyna

 

 

 

(RAS), wskazane jest rutynowe monitorowanie elektrolitów i czynności nerek u pacjentów z cukrzycą,

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

chorobami nerek lub bezniewydolnością serca.

 

 

 

 

 

Po wprowadzeniu produktu na rynek zgłaszano zaburzenia czynności nerek oraz przypadki ostrej

 

 

 

niewydol ości nerek u pacjentów z grupy ryzyka (patrz punkt 4.4).

 

 

 

4.9 Przedawkowanie

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

Dane dotyczące przedawkowania leku u ludzi są nieliczne. Najbardziej prawdopodobnym objawem przedawkowania jest niedociśnienie tętnicze, związane z przeciwnadciśnieniowym działaniem aliskirenu. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego, należy wdrożyć leczenie podtrzymujące.

5.WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inhibitor reniny, kod ATC: C09XA02

Aliskiren jest czynnym po podaniu doustnym, niepeptydowym, silnym i wybiórczo działającym bezpośrednim inhibitorem ludzkiej reniny.

Hamując aktywność enzymu reniny, aliskiren hamuje układ renina-angiotensyna w punkcie aktywacji, blokując przekształcenie angiotensynogenu w angiotensynę I oraz zmniejszając stężenie angiotensyny I i angiotensyny II. Podczas, gdy inne środki hamujące układ renina-angiotensyna (inhibitory ACE i antagoniści receptorów angiotensyny II) powodują kompensacyjne zwiększenie aktywności reninowej osocza, leczenie aliskirenem zmniejsza aktywność reninową osocza u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o około 50 do 80%. Podobne zmniejszenie obserwowano po podaniu aliskirenu w skojarzeniu z innymi środkami przeciwnadciśnieniowymi. W chwili obecnej konsekwencje kliniczne

różnic we wpływie na aktywność reninową osocza nie są znane

 

 

 

do

obrotu

 

 

 

 

Nadciśnienie tętnicze

 

 

 

 

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, podawanie preparatu Tekturna raz na dobę w dawkach

 

150 mg i 300 mg spowodowało zależne od dawki zmniejszenie zarówno skurczowego jak i

 

 

rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi, które utrzymywało się przez cały okres 24 godzin do

 

 

podania kolejnej dawki (utrzymując korzystne działanie we wczesnych godzinach porannych), przy

 

średnim współczynniku T/P (trough-to-peak ratio) dla ciśnienia rozkurczowego do 98% dla dawki

 

300 mg. Po 2 tygodniach zaobserwowano 85 do 90% maksymalnego działania obniżającego ciśnienie

krwi. Działanie obniżające ciśnienie tętnicze utrzymywało się podczas dług

trwałego leczenia i było

niezależne od wieku, płci, wskaźnika masy ciała i przynależności do grupy etnicznej. Produkt

 

 

 

 

dopuszczenie

 

 

Tekturna został przebadany u 1 864 pacjentów w wieku 65 lat lub st rszych oraz u 426 pacjentów w

 

wieku 75 lat lub starszych.

na

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Badania z preparatem Tekturna stosowanym w monoterapii wykazały działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi porównywalne z działaniem preparatów przeciwnadciśnieniowych z innych grup, w tym inhibitorów ACE oraz antagonistów receptorów angiotensyny II. W porównaniu z lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazydem – HCTZ), produkt Tekturna w dawce 300 mg zmniejszał

skurczowe/rozkurczowe ciśnienie krwi o 17,0/12,3 mmHg, w porównaniu do zmniejszenia o

14,4/10,5 mmHg dla HCTZ w dawce 25 mg o 12 tygodniach leczenia. U pacjentów z cukrzycą i

 

 

pozwolenia

nadciśnieniem tętniczym leczenie preparatem Tekturna w monoterapii było bezpieczne i skuteczne.

Przeprowadzono badania dotyczące leczenia skojarzonego preparatem Tekturna i lekiem

 

nego

 

moczopędnym hydrochloroti zydem,ż inhibitorem ACE – ramiprylem, antagonistą wapnia -

amlodypiną i antagonistą receptorów angiotensyny – walsartanem, jak również beta-adrenolitykiem,

wa

 

 

takim jak atenolol. Takie lec enie skojarzone było dobrze tolerowane. Produkt Tekturna wykazywał

addycyjne działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi jeśli był stosowany jednocześnie z

hydrochlorotiazydem lub ramiprylem. U pacjentów, u których nie uzyskano pożądanej reakcji podczas

bez

 

 

stosowania antagonisty wapnia - amlodypiny, w dawce 5 mg, dodanie preparatu Tekturna w dawce

150 mg spowodowało działanie obniżające ciśnienie krwi, podobne do uzyskanego po zwiększeniu

dawki amlodypiny do 10 mg, jednak częstość występowania obrzęku była mniejsza (aliskiren

150 mg/amlodypinaleczniczy 5 mg 2,1% w porównaniu do amlodypiny 10 mg 11,2%). W badaniu specjalnie zap anowanym do oceny skuteczności leczenia skojarzonego, produkt Tekturna, stosowany w

Produktskojarzeniu z antagonistą receptora angiotensyny walsartanem wykazywał addycyjne działanie przeciwnadciśnieniowe.

U otyłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie uzyskano pożądanej reakcji podczas stosowania HCTZ w dawce 25 mg, leczenie skojarzone z preparatem Tekturna w dawce 300 mg spowodowało addycyjne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, porównywalne z tym, jakie uzyskano podczas leczenia skojarzonego z irbesartanem w dawce 300 mg lub amlodypiną w dawce 10 mg. U pacjentów z cukrzycą i nadciśnieniem tętniczym, produkt Tekturna powodował addycyjne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, gdy podawano go w skojarzeniu z ramiprylem, a częstość występowania kaszlu była mniejsza, gdy stosowano produkt Tekturna w skojarzeniu z ramiprylem (1,8%) niż w przypadku ramiprylu w monoterapii (4,7%).

Nie znaleziono dowodów na występowanie niedociśnienia tętniczego po podaniu pierwszej dawki ani nie stwierdzono wpływu na częstość tętna u pacjentów leczonych w ramach kontrolowanych badań klinicznych. Nasilone niedociśnienie tętnicze obserwowano niezbyt często (0,1%) u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym, leczonych preparatem Tekturna w monoterapii. Niedociśnienie tętnicze było również niezbyt częste (< 1%) w przypadku leczenia skojarzonego z innymi środkami przeciwnadciśnieniowymi. Po przerwaniu leczenia, ciśnienie tętnicze krwi w okresie

kilku tygodni stopniowo powracało do wartości wyjściowych i nie znaleziono dowodów na

 

występowanie efektu z odbicia w odniesieniu do ciśnienia tętniczego krwi lub aktywności reninowej

obrotu

osocza.

 

W trwającym 3 miesiące badaniu, w którym uczestniczyło 302 pacjentów z umiarkowaną stabilną

niewydolnością serca i wszyscy otrzymywali standardowe dla niewydolności serca leczenie, podanie

dodatkowo produktu Tekturna w dawce 150 mg było dobrze tolerowane. Stężenia peptydu

do

 

natriuretycznego (BNP) były zmniejszone o 25% u pacjentów otrzymujących produkt Tekturna w dopuszczenie

porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo. Znaczenie kliniczne tego faktu nie jest j dnak znane.

W trwającym 6 miesięcy badaniu, w którym uczestniczyło 599 pacjentów z nadciśnieniem, cukrzycą typu II i nefropatią, i w którym wszyscy pacjenci otrzymywali losartan w dawce 100 mg i

zoptymalizowaną terapię przeciwnadciśnieniową jako tło, zastosowanie dodatkowo produktu Tekturna

w dawce 300 mg powodowało w porównaniu z placebo 20% redukcję wartości współczynnika stężenia albumin w moczu do stężenia kreatyniny (UACR), tj. z 58 mg/mmol do 46 mg/mmol.

punktu końcowego wynosił odpowiednio 24,7% i 12,5% dla produktuna Tekturna i placebo. Znaczenie kliniczne zmniejszenia wartości UACR nie zostało ustalone w przypadku braku wpływu na ciśnienie

Stosunek pacjentów, u których UACR był zmniejszony o co najmniej 50% od wartości wyjściowej do

krwi. Produkt Tekturna nie wpływał na stężenie kreatyni y w surowicy krwi, ale związany był ze zwiększoną częstotliwością (4,2% w porównaniu do 1,9% dla placebo) występowania stężenia potasu w surowicy krwi wynoszącego ≥6,0 mmol/l chociaż nie było to statystycznie istotne.

Korzystny wpływ preparatu Tekturna na śmiertelność i chorobowość z przyczyn sercowo-

naczyniowych oraz powikłania narządowe nadciśnienia nie jest obecnie znany.

 

 

nego

pozwolenia

Elektrofizjologia serca

 

 

W randomizowanym badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, z placebo i aktywną kontrolą,

w którym stosowano elektrok rdiografiż

ę standardową i holterowską, nie obserwowano wpływu na

odstęp QT.

wa

 

 

 

5.2Właściwości farmakokinetycznebezWchłanianie

Po podaniuleczniczydoustnym, maksymalne stężenia aliskirenu w osoczu osiągane są po 1-3 godzinach. Bezwzględ a dostępność biologiczna aliskirenu wynosi około 2-3%. Posiłki o dużej zawartości

tłuszczu mniejszają Cmax o 85% oraz pole powierzchni pod krzywą (AUC) o 70%. Stężenia w osoczu

w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 5-7 dni w przypadku podawania raz na dobę i są o około 2-

Produktkro nie większe niż po podaniu dawki początkowej.

Dystrybucja

Po podaniu dożylnym średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 135 litrów, co wskazuje, że aliskiren jest w dużym stopniu dystrybuowany do przestrzeni pozanaczyniowej. Aliskiren wiąże się z białkami osocza w stopniu umiarkowanym (47-51%), niezależnie od stężenia.

Metabolizm i wydalanie

Średni okres półtrwania wynosi około 40 godzin (zakres 34-41 godzin). Aliskiren jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z kałem (78%). Około 1,4% całkowitej dawki podanej doustnie jest

metabolizowane. Za metabolizm aliskirenu odpowiada enzym CYP3A4. Po podaniu doustnym około 0,6% dawki jest wydalane z moczem. Po podaniu dożylnym średni klirens osoczowy wynosi około 9 l/h.

Liniowość/brak liniowości

 

 

Całkowity wpływ aliskirenu na organizm zwiększał się bardziej niż wynikałoby to z proporcji do

 

zwiększenia dawki. Po podaniu pojedynczej dawki w zakresie dawek od 75 do 600 mg, 2-krotne

 

zwiększenie dawki powodowało odpowiednio ~2,3 i ~2,6-krotne zwiększenie wartości AUC i Cmax. W

 

 

obrotu

stanie stacjonarnym brak liniowości może być bardziej wyraźny. Nie zidentyfikowano mechanizmów

odpowiedzialnych za odchylenia od liniowości. Jednym z możliwych mechanizmów jest nasycenie

 

nośników w miejscu wchłaniania lub na drodze klirensu wątrobowo-żółciowego.

do

 

Charakterystyka u pacjentów

 

 

 

Aliskiren jest skutecznym lekiem przeciwnadciśnieniowym, stosowanym raz na dobę u dorosłych

 

dopuszczenie

 

 

pacjentów, niezależnie od ich płci, wieku, wskaźnika masy ciała i przynależności do grupy tnicznej.

Pole powierzchni pod krzywą AUC jest o 50% większe u osób w podeszłym wieku (> 65 lat) niż u osób młodych. Płeć, masa ciała, przynależność do grupy etnicznej nie mają klinic nie istotnego wpływu na farmakokinetykę aliskirenu.

Farmakokinetykę aliskirenu oceniano u pacjentów z niewydolnością nerek różnego stopnia. Względne

wartości AUC i Cmax aliskirenu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek były o 0,8 do 2-krotnie

 

na

większe od wartości u osób zdrowych po podaniu pojedynczej dawki i w stanie stacjonarnym. Zmiany

te nie korelowały jednak ze stopniem zaburzeń czynności nerek. Nie ma konieczności

pozwolenia

 

dostosowywania dawki początkowej preparatu Tekturna u p cjentów z łagodnymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek, jednak zaleca się zachowa ie ostrożności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Farmakokinetyka aliskirenu nie była istotnie zmieniona u osób z łagodnymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby. Dlatego nie ma konieczności dostosowywania początkowej dawki aliskirenu u pacjentów z łagodnymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpinegoczeństwie

Działanie rakotwórcze ocenianoważw 2-letnim badaniu przeprowadzonym na szczurach oraz w 6- miesięcznym badaniu na myszach transgenicznych. Nie stwierdzono rakotwórczego działania leku. Jeden przypadek gruczolakabez okrężnicy i jeden przypadek gruczolakoraka kątnicy odnotowane u szczurów po podaniu dawki 1 500 mg/kg mc./dobę nie były statystycznie istotne. Pomimo, iż znane są

właściwości drażniące aliskirenu, margines bezpieczeństwa uzyskany u ludzi po podaniu dawki 300 mgleczniczyw badaniu udziałem zdrowych ochotników uznano za odpowiedni przy 9-11-krotności na podstawie stężeń w kale i 6-krotności na podstawie stężeń w śluzówce w porównaniu do

250 mg/kg mc./dobę w badaniu działania rakotwórczego u szczurów.

Aliskir n był pozbawiony działania mutagennego w badaniach mutagenności in vivo i in vitro. W

Produktprzeprowadzonych badaniach uwzględniono badania in vitro na komórkach bakterii i ssaków oraz badania in vivo na szczurach.

W badaniu toksycznego wpływu aliskirenu na rozmnażanie nie uzyskano dowodów na toksyczne działanie leku na zarodek i płód ani na jego działanie teratogenne podczas stosowania dawek do 600 mg/kg mc./dobę u szczurów lub 100 mg/kg mc./dobę u królików. Płodność, rozwój przed- i pourodzeniowy nie były zmienione u szczurów po podaniu dawek do 250 mg/kg mc./dobę. Dawki stosowane u szczurów i królików powodowały całkowite narażenie na lek odpowiednio 1 do 4 i 5- krotnie większe niż w przypadku stosowania maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (300 mg).

Farmakologiczne badania bezpieczeństwa nie wykazały niepożądanego działania na ośrodkowy układ nerwowy, układ oddechowy lub układ sercowo-naczyniowy. U zwierząt wyniki badań toksyczności

przewlekłej odpowiadały znanym możliwościom wywołania podrażnień lub spodziewanym działaniom farmakologicznym aliskirenu.

6.DANE FARMACEUTYCZNE

6.1Wykaz substancji pomocniczych

Krospowidon

 

 

 

 

 

 

 

 

obrotu

Magnezu stearynian

 

 

 

 

 

 

 

 

Celuloza mikrokrystaliczna

 

 

 

 

 

 

 

Powidon

 

 

 

 

 

 

 

do

Krzemionka koloidalna bezwodna

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hypromeloza

 

 

 

 

 

 

dopuszczenie

 

Makrogol

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Żelaza tlenek czarny (E 172)

 

 

 

 

 

 

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

 

 

 

 

 

 

Tytanu dwutlenek (E 171)

 

 

 

 

 

 

 

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

 

 

 

 

Nie dotyczy.

 

 

 

 

 

na

 

 

6.3

Okres ważności

 

 

 

 

 

 

 

2 lata

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6.4

Specjalne środki ostrożności przy przecho y aniu

 

 

 

 

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu

ochrony przed wilgocią.

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

6.5

Rodzaj i zawartość opakowa

ia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

Blistry z PA/Alu/PCV

 

ż

 

 

 

 

 

wa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Opakowania zawierające 7, 14,

28, 30, 50, 56, 84, 90, 98 lub 280 tabletek.

 

 

Opakowania zawierające 84 (3x28), 98 (2x49) lub 280 (20x14) tabletek stanowią opakowania

 

 

 

zbiorcze.

bez

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nie wszystk e rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

 

 

 

6.6

S ególne środki ostrożności dotyczące usuwania

 

 

 

 

Wszelkieleczniczyresztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z

 

lo alnymi przepisami.

 

 

 

 

 

 

 

 

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

 

 

Produkt

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

 

 

 

Novartis Europharm Limited

Wimblehurst Road

Horsham

West Sussex, RH12 5AB

Wielka Brytania

8.NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/07/408/001-010

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

 

 

 

obrotu

22.08.2007

 

 

 

 

 

 

do

 

 

 

 

 

 

 

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

 

 

 

 

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

dopuszczenie

 

 

 

 

 

 

 

 

na

 

 

 

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

 

 

bez

wa

 

 

 

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Tekturna 300 mg tabletki powlekane

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 300 mg aliskirenu (w postaci hemifumaranu).

 

obrotu

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

 

 

do

 

 

 

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

 

dopuszczenie

 

 

 

 

4.1

Wskazania do stosowania

 

 

 

Tabletka powlekana

 

 

 

 

Jasnoczerwona, dwuwypukła, owalna tabletka z oznaczeniem „IU” po jednej stronie i „NVR” po

 

drugiej stronie.

 

 

 

 

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

 

 

 

 

Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego.

na

 

 

 

4.2Dawkowanie i sposób podawania

Zalecana dawka preparatu Tekturna wynosi 150 mg raz na dobę. U pacjentów, u których ciśnienie

krwi nie jest odpowiednio kontrolowane, dawkę można zwiększyć do 300 mg raz na dobę.

Działanie przeciwnadciśnieniowe występuje pozwoleniazasadniczo w ciągu dwóch tygodni (85-90%) po

rozpoczęciu leczenia dawką 150 mg raz na dobę.

Produkt Tekturna można stosować w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi środkami

 

 

nego

 

ż

przeciwnadciśnieniowymi (p trz punkty 4.4 i 5.1).

 

wa

 

Produkt Tekturna należy ażywać raz na dobę z lekkim posiłkiem, najlepiej codziennie o tej samej

porze. Nie należy spożywać soku grejpfrutowego w czasie stosowania produktu Tekturna.

bez

 

 

Zaburzenialeczniczyczynności nerek

Nie ma kon e zności dostosowywania dawki początkowej u pacjentów z łagodnymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.4 i 5.2).

Zaburz nia czynności wątroby

Nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej u pacjentów z łagodnymi do ciężkich Produktzaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)

Nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci i młodzież (w wieku poniżej 18 lat)

Produkt Tekturna nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej lat 18 ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności (patrz punkt 5.2).

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Obrzęk naczynioruchowy po aliskirenie w wywiadzie.

Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkt 4.6).

Równoczesne stosowanie aliskirenu z cyklosporyną, bardzo silnie działającym inhibitorem P-gp, oraz innymi silnie działającymi inhibitorami P-gp (chinidyną, werapamilem) jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).

obrotu

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Tekturna.

dopuszczenie

do

 

U pacjentów otrzymujących inne produkty lecznicze hamujące układ renina-angiotensyna (RAS) i

(lub) u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) cukrzycą w czasie stosowania aliskirenu istnieje zwiększone ryzyko hiperkaliemii.

U pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca (klasy III lub IV wg NYHA – ang. New York Heart Association) należy zachować ostrożność stosując aliskiren.

W przypadku wystąpienia ciężkiej i uporczywej biegunki, należy przerwać stosowanie preparatu

oddechowych pacjenta.

pozwolenia

na

Obrzęk naczynioruchowy

 

Podobnie jak w przypadku innych leków działających na układ renina-angiotensyna, u pacjentów stosujących aliskiren zgłaszano występowanie obrzęku naczynioruchowego. W razie wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, należy natychmiast przerwać stosowanie leku Tekturna i zastosować odpowiednie leczenie, a stan chorego monitorować do czasu całkowitego i trwałego ustąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych. Jeśli brzęk dotyczy języka, głośni lub krtani należy podać adrenalinę. Dodatkowo, należy zastosować środki niezbędne do zapewnienia drożności dróg

 

nego

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni

ż

U pacjentów ze znacznym zmniejsze iem objętości wewnątrznaczyniowej i (lub) ze znacznym

wa

 

niedoborem sodu (np. pacjenci otrzymujący duże dawki leków moczopędnych) po rozpoczęciu

leczenia preparatem Tekturna może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Stan ten należy wyrównać przed podaniembezpreparatu Tekturna lub rozpocząć leczenie pod ścisłą kontrolą lekarską.

Zaburzenia czynności nerek

1,70 mg/dl u kobiet i 177 μmol/l lub 2,00 mg/dl u mężczyzn i (lub) tempo przesączania kłębuszkowego (GFR) < 30 ml/min), dializowanych, z zespołem nerczycowym lub nadciśnieniem

W badaniachleczniczyklinicznych nie oceniano preparatu Tekturna u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny w surowicy krwi 150 μmol/l lub

nerkowo-naczyniowym w wywiadzie. Należy zachować ostrożność u pacjentów z nadciśnieniem Produkttę niczym i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek ze względu na brak danych dotyczących

bezpieczeństwa stosowania preparatu Tekturna.

Podobnie jak w przypadku innych leków działających na układ renina-angiotensyna, należy zachować ostrożność stosując aliskiren u pacjentów z czynnikami predysponującymi do wystąpienia zaburzeń czynności nerek, takimi jak zmniejszenie objętości krwi krążącej (np. wskutek utraty krwi, ciężkiej lub przedłużającej się biegunki, przedłużających się wymiotów itp.), choroby serca, choroby wątroby lub choroby nerek. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano występowanie ostrej niewydolności nerek u pacjentów z grupy ryzyka, którzy otrzymywali aliskiren. Ustępowała ona po przerwaniu leczenia. W razie wystąpienia jakichkolwiek objawów niewydolności nerek, należy niezwłocznie przerwać stosowanie leku.

Zwężenie tętnicy nerkowej

Nie istnieją dane z kontrolowanych badań klinicznych dotyczące stosowania produktu Tekturna u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub ze zwężeniem tętnicy jedynej nerki. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków działających na układ renina- angiotensyna, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej

niewydolności nerek jeśli u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej zastosuje się aliskiren. Dlatego

u tych pacjentów należy zachować ostrożność. W przypadku wystąpienia niewydolności nerek, należy

przerwać stosowanie leku.

 

obrotu

 

 

Umiarkowane inhibitory P-gp

 

 

Stosowanie aliskirenu w dawce 300 mg równocześnie z ketokonazolem w dawce 200 mg

do

 

spowodowało zwiększenie wartości AUC aliskirenu o 76%, jednakże, oczekuje się, że inhibitory P-gp takie jak ketokonazol będą zwiększać stężenie w tkankach bardziej niż w osoczu. Dlatego należy zachować ostrożność podczas stosowania aliskirenu z umiarkowanymi inhibitorami P-gp, tak mi jak ketokonazol (patrz punkt 4.5).

4.5Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Nie są znane żadne klinicznie istotne interakcje produktu Tekturna z produktamidopuszczenieleczniczymi stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub cukrzycy.

Preparaty analizowane w klinicznych badaniach farmakokinetycznych to: acenokumarol, atenolol,

celekoksyb, pioglitazon, allopurynol, 5-monoazotan izosorbidu, ramipryl i hydrochlorotiazyd. Nie

konieczności dostosowywania dawki pr duktupozwoleniaTekturna ani podawanych równocześnie

stwierdzono żadnych interakcji.

na

Równoczesne podawanie aliskirenu z walsartanem (↓28%), metforminą (↓28%), amlodypiną (↑29%)

lub cymetydyną (↑19%) spowodowało zmianę pomiędzy 20% i 30% wartości Cmax lub AUC produktu Tekturna. Po podaniu z atorwastatyną, wartości AUC i Cmax produktu Tekturna w stanie stacjonarnym

zwiększyły się o 50%. Równoczesne podawanie produktu Tekturna nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę atorwastatyny, walsartanu, metforminy lub amlodypiny. Dlatego nie ma

wymienionych produktów leczniczych.nego

Dostępność biologiczna digoksynyżmoże być nieznacznie zmniejszona przez produkt Tekturna. Wstępne dane sugerują, że irbesartanwa może zmniejszać AUC i Cmax produktu Tekturna.

Na zwierzętach doświadczalnychbez wykazano, że P-gp jest głównym wyznacznikiem dostępności

biologicznej produktu Tekturna. Preparaty indukujące P-gp (ziele dziurawca, ryfampicyna) mogą dlategoleczniczyzmniejs ać dostępność biologiczną produktu Tekturna.

Interakcje cytochromem CYP450

Aliskiren nie hamuje aktywności izoenzymów cytochromu CYP450 (CYP1A2, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A). Aliskiren nie indukuje CYP3A4dlatego nie należy spodziewać się aby wpływał na

Produktekspozycję ogólnoustrojową substancji, które hamują, indukują lub są metabolizowane przez te enzymy. Aliskiren jest metabolizowany w niewielkim stopniu przez enzymy cytochromu P-450, stąd nie należy się spodziewać interakcji spowodowanych hamowaniem lub indukowaniem izoenzymów cytochromu CYP450. Jednakże inhibitory CYP3A4 wpływają często na P-gp i dlatego można się spodziewać zwiększonej ekspozycji na aliskiren podczas równoczesnego podawania inhibitorów CYP3A4, które również hamują P-gp (patrz interakcje z glikoproteiną P poniżej).

Interakcje z glikoproteiną P (ang. P—glycoprotein)

W badaniach przedklinicznych, MDR1/Mdr1a/1b (P-gp) uznano za główny mechanizm aktywnego transportu (ang. efflux system) biorący udział we wchłanianiu w jelitach i wydalaniu aliskirenu z żółcią. Dlatego induktory P-gp (ziele dziurawca zwyczajnego, ryfampicyna) mogą zmniejszać dostępność biologiczną produktu Tekturna. Mimo iż nie było to przedmiotem badań nad aliskirenem,

wiadomo, że P-gp kontroluje również wychwyt różnych substratów przez tkanki a inhibitory P-gp mogą zwiększać stosunek stężeń w tkance do osocza krwi. Dlatego właśnie inhibitory P-gp mogą bardziej zwiększać stężenie w tkankach niż stężenie w osoczu krwi. Możliwość wystąpienia interakcji pomiędzy lekami w miejscu P-gp będzie prawdopodobnie zależeć od tego, w jakim stopniu zostanie zahamowane białko transportujące.

Substraty lub słabe inhibitory P-gp

 

 

 

Nie zaobserwowano istotnych interakcji z atenololem, digoksyną, amlodypiną ani cymetydyną.

obrotu

Wartości AUC i Cmax aliskirenu w stanie równowagi dynamicznej zwiększyły się o 50% jeśli

 

podawano go z atorwastatyną w dawce 80 mg.

 

 

 

Umiarkowane inhibitory P-gp

 

do

 

Równoczesne podawanie ketokonazolu w dawce 200 mg i aliskirenu w dawce 300 mg spowodował

 

zwiększenie stężenia aliskirenu w osoczu (AUC i Cmax) o 80%. Badania przedkliniczne wskazują, że

 

telitromycyną, erytromycyną. amiodaronem).

dopuszczenie

 

 

równoczesne podawanie aliskirenu i ketokonazolu zwiększa wchłanianie aliskirenu z przewodu

 

pokarmowego i zmniejsza jego wydalanie z żółcią. Należy spodziewać się, że zmiana stężeń aliskirenu w osoczu w obecności ketokonazolu będzie mieścić się w granicach wartości osiąganych po podwojeniu dawki aliskirenu. W kontrolowanych badaniach klinicznych stwierdzono, że dawki aliskirenu wynoszące do 600 mg lub dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej są dobrze tolerowane. Mimo to, oczekuje się, że inhibitory P-gp będą zwiększać stężenie w tkankach bardziej niż w osoczu. Dlatego należy zachować ostrożność podczas stos wania aliskirenu z ketokonazolem lub innymi umiarkowanymi inhibitorami P-gp (itrakonaz lem, klarytromycyną,

Furosemid

pozwolenia

na

Silne inhibitory P-gp

 

Badanie na zdrowych osobnikach dotyczące interakcji typu lek-lek po podaniu jednorazowym

wykazało, że cyklosporyna w dawkach wynoszących od 200 mg do 600 mg zwiększa wartość Cmax

aliskirenu w dawce 75 mg około 2,5-krotnie, a AUC

koło 5-krotnie. Wzrost ten może być większy w

przypadku większych dawek aliskirenu. Dlatego, ró

noczesne podawanie aliskirenu i silnych

inhibitorów P-gp jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Gdy aliskiren podawano jednocześnegonie z furosemidem, wartości AUC i Cmax furosemidu zmniejszyły

się odpowiednio o 28% i 49%. Dlat go, aby uniknąć potencjalnego zmniejszenia korzyści z leczenia z powodu gromadzenia płynów, zalecaż się monitorowanie działań w czasie rozpoczynania leczenia i dostosowywania dawki furosemidu.wa

Niesteroidowe leki przeciwbez apalne (NLPZ)

Podobnie jak inne leki działające na układ renina-angiotensyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne

niewydol ością nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego, należy zachować ostrożność podczas jedno zesnego stosowania aliskirenu z NLPZ, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe aliskirenu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynnoleczniczyści nerek (pacjenci odwodnieni lub pacjenci w podeszłym wieku) równoczesne podawanie aliskirenu z NLPZ może skutkować dalszym pogorszeniem czynności nerek, w tym ciężką

ProduktPo as i leki moczopędne oszczędzające potas

W oparciu o doświadczenie z zastosowaniem innych substancji, które wpływają na układ renina- angiotensyna, równoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, uzupełniających potas, substytutów soli zawierających potas lub innych substancji, które mogą zwiększać stężenie potasu (np. heparyna) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. W przypadku konieczności jednoczesnego podawania tych leków, zaleca się ostrożność.

Sok grejpfrutowy

Ze względu na brak danych nie można wykluczyć potencjalnych interakcji pomiędzy sokiem grejpfrutowym i aliskirenem. Nie należy spożywać soku grejpfrutowego w czasie stosowania produktu Tekturna.

Warfaryna

Wpływ produktu Tekturna na farmakokinetykę warfaryny nie był oceniany.

Spożycie pokarmu

Wykazano, że pokarmy o dużej zawartości tłuszczu znacznie zmniejszają wchłanianie produktu Tekturna.

4.6 Ciąża i laktacja

 

obrotu

Ciąża

 

 

 

Brak jest danych dotyczących stosowania aliskirenu u kobiet w ciąży. Produkt Tekturna nie miał

 

działania teratogennego u szczurów i królików (patrz punkt 5.3). Inne substancje działające

do

 

bezpośrednio na układ renina-angiotensyna (RAS) powodowały poważne zaburzenia rozwojowe

 

płodów i śmierć noworodków. Podobnie, jak innych leków działających bezpośrednio na układ renina- angiotensyna (RAS), produktu Tekturna nie należy stosować w pierwszymdopuszczenietrymestrze ciąży lub u

kobiet planujących ciążę, a jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Lekarze przepisujący wszelkie leki działające na układ renina-angiot nsyna powinni poinformować kobiety w wieku rozrodczym o możliwym ryzyku związanym ze stosowaniem tych leków w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży w czasie leczenia, sto owanie preparatu Tekturna należy przerwać.

Laktacja

na

 

samic szczura. Dlatego nie zaleca się jego stosowania u kobiet karmiących piersią.

Nie wiadomo, czy aliskiren przenika do mleka kobiecego. Tekturna przenika do mleka karmiących

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mecha cznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanic nych w ruchu. Jednak, podczas prowadzenia

pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych należy pamiętać, że podczas przyjmowania

leków przeciwnadciśnieniowych sporadyczniepozwoleniamogą wystąpić zawroty głowy lub znużenie. Wpływ

produktu Tekturna na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń

mechanicznych w ruchu jest nieistotny.

 

nego

ż

4.8 Działania niepożądane

 

wa

 

Preparat Tekturna oceniano pod kątem bezpieczeństwa stosowania u ponad 7 800 pacjentów, w tym u

2 300 pacjentów leczonychbez przez ponad 6 miesięcy oraz u ponad 1 200 leczonych przez ponad 1 rok. Częstość występowania działań niepożądanych nie wykazywała związku z płcią, wiekiem, wskaźnikiem masy ciała, rasą lub przynależnością do danej grupy etnicznej. Leczenie preparatem

Tekturnaleczniczypowodowało występowanie działań niepożądanych z częstością podobną do placebo w

zakresie dawek do 300 mg. Działania niepożądane były na ogół łagodne i przemijające i tylko w rzadki h pr ypadkach wymagały przerwania leczenia. Najczęstszym działaniem niepożądanym leku jest bi gunka.

ProduktCzęstość występowania kaszlu była podobna wśród pacjentów otrzymujących placebo (0,6%) i produkt Tekturna (0,9%).

Działania niepożądane leku (Tabela 1) uporządkowano według częstości występowania, zaczynając od najczęściej występujących, zgodnie z następującą konwencją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); niezbyt często (≥1/1 000, <1/100); rzadko (≥1/10 000, <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000), w tym pojedyncze przypadki. W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są przedstawione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1

Zaburzenia żołądka i jelit

 

Często:

Biegunka

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt często:

Wysypka

Rzadko:

Obrzęk naczynioruchowy

W czasie leczenia preparatem Tekturna występował obrzęk naczynioruchowy. W kontrolowanych badaniach klinicznych, w czasie leczenia preparatem Tekturna obrzęk naczynioruchowy występował

rzadko, w częstości porównywalnej do występującej w czasie przyjmowania placebo lub leczenia

obrotu

hydrochlorotiazydem. Przypadki występowania obrzęku naczynioruchowego zgłaszano również po

wprowadzeniu leku do obrotu (częstość nieznana). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawówdo

dopuszczenie

 

sugerujących reakcję alergiczną (w szczególności trudności w oddychaniu lub połykaniu, lub obrzęk twarzy, kończyn, oczu, warg i (lub) języka) pacjent powinien przerwać stosowanie pr paratu i skontaktować się z lekarzem (patrz punkt 4.4).

Wyniki badań laboratoryjnych

W kontrolowanych badaniach klinicznych, klinicznie istotne zmiany w standardowych parametrach laboratoryjnych były niezbyt często związane ze stosowaniem leku Tekturna. W badaniach

klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym produkt Tekturna nie miał klinicznie istotnego wpływu na stężenie cholesterolu całkowitego, cholesterolunazwiązanego z lipoproteinami o

dużej gęstości (HDL-C), stężenie trójglicerydów na czczo, stęże ie glukozy na czczo lub stężenie

kwasu moczowego.

pozwolenia

 

Hemoglobina i hematokryt: Obserwowano niewielkie zmni jszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu (średnie zmniejszenie odpowiednio o okoł 0,05 mmol/l i 0,16 procentu). Żaden z pacjentów nie przerwał leczenia z powodu niedokr istości. Efekt ten obserwuje się również po

podaniu innych leków działających na układ renina-angiotensyna, takich jak inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) i antagoniści receptorów angiotensyny.

Stężenie potasu w surowicy: U pacjnegontów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, leczonych preparatem Tekturna w monoterapii zwiększenie stężenia potasu w surowicy było niewielkie i występowało rzadko (0,9% w porównaniuż do 0,6% w grupie otrzymującej placebo). Jednak w jednym badaniu, w którym produkt Tekturnawa stosowano w skojarzeniu z inhibitorem ACE w populacji

pacjentów z cukrzycą, zwiększenie stężenia potasu w surowicy występowało częściej (5,5%). Dlatego, podobnie jak w przypadkubezwszystkich innych środków działających na układ renina-angiotensyna

(RAS), wskazane jest rutynowe monitorowanie elektrolitów i czynności nerek u pacjentów z cukrzycą, chorobamileczniczynerek lub niewydolnością serca.

Po wprowadzeniu produktu na rynek zgłaszano zaburzenia czynności nerek oraz przypadki ostrej niewydolności nerek u pacjentów z grupy ryzyka (patrz punkt 4.4).

4.9 Przedawkowanie

ProduktDane dotyczące przedawkowania leku u ludzi są nieliczne. Najbardziej prawdopodobnym objawem przedawkowania jest niedociśnienie tętnicze, związane z przeciwnadciśnieniowym działaniem aliskirenu. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego, należy wdrożyć leczenie podtrzymujące.

5.WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inhibitor reniny, kod ATC: C09XA02

Aliskiren jest czynnym po podaniu doustnym, niepeptydowym, silnym i wybiórczo działającym bezpośrednim inhibitorem ludzkiej reniny.

Hamując aktywność enzymu reniny, aliskiren hamuje układ renina-angiotensyna w punkcie aktywacji, blokując przekształcenie angiotensynogenu w angiotensynę I oraz zmniejszając stężenie angiotensyny I i angiotensyny II. Podczas, gdy inne środki hamujące układ renina-angiotensyna (inhibitory ACE i antagoniści receptorów angiotensyny II) powodują kompensacyjne zwiększenie aktywności reninowej osocza, leczenie aliskirenem zmniejsza aktywność reninową osocza u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o około 50 do 80%. Podobne zmniejszenie obserwowano po podaniu aliskirenu w skojarzeniu z innymi środkami przeciwnadciśnieniowymi. W chwili obecnej konsekwencje kliniczne

różnic we wpływie na aktywność reninową osocza nie są znane

 

 

 

do

obrotu

 

 

 

 

Nadciśnienie tętnicze

 

 

 

 

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, podawanie preparatu Tekturna raz na dobę w dawkach

 

150 mg i 300 mg spowodowało zależne od dawki zmniejszenie zarówno skurczowego jak i

 

 

rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi, które utrzymywało się przez cały okres 24 godzin do

 

 

podania kolejnej dawki (utrzymując korzystne działanie we wczesnych godzinach porannych), przy

 

średnim współczynniku T/P (trough-to-peak ratio) dla ciśnienia rozkurczowego do 98% dla dawki

 

300 mg. Po 2 tygodniach zaobserwowano 85 do 90% maksymalnego działania obniżającego ciśnienie

krwi. Działanie obniżające ciśnienie tętnicze utrzymywało się podczas dług

trwałego leczenia i było

niezależne od wieku, płci, wskaźnika masy ciała i przynależności do grupy etnicznej. Produkt

 

 

 

 

dopuszczenie

 

 

Tekturna został przebadany u 1 864 pacjentów w wieku 65 lat lub st rszych oraz u 426 pacjentów w

 

wieku 75 lat lub starszych.

na

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Badania z preparatem Tekturna stosowanym w monoterapii wykazały działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi porównywalne z działaniem preparatów przeciwnadciśnieniowych z innych grup, w tym inhibitorów ACE oraz antagonistów receptorów angiotensyny II. W porównaniu z lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazydem – HCTZ), produkt Tekturna w dawce 300 mg zmniejszał

skurczowe/rozkurczowe ciśnienie krwi o 17,0/12,3 mmHg, w porównaniu do zmniejszenia o

14,4/10,5 mmHg dla HCTZ w dawce 25 mg o 12 tygodniach leczenia. U pacjentów z cukrzycą i

 

 

pozwolenia

nadciśnieniem tętniczym leczenie preparatem Tekturna w monoterapii było bezpieczne i skuteczne.

Przeprowadzono badania dotyczące leczenia skojarzonego preparatem Tekturna i lekiem

 

nego

 

moczopędnym hydrochloroti zydem,ż inhibitorem ACE – ramiprylem, antagonistą wapnia -

amlodypiną i antagonistą receptorów angiotensyny – walsartanem, jak również beta-adrenolitykiem,

wa

 

 

takim jak atenolol. Takie lec enie skojarzone było dobrze tolerowane. Produkt Tekturna wykazywał

addycyjne działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi jeśli był stosowany jednocześnie z

hydrochlorotiazydem lub ramiprylem. U pacjentów, u których nie uzyskano pożądanej reakcji podczas

bez

 

 

stosowania antagonisty wapnia - amlodypiny, w dawce 5 mg, dodanie preparatu Tekturna w dawce

150 mg spowodowało działanie obniżające ciśnienie krwi, podobne do uzyskanego po zwiększeniu

dawki amlodypiny do 10 mg, jednak częstość występowania obrzęku była mniejsza (aliskiren

150 mg/amlodypinaleczniczy 5 mg 2,1% w porównaniu do amlodypiny 10 mg 11,2%). W badaniu specjalnie zap anowanym do oceny skuteczności leczenia skojarzonego, produkt Tekturna, stosowany w

Produktskojarzeniu z antagonistą receptora angiotensyny walsartanem wykazywał addycyjne działanie przeciwnadciśnieniowe.

U otyłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie uzyskano pożądanej reakcji podczas stosowania HCTZ w dawce 25 mg, leczenie skojarzone z preparatem Tekturna w dawce 300 mg spowodowało addycyjne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, porównywalne z tym, jakie uzyskano podczas leczenia skojarzonego z irbesartanem w dawce 300 mg lub amlodypiną w dawce 10 mg. U pacjentów z cukrzycą i nadciśnieniem tętniczym, produkt Tekturna powodował addycyjne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, gdy podawano go w skojarzeniu z ramiprylem, a częstość występowania kaszlu była mniejsza, gdy stosowano produkt Tekturna w skojarzeniu z ramiprylem (1,8%) niż w przypadku ramiprylu w monoterapii (4,7%).

Nie znaleziono dowodów na występowanie niedociśnienia tętniczego po podaniu pierwszej dawki ani nie stwierdzono wpływu na częstość tętna u pacjentów leczonych w ramach kontrolowanych badań klinicznych. Nasilone niedociśnienie tętnicze obserwowano niezbyt często (0,1%) u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym, leczonych preparatem Tekturna w monoterapii. Niedociśnienie tętnicze było również niezbyt częste (< 1%) w przypadku leczenia skojarzonego z innymi środkami przeciwnadciśnieniowymi. Po przerwaniu leczenia, ciśnienie tętnicze krwi w okresie

kilku tygodni stopniowo powracało do wartości wyjściowych i nie znaleziono dowodów na

 

występowanie efektu z odbicia w odniesieniu do ciśnienia tętniczego krwi lub aktywności reninowej

obrotu

osocza.

 

W trwającym 3 miesiące badaniu, w którym uczestniczyło 302 pacjentów z umiarkowaną stabilną

niewydolnością serca i wszyscy otrzymywali standardowe dla niewydolności serca leczenie, podanie

dodatkowo produktu Tekturna w dawce 150 mg było dobrze tolerowane. Stężenia peptydu

do

 

natriuretycznego (BNP) były zmniejszone o 25% u pacjentów otrzymujących produkt Tekturna w dopuszczenie

porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo. Znaczenie kliniczne tego faktu nie jest j dnak znane.

W trwającym 6 miesięcy badaniu, w którym uczestniczyło 599 pacjentów z nadciśnieniem, cukrzycą typu II i nefropatią, i w którym wszyscy pacjenci otrzymywali losartan w dawce 100 mg i

zoptymalizowaną terapię przeciwnadciśnieniową jako tło, zastosowanie dodatkowo produktu Tekturna

w dawce 300 mg powodowało w porównaniu z placebo 20% redukcję wartości współczynnika stężenia albumin w moczu do stężenia kreatyniny (UACR), tj. z 58 mg/mmol do 46 mg/mmol.

punktu końcowego wynosił odpowiednio 24,7% i 12,5% dla produktuna Tekturna i placebo. Znaczenie kliniczne zmniejszenia wartości UACR nie zostało ustalone w przypadku braku wpływu na ciśnienie

Stosunek pacjentów, u których UACR był zmniejszony o co najmniej 50% od wartości wyjściowej do

krwi. Produkt Tekturna nie wpływał na stężenie kreatyni y w surowicy krwi, ale związany był ze zwiększoną częstotliwością (4,2% w porównaniu do 1,9% dla placebo) występowania stężenia potasu w surowicy krwi wynoszącego ≥6,0 mmol/l chociaż nie było to statystycznie istotne.

Korzystny wpływ preparatu Tekturna na śmiertelność i chorobowość z przyczyn sercowo-

naczyniowych oraz powikłania narządowe nadciśnienia nie jest obecnie znany.

 

 

nego

pozwolenia

Elektrofizjologia serca

 

 

W randomizowanym badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, z placebo i aktywną kontrolą,

w którym stosowano elektrok rdiografiż

ę standardową i holterowską, nie obserwowano wpływu na

odstęp QT.

wa

 

 

 

5.2 Właściwości farmakokinetycznebezWchłanianie

Po podaniuleczniczydoustnym, maksymalne stężenia aliskirenu w osoczu osiągane są po 1-3 godzinach. Bezwzględ a dostępność biologiczna aliskirenu wynosi około 2-3%. Posiłki o dużej zawartości

tłuszczu mniejszają Cmax o 85% oraz pole powierzchni pod krzywą (AUC) o 70%. Stężenia w osoczu

w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 5-7 dni w przypadku podawania raz na dobę i są o około 2- Produktkro nie większe niż po podaniu dawki początkowej.

Dystrybucja

Po podaniu dożylnym średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 135 litrów, co wskazuje, że aliskiren jest w dużym stopniu dystrybuowany do przestrzeni pozanaczyniowej. Aliskiren wiąże się z białkami osocza w stopniu umiarkowanym (47-51%), niezależnie od stężenia.

Metabolizm i wydalanie

Średni okres półtrwania wynosi około 40 godzin (zakres 34-41 godzin). Aliskiren jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z kałem (78%). Około 1,4% całkowitej dawki podanej doustnie jest

metabolizowane. Za metabolizm aliskirenu odpowiada enzym CYP3A4. Po podaniu doustnym około 0,6% dawki jest wydalane z moczem. Po podaniu dożylnym średni klirens osoczowy wynosi około 9 l/h.

Liniowość/brak liniowości

 

 

Całkowity wpływ aliskirenu na organizm zwiększał się bardziej niż wynikałoby to z proporcji do

 

zwiększenia dawki. Po podaniu pojedynczej dawki w zakresie dawek od 75 do 600 mg, 2-krotne

 

zwiększenie dawki powodowało odpowiednio ~2,3 i ~2,6-krotne zwiększenie wartości AUC i Cmax. W

 

 

obrotu

stanie stacjonarnym brak liniowości może być bardziej wyraźny. Nie zidentyfikowano mechanizmów

odpowiedzialnych za odchylenia od liniowości. Jednym z możliwych mechanizmów jest nasycenie

 

nośników w miejscu wchłaniania lub na drodze klirensu wątrobowo-żółciowego.

do

 

Charakterystyka u pacjentów

 

 

 

Aliskiren jest skutecznym lekiem przeciwnadciśnieniowym, stosowanym raz na dobę u dorosłych

 

dopuszczenie

 

 

pacjentów, niezależnie od ich płci, wieku, wskaźnika masy ciała i przynależności do grupy tnicznej.

Pole powierzchni pod krzywą AUC jest o 50% większe u osób w podeszłym wieku (> 65 lat) niż u osób młodych. Płeć, masa ciała, przynależność do grupy etnicznej nie mają klinic nie istotnego wpływu na farmakokinetykę aliskirenu.

Farmakokinetykę aliskirenu oceniano u pacjentów z niewydolnością nerek różnego stopnia. Względne

wartości AUC i Cmax aliskirenu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek były o 0,8 do 2-krotnie

 

na

większe od wartości u osób zdrowych po podaniu pojedynczej dawki i w stanie stacjonarnym. Zmiany

te nie korelowały jednak ze stopniem zaburzeń czynności nerek. Nie ma konieczności

pozwolenia

 

dostosowywania dawki początkowej preparatu Tekturna u p cjentów z łagodnymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek, jednak zaleca się zachowa ie ostrożności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Farmakokinetyka aliskirenu nie była istotnie zmieniona u osób z łagodnymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby. Dlatego nie ma konieczności dostosowywania początkowej dawki aliskirenu u pacjentów z łagodnymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpinegoczeństwie

Działanie rakotwórcze ocenianoważw 2-letnim badaniu przeprowadzonym na szczurach oraz w 6- miesięcznym badaniu na myszach transgenicznych. Nie stwierdzono rakotwórczego działania leku. Jeden przypadek gruczolakabez okrężnicy i jeden przypadek gruczolakoraka kątnicy odnotowane u szczurów po podaniu dawki 1 500 mg/kg mc./dobę nie były statystycznie istotne. Pomimo, iż znane są

właściwości drażniące aliskirenu, margines bezpieczeństwa uzyskany u ludzi po podaniu dawki 300 mgleczniczyw badaniu udziałem zdrowych ochotników uznano za odpowiedni przy 9-11-krotności na podstawie stężeń w kale i 6-krotności na podstawie stężeń w śluzówce w porównaniu do

250 mg/kg mc./dobę w badaniu działania rakotwórczego u szczurów.

Aliskir n był pozbawiony działania mutagennego w badaniach mutagenności in vivo i in vitro. W

Produktprzeprowadzonych badaniach uwzględniono badania in vitro na komórkach bakterii i ssaków oraz badania in vivo na szczurach.

W badaniu toksycznego wpływu aliskirenu na rozmnażanie nie uzyskano dowodów na toksyczne działanie leku na zarodek i płód ani na jego działanie teratogenne podczas stosowania dawek do 600 mg/kg mc./dobę u szczurów lub 100 mg/kg mc./dobę u królików. Płodność, rozwój przed- i pourodzeniowy nie były zmienione u szczurów po podaniu dawek do 250 mg/kg mc./dobę. Dawki stosowane u szczurów i królików powodowały całkowite narażenie na lek odpowiednio 1 do 4 i 5- krotnie większe niż w przypadku stosowania maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (300 mg).

Farmakologiczne badania bezpieczeństwa nie wykazały niepożądanego działania na ośrodkowy układ nerwowy, układ oddechowy lub układ sercowo-naczyniowy. U zwierząt wyniki badań toksyczności

przewlekłej odpowiadały znanym możliwościom wywołania podrażnień lub spodziewanym działaniom farmakologicznym aliskirenu.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Krospowidon

 

 

 

 

 

 

 

obrotu

Magnezu stearynian

 

 

 

 

 

 

 

Celuloza mikrokrystaliczna

 

 

 

 

 

 

 

Powidon

 

 

 

 

 

 

do

Krzemionka koloidalna bezwodna

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hypromeloza

 

 

 

 

 

dopuszczenie

 

Makrogol

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk

 

 

 

 

 

 

 

 

Żelaza tlenek czarny (E 172)

 

 

 

 

 

 

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

 

 

 

 

 

 

Tytanu dwutlenek (E 171)

 

 

 

 

 

 

 

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

 

 

 

 

Nie dotyczy.

 

 

 

 

na

 

 

6.3

Okres ważności

 

 

 

 

 

 

 

2 lata

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6.4

Specjalne środki ostrożności przy przecho y aniu

 

 

 

 

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu

ochrony przed wilgocią.

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

6.5

Rodzaj i zawartość opakowa

ia

 

 

 

 

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

Blistry z PA/Alu/PCV

 

ż

 

 

 

 

 

wa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Opakowania zawierające 7, 14,

28, 30, 50, 56, 84, 90, 98 lub 280 tabletek.

 

 

Opakowania zawierające 84 (3x28), 90 (3x30), 98 (2x49) lub 280 (20x14) tabletek stanowią

 

 

opakowania zbiorcze.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bez

 

 

 

 

 

 

 

 

Nie wszystk e rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

 

 

 

6.6

S ególne środki ostrożności dotyczące usuwania

 

 

 

 

Wszelkieleczniczyresztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z

 

lo alnymi przepisami.

 

 

 

 

 

 

 

 

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

 

 

Produkt

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

 

 

 

Novartis Europharm Limited

Wimblehurst Road

Horsham

West Sussex, RH12 5AB

Wielka Brytania

8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/07/408/011-020

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 

/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

 

 

 

obrotu

22.08.2007

 

 

 

 

 

 

do

 

 

 

 

 

 

 

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

 

 

 

 

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

dopuszczenie

 

 

 

 

 

 

 

 

na

 

 

 

 

 

 

 

pozwolenia

 

 

 

 

 

 

 

nego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ż

 

 

 

 

 

 

 

bez

wa

 

 

 

 

 

 

 

leczniczy

 

 

 

 

 

 

 

Produkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Komentarze

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
  • Pomoc
  • Get it on Google Play
  • O nas
  • Info on site by:

  • Presented by RXed.eu

  • 27558

    lista leków na receptę